నేస్తం

నేస్తం,
మనసు మూలల్లోకి తొంగి కూడా చూడనవసరం లేకుండానే నా హృదయం లో ఆలోచనను నా గొంతులోని పదాన్ని భావ నిర్దేశం నువ్వే చేసేవా అన్నట్లు అణువైనా మార్చకుండా చెప్పగల నా నేస్తమా... ఎక్కడ వున్నావు. ఏమై పోయావు ఎందుకంత దూరం వెళ్ళి పోయావు... నీలా నేను నీ మనసు చదవ గలిగే సామర్ధ్యం లేని దానిని అని నీకు తెలుసు కదా మరి తెలిసీ అన్నీ ఎప్పుడు పంచుకునే నీ కలం ఎందుకు అలా ఒక్క సారి మూగ నోము పట్టింది..

మర్చి పోయావా మనం కలిసి చేసుకున్న వాగ్ధానాలు... మనం కలిసి పరుగెత్తిన పూల తోటలు, వణికి పోతూ చేతి లో చేయి వేసుకుని దాటిన సమస్యల సముద్రాలు. ఒక్క రోజైనా.... ప్రయాణం లో ఎంత అలసట కలిగినా, నా బెదురు, భయం గమ్యాన్ని దూరం చేస్తున్నా నన్ను విసుక్కోకుండా నా ప్రతి అడుగులో తోడై నడిచిన నా మిత్రమా... ఎక్కడున్నావు.... నీ ఆచూకి కూడా అందనంత దూరానికి నన్ను ఇలా వదిలేసి పారిపోగల ధైర్యం నీకు ఎవరు ఇచ్చారు.. ఒక్క మాట చెప్పేవా, ఒక్కరోజైనా ఆగి ఆలోచించేవా నువ్వులేని ఈ ప్రపంచం నాకు ఏమవుతుందో...

సరే నా సంగతి వదిలెయ్ నేను లేకుండా నువ్వెలా వున్నావు? గుర్తు వుందా మనం మాస్టారి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు మాస్టారి జామ చెట్టు కింద కాయలు కోసుకుంటూ నువ్వు కింద కొమ్మకు వున్న జామకాయ కూడా చూసి కొయ్యమని అరుస్తుంటే, మాస్టారు కిందనే వుంది కోసుకోలేవా అమ్మా అని నవ్వితే ఏమన్నావు నువ్వు దానికి "మాస్టారు ఉమ దాని చేతితో తాకి చూసి కోస్తే కాని నాకు తృప్తి వుండదు, నా ఒక్క దాని అభిప్రాయం అభిప్రాయమే కాదు నా ఒక్క దాని జీవితం జీవితమే కాదు నా స్నేహితురాలు లేకుండా అని" గుర్తు వుందా, నా కంటి తో చూసి చెప్పకుండా జామకాయ మంచితనాన్నే నిర్ణయించలేని నువ్వు అంత పెద్ద నిర్ణయం నాకు చెప్పకుండా తీసుకుని నాకు తెలియకుండా ఎలా వెళ్ళిపోయావు.....

జీవితం లో వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఒక్క సారి ఒక్కసారంటే ఒక్క సారి కూడా నువ్వు తోడు లేకుండా నన్ను నేను ఒంటరి గా చూసుకున్న ప్రత్యేక సంధర్బమే లేదు. గుర్తు వుందా చిన్నప్పుడు అమ్మ లేనప్పుడూ వంట ఇంట్లో దూరి హార్లిక్స్ బొక్కినప్పడు తెలివితక్కువ గా ఆ పొడి నేలమీద వేసి ఆ జిగురు తో పట్టుబడి పోయి తన్నులు తిన్న రోజులు... మావయ్య వాళ్ళతో కలిసి వీధి చివర సత్యం గారింట్లో మామిడికాయల దొంగతనానికి వెళితే నువ్వు వెనుక వుప్పు కారం పొట్లాలు ఎవ్వరికి కనపడకుండా గౌను జేబు లో దాచి తెచ్చేదానివి.
శలవులకు మావయ్య గారి ఇంటికి నిన్ను కూడా తీసుకుని వెళితే వాళ్ళ అమ్మాయి రమ ప్రేమ వ్యవహారం లో పెద్ద పుడింగి లా గా మద్యవర్తిత్వం చేసి వీపు చిట్ల గొట్టించుకున్నావు మీ అమ్మ తో... :-)

మీ దొడ్లో బొండు మల్లె పూల పొద పక్కన అదేమి చెట్టో కూడా నాకు ఇప్పుడు గుర్తు లేదు దాని కొమ్మల మీద ఎక్కి కూర్చుని శంకరాభరణం లో పాటలు చదివి/పాడి నా కర్ణపుటాలలో తుప్పు అంతా వదల గొట్టే దానివి... ఎవ్వరు వినే వారు కాదు కదా నేను తప్ప నీ పాటలు...

జ్యోతక్క ఆపరేషన్ టేబుల్ మీద చని పోయింది అని ఎంత ఏడ్చామో మర్చిపోయావా! ఏమైపోయివుంటుందే అక్క...... ఆ ప్రాణం ఎటు వెళ్ళి వుంటుందో ఇంక జీవితమంటే ఏమిటి మనం ఇలానే ఎప్పుడో చచ్చి పోతామా అని ఎంత వణికి పోయాము అమాయకత్వం తో వచ్చిన భయం తో... అప్పుడే మనం ఒట్టు పెట్టుకున్నాము గుర్తు వుందా మనలో ముందు ఎవరు చనిపోతే వాళ్ళు మిగతా వాళ్ళకు కనపడాలి పరిక్షలలో తెలియని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పాలి పుస్తకం చూసి వచ్చి అని కూడా ఒట్లు పెట్టుకున్నాము.

చదువుల పేరు తో దారులు వేరయ్యినా ఒక్కటన్నా ఒకరికి ఒకరం చెప్పుకోకుండా ఏరోజైనా వున్నామా? నా గుండెలో క్రిష్ణ నీ కళ్ళలో మెరిసి నచ్చాకే కదా అడుగు ముందుకు పడింది... నాకు నీ మీద ఎంత కోపం వస్తోందా తెలుసా చెంపలు పగల కొట్టాలనిపిస్తోంది... ఎదురు గా చూస్తూ నవ్వుతు వుంటావు... ఎక్కడున్నావు అని ఏడుస్తావు ఇక్కడే వుంటే అని నవ్వుతావు ... ఇంత మనసు లేని దానివైపోయావే నా కళ్ళ నుంచి కారే నీటి చుక్క ను చూసి కూడా నవ్వ గలుగుతున్నావు...అవును లే శరిరాన్ని వదిలేసేవు కదా మనసు కూడా దానితో వదిలేసి వుంటావు...

నువ్వు లేకుండా నాకు జీవితం లో స్నేహమనే పదం కు అర్ధం కూడా తోచటం లేదు... నువ్వు లేని జీవితమే స్నేహ రహితం గా వుంది... నువ్వు లేక సంతోషం సగమైనట్లుంది బాధేమో రెట్టింపైంది ....
మరణమంటే కధ ముగింపు కాదు ఒక కామా నే, కథ మళ్ళీ మొదలవుతుంది స్నేహమెన్నటికి దూరం కాదు అని మధు బాబు గారు చెపుతున్నా..... కన్నీటి తో మసకైన నా కళ్ళకు, దిగులు తో ఒంటరైన నా మన్సుకు ఆ కామానే ధుర్బరం గా వుంది... ప్రాణ స్నేహితురాలినని అనుకుందామంటే నువ్వెళ్ళి పోయావు నా ప్రాణమింకా వుంది,
ఈ జన్మ లో నన్ను మోసం చేసి 30 ఏళ్ళకే వదిలేసి వెళ్ళి పోయినట్లు ఇంక ఏ జన్మ కు చెయ్యక... అలా చేస్తే నీ జత పచ్చి.....

నన్ను వదిలి వెళ్ళిన నా ప్రియ నేస్తం అను కు ఆశ్రు నివాళులతో...

ఆషాడ విరహాలు

లేఖాయణం లో
ఆషాడ విరహాలు లింక్.

నిరంతర ఘర్షణ నీతో పంచుకుంటూ...

క్రిష్ణా,
ఎందుకు జీవితం మరీ ఇంత మాములు ఐపోయింది... ప్రేమ లేకా!!! లేకపోతే గొప్ప దైన వెలుతురు వెన్నెల లానే రోజుచూడటం మూలం గా ప్రేమ కూడా మాములు ఐ దైనందిక జీవితం లో కలిసి పోయి ప్రతి విషయం నిస్సారం గా కనపడుతోందా...

అలా కలిసి పోతే జీవితం ఒక అధ్బుతమై ... ప్రతి క్షణమొక వరమవ్వాలే కాని ఇలా ఎందుకువుంటుంది...

నాకింకా గుర్తు వుంది.. మిగతా రోజులన్నీ ఎలా వున్నా పౌర్ణమి రోజు రాత్రి కాసేపు ఐనా బయటకు వచ్చి వెన్నెల వాన లో తడవటం.. గాలి ఎక్కడ నుంచో వింత పరిమళాలను మోసుకుని వస్తూ వుంటుంది.. ఎక్కడ నుంచి వస్తుందో ఆ వింతపరిమళం.. మళ్ళీ తెల్లరితే రాదు ....

బహుశా చంద మామ తన వెన్నెల సంతకాన్ని పూల పరిమళం తో కలిపి కానుక గాపంపుతాడేమో భూదేవి కి... ఇప్పుడేమో అమావాస్య ఏదో పౌర్ణమి ఏదో కూడా గుర్తు లేదు మూగ పోయిన మనస్సుకి. ఎందుకిలా జరిగింది అంటావు....

వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఇంకా విరగ బూసిన పారిజాతాల పరిమళం మనసుకు ఎక్కడో లీల గా తడుతోంది... అసలుజీవితమంటే ఏమిటి....

ఎన్ని సార్లు ఈ ప్రశ్న వేసుకున్నా ఏమో ఒక్కసారి ఐనా జీవితం అంటే విరబూసిన పున్నాగలు కొంచం గా మల్లెమరువం, వీటన్నిటికి మధ్య గా ప్రేమ అనే సమాధానం రావటం లేదు... అసలు అదైతే గా జీవితం అలా అని సమాధానంరావటానికి ......

కాదు అంటావా మరి ఏమిటి అంటావు ఇలా ఎన్నో ప్రశ్న లు వేస్తుంటే ముక్కు పుచ్చుకుని ఇలా ఐతేఎలా నల్ల పిల్ల అన్నిటికి ప్రశ్నలేనా అని వూయించేందుకు నువ్వు లేవు కదా అందుకని అలా అనిపిస్తోందా?

ఏమోమరి... నిన్నకు రేపొక తీరని ప్రశ్న రేపటికి మరునాడొక ప్రశ్న, కాలమనే గాలానికి చిక్కి దొరకనివెన్నెన్నో అనిపాడుకోవాలా???? ఇలా ఆలోచిస్తు ఒక రోజు పొడుకుంటే ఇంక మళ్ళీ లేవని సమాధానం దొరికే ఒక వుదయంవస్తుందేమో అప్పుడు తెలుస్తాయేమో అన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు.. ఏమో అదీ చూద్దాము...

కాంతి కవిత రాసి పంపమంటున్నారు... రాయగలను అంటావా...ఇంకా నేను కవితలు.. స్పందించే మనసు లేనప్పుడు ఏస్పందన గురించి కవిత వస్తుంది...

ఏదీ జీవితం లో అత్యంత ప్రియమైనది కాదేమో అనే మీమాంస లో పడిపోతే ఏవిషయం గొప్ప కావటం లేదు కదా.

అమాయకత్వం ఒక వరం కదా హాయి గా ప్రతి దాన్ని నమ్ముతాము అదే నిజం అని అనుకుంటాము కాని దాని మూలాలను ఎప్పుడు ప్రశ్నించటం మొదలు పెడతామో కదులు తాయి ఆ మూలాలు.... అవి వచ్చి మనతో మాట్లాడతాయి
నువ్వు అనుకున్నంత గొప్పవేమి కాదు మేము అని ఇంకా ఎన్నెన్నో దాగిన చరిత్ర కందనినిజాలు చెపుతాయి అంతే అప్పటి వరకు మనం వాటిమీద నిర్మించుకున్న సౌధాలన్నీ కూలుతుంటే ఏమి చెయ్యలేనినిసహాయత ఒక వైపు, నిజం లోని తీవ్రత కలిగించే సంతోషం ఇంకో వైపు...

నువ్వు నా దగ్గర లేక పోవటం కూడా ఒక విధం గా మేలేనోయ్ నువ్వే వుంటే ఇంత ఆలోచన కు తావేది.... నిజాన్ని నిగ్గుతీయాలనేంత కోరిక వుండదు కదా..
నువ్వు నన్ను ఎప్పుడూ సత్యాన్వేషి కమ్మన్నావు, కాని మరీ ఇది ఇంత బాధ ను, నిషాను రెండిటిని ఇస్తుందని నీకు తెలుసా? తెలిసే ఈ దారి నాకు సూచించి వూరుకున్నావా????
చేయ పట్టుకుని ఈకష్టమైన దారిని సుగమం చేయకుండా? వున్నాగా నీకు తోడు గా ప్రతి ఘడియ... నేను లేకుండానే దాటేవా ధీర్ఘ వర్షచ్హాయా రోజులన్నిటిని అంటావేమో... వు.... అది నిజమేలే...

మొన్నెప్పుడో సోమరి వేసవి సాయింత్రం బద్దకం గా ఏమి తోచక...... మరి కట్టటానికి మల్లె మాలలు లేవు... చదువుదామంటే ఒక మంచి పుస్తకం లేదు... సరి కలిసి టీ తాగుతు వాదనేద్దాము నాకు నచ్చిన కవి సామ్రాట్ విశ్వనాధ సత్యన్నారాయణ గారి గురించో నీకు నచ్చిన గోన బుద్దా రెడ్డి గారి గురించో అంటే నువ్వూ లేవాయే...

అందుకని ఎప్పుడో లోపల పడేసిన కోలాటం కర్రలు తీసి కాసేపు మనం చూసిన మహా నంది క్రిష్ణ కోలాటం పాటకు తాళంవేయాటానికి చూస్తే చాలా కష్టం ఐపోయింది రా.. మరీ నీ సావాసం ఎక్కువ ఐ పుస్తకాలకు, ఆలో చనలకు దగ్గర.... పనులకు, ప్రపంచానికి దూరం ఐపోతున్నా.. అదే మంటె అదే అసలు ప్రపంచం అంటావు

కిందటి నెల M.I.T లో MITHAS వాళ్ళది సంతాన గోపాలన్ గారి కర్నాటిక్ వోకల్ జరిగింది అట.. నా మైల్ ఎందుకనోరాలేదు.. ఎప్పుడు ఫోన్ చేసి చెప్పే శ్రీనివాసన్ కనీసం చెప్పలేదు.. ఎందుకు చెపుతాడు కిందటి సారి నువ్వు వచ్చావని మంచితనం గా భోజనానికి పిలిస్తే ఆయనతో ఆలోచనలలో సామ్య వాదం, ఆచరణలలో ఫ్యూడలిజం అంటు వాదనపెట్టుకున్నావు...

జీవితం లో ప్రతి దానికి వాదనై పోతోంది రా గమనించావా ఘర్షణ లో నుంచి పుట్టేదే నిజం ఆ ఘర్షణే లేకపోతే అమృతం పుట్టేదా అన్నావు మొన్న ఒక సారి మరి హాలాహలం కూడా ఆ నిరంతర ఘర్షణ లో నుంచే కదా అంటె ఆహాలహలమే లేక పోతే ఈ అమృతం విలువే లేదు అంటావు...

నిజమే కాని వీటన్నిటికి మించిన సత్యమొకటి వుంటుంది, అది మౌనం నుంచే.... అనతానంత మైన విశ్వ శాంతి నుంచే పుడుతుంది ... ఏమంటావు...?

లేఖాయణం

కౌముది లో ఈ నెల నుంచి ప్రచురితమవుతున్న నా లేఖల లేఖాయణం లింక్.

ఎడబాటుని జపిస్తూ...

నేస్తమా నా ప్రాణమా నీ లేఖ అందింది. వుహు కాదు కాదు నీ వూపిరి వినిపించింది ఆ లేఖ లో.... ఈ అధ్బుతమైన సాంకేతిక రంగం ఎంత విస్తరించి పోని... దానిని వుపయోగించుకుని నీ రూపం సదా నా కనుల ముందు ఖండాంతరాల నుంచి కూడా ఆవిష్కరింపచేయని... కాని

నా కృష్ణుడూదిన వేణు గానామృతం పదాల మధ్య వూపిరి తో కలిసి స్వరాలు గా.... వరాలు గా మారి... పదాల మద్య మెదులుతు... ఆ పదాలలో కృష్ణయ్య హృదయాన్ని కొంచెం కొంచెం గా అవిష్కరిస్తూ, అంతలోనే జలపాతమల్లే కన్నీటి సుడులలో తిప్పేస్తూ... గాఢమైన అనుభవాల సాంద్రత ను ఆ రాగాలకు దట్టిస్తూ..... జగాలన్నిటిని దాటిస్తూ..

వుహు ఆ అనుభవం... అనుభూతి కి సరి పరచ గల సాంకేతికత ఇంక రాలెదు రా బంగారం... ఐనా నిన్ను చూడటానికి ఇవి అన్ని ఎందుకు చెప్పు. ఒక్క సారి కనుల ఎదుట ప్రపంచం అంతా మాయమయ్యి మనసు ముందు నింగి ని సాగే నీలి మేఘం కోసం పరుగెడుతున్న అమ్మాయి ఆ అమ్మాయి ని మాత్రమే పట్టుకోవటానికి వెను వెంటే పరుగు తీస్తున్న అబ్బాయి నీ స్మృతి పధం లో మెదలరా...........

అంతలోనే నీలిమేఘపు మెరుపులను పూలమ్మి బుట్టలోని విరజాజుల వెలుగు ని కళ్ళల్లో దాచేసిన ఆ జంట కలిసి విశాల మైదానం లో ఎగరేస్తున్న పతంగులు కనపడవా... పతంగుల టప టప లలో కలిసిన గాలిని అందులోని చెమ్మ ను ఆర్ధ్రత గా మార్చి కళ్ళల్లో కన్నీటి పూలను కురిపిస్తు సెలవు తీసుకుంటున్న ఒక పిచ్చి ప్రేమ జంట నీ కళ్ళ ముందు మెదలటానికి ఈ కెమెరా లు ఎందుకు చెప్పు...

నీ వంకర టింకర అక్షరాలనే కోట్ల సార్లు చదువుకుంటు... ప్రతి అక్షరం లోని ఆనందాన్ని ఆవేశాన్ని ఆవేదనను చిన్న్ని రాగాలు గా వాటన్నిటిని కలిపి సాగే అనంత మోహన రాగం గా అంతర్లీనమయ్యే నీ వేణు గానాన్ని వినటం అనే అధ్బుతం ఒక్క వుత్తరం తోనే వస్తుంది ఫోన్ కాని కెమెరా లు కాని వుపయోగ పడ గలవా నువ్వే చెప్పు...

మనం యూనివర్సిటి గుల్ మొహర్ చెట్ల కింద ఆ పూల గుత్తు లను చూస్తూ వాన నీళ్ళ తో కలిసి పరుగెడుతున్న తంగేడు పూల ప్రవాహాన్ని ఆపటం కోసం దోసిళ్ళతో తీసి దాచిన నీళ్ళన్ని గుండె లోనికి చేరి ఒకటె రొద పెడుతున్నాయి రా ఎప్పుడు వస్తావు నువ్వు కలిసి వదిలేద్దాము మళ్ళీ ఆ ధారలను ప్రవాహం లోకి.... వాటిని విడతీసిన పాపమేమో మనం కూడా ఇలా ఎడబాటు ను సహిస్తూ యుగాలు గడుపుతున్నాము...

ఆనందం ఆచూకి కోసం నా స్నేహితురాలి తపన...

నా స్నేహితురాలి పుట్టిన రోజు సంధర్బం గా తను రాసిన వుత్తరాన్ని తనకే అంతర్జాలం లో చూపిస్తున్నా.
జన్మదిన శుభాకాంక్షలతో.... తను కోరిన ఆనందం సదా తన సొంతమవ్వాలని కోరుకుంటు....


నేస్తమా,
అవును. ఏది? ఎక్కడ మనం కోల్పోతున్న అందమైన ఆ ఆనందం ఆచూకి? సగం పైగా దిగువ మద్య తరగతి కుటుంబాలున్న మా పల్లెలో అందరి మోము పై చిందులు వేసిన ఆ ఆనందం ఇప్పుడు ఎందరో శ్రీమంతుల్లో వెతికి చూసినా కనిపించదే? ముందుకు పరుగులు తీస్తున్నామనుకుంటూ వెనుకకు చేజారుతున్న ఆ స్వర్గాన్ని మనం బధ్ర పరుచుకునేది ఎలా?

ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్కలా నిర్వచించే ఆనందం.. ప్రతి మనిషి ఆరాటానికి మూలబిందువు ఈ ఆనందం.. మనమందరమూ పరితపించే ఆ ఆనందం ఎక్కడ వుంది? మనం ఎంతో ప్లాన్ చేసి వెళ్ళే వెకేషన్ లోనా... అప్పుడప్పుడు మనం కలిసే గెట్ టు గెదరు, బర్త్ డే, యానివర్సరీ లాంటి పార్టీస్ లోనా.. సంపాదించిన డబ్బులోనా... ఎచ్చీవ్ చేసిన సక్సెస్ లోనా.. నిజమే సుమా! వీటన్నిటిలో వెతికి చూస్తే చాలా ఆనందం కనపడుతోందే!! ఇలా కొంచం కొంచం గా అప్పుడప్పుడు వెదికిపట్టుకునే ఆనందం ప్రతి నిమిషం మన సొంతమైపోతే అదేనా భూతల స్వర్గం...

ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ కోర్సులు, పెయిన్ మేనేజిమెంటు, బ్యాలెన్సింగ్ వర్క్ అండ్ లైఫ్, పెర్సనాలిటి డెవలప్మెంట్.. ఇలా ఎన్నో .. ఎన్నెన్నో.. వీటన్నిటి ఆఖరి మజిలి ఈ ఆనందం. అన్నీ వుండి మనమింకా స్ట్రెస్... స్ట్రెస్ అంటూ వున్నామంటే లోపం ఎక్కడ వుంది... వీటి పేర్లు కాదు కదా కనీసం తెలుగులో ఒక వాక్యం చదవటానికి కష్టపడి... కరెక్టు గా చదివేనా అని అడిగి మురిసి పోయిన అమ్మమ్మ ఎప్పుడు అంత హాయి గా, ఆనందం గా ఎలా వుండేది? ఆమెకు ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ క్లాసులు ఎవరు భోదించారు...

పసిపాప లా నవ్వే ఆ తరానికి ఏదో మొహమాటం గా తప్పక నవ్వే ఈ తరానికి ఇంతటి అంతరం ఏమిటి? ఆలోచిస్తుంటే అప్పటికి ఇప్పటికి మన జీవన విధానంలో చోటు చేసుకున్న మార్పులు... పోగొట్టుకున్న అలవాట్లే కారణమేమో అనిపిస్తుంది. తర తరాలు గా వస్తున్న మన ఆచారాల్లో అలవాట్లలో క్షుణ్ణం గా పరిశీలిస్తే ఎన్నో కళలు ఎంతో స్ట్రెస్ రిలీఫ్.

టైం ఈజ్ మనీ అనుకునే మనకు మనం పోగొట్టుకున్న వాటి విలువ తెలిసేది ఎలా? టైము లేదని కొన్ని మరీ పాత కాలపు అలవాట్లని కొన్నీ, ఒడిదుడుకుల జీవితం లో కూడా మనసును వూరడించే మంచి అలవాట్లు మనం దూరం చేసుకున్నామా?

ప్రొద్దున్నే నిద్ర లేచి వాకిట్లో ఎంతో మెళకువగా ముగ్గు చక చకా వేసి .. అయ్యాక ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి ముచ్చటగా ముగ్గును చూసి, పనులు తరుముతున్నాయన్నట్లు వంటింటిలోకి పరుగెట్టిన మన అమ్మ లో వున్నది ఆర్టిస్టే కదా!! ప్రతి రోజు తల దువ్వి జడ అల్లేప్పుడు, ఎప్పటికి వుండి పోయే శిల్పాన్ని తీర్చినంత ఓపిక గా అందం గా అల్లి.. ఏది ఇటు తిరుగు అని గడ్డం పట్టుకుని తిలకం దిద్ది ప్రేమ గా చూసే మన అమ్మ లో ఎంత ఓర్పు.. పూవులు మాల కట్టటం లో ఎంత నేర్పు.

ఏదో పండుగ అనో, ఆషాడం అనో చేతులకు, కాళ్ళకు గోరింటాకు పెట్టి, మల్లెపువ్వుల జడ అల్లీ, .... ఏవి మనకు మన పిల్లలకు ఆ అనుభూతులు.... మనకి ఏది ఆ ఆనందం? దేశం కాని దేశం... అవన్ని ఇక్కడ ఎలా అనుకుంటే పొరపాటే సుమా.. మన దేశం లో కూడా అవన్ని టైము వేస్టు పనులైపోయాయి. ఇప్పుడు అక్కడ కూడా ఇళ్ళ ముందు ఏదో వుంది అన్నట్లు వున్న ముగ్గు పనిమనిషి కి ఇంకో పని. వేకువఝామునే ప్రకృతి అందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వేసే ముగ్గు అందరిలోనూ వుండే కళాకారిణి కి ప్రొద్దున్నే అర్పించే నైవేద్యమేమో...

మనం స్పీడ్ యుగం లో వున్నాము. అలాంటి పనులన్నీ చేసే తీరికేది? అందరికి అదే ప్రాబ్లం... ప్రతి ఒక్కరు పరుగులు తీసే ఫారెస్ట్ గంప్ లే ... అలా పరిగెడుతూనే దారి పక్కనే వున్న రంగు రంగు పూవుల అందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ... సుమ గంధాలను ఆఘ్రాణిస్తూ... పరుగెడితే.. గమ్యం చేరే సరికి ఆయాసం తో పాటు కొన్ని అనుభూతులు, ఆ అనుభూతులు మిగిల్చే ఆనందం మన సొంతం అవుతాయేమో ప్రయత్నం చేద్దామా? ఆ రంగు రంగుల పువ్వులు మన ఇంటి ముందు పూసిన రోజాలు కావచ్చు.. అందమైన ప్రకృతి కావచ్చు.. తెల్ల గా మెరిసే స్నో కావచ్చు, చిన్నారుల నవ్వులు కావచ్చు, చెప్పి నవ్వుకున్న జోక్ కావచ్చు.. ఇలా మనం మెచ్చే ఏదైనా...

హడావుడి గా స్కూల్ కు రెడీ అవుతుంటే ఎంచక్క గా స్కూలుకు వెళ్ళనక్కర్లేని రెండేళ్ళ బుజ్జి గాడు వాచ్చేవాడు, లంచ్ బాక్స్ లు సర్దుతూనో, తలలు దువ్వుతూనో పిల్లల అరుపులు నాన్న గారి విసుగుల మద్య కూడా ఒక గిన్నె లో మరమరాలో కారప్పూసో పోసి ఇచ్చే అమ్మలో ఎంత బ్యాలెన్సు!!

అది అందుకుని కళ్ళు మెరుస్తు నవ్వే బుజ్జి అతిధి మొహం చూస్తే కలిగే ఆనందం ఎంత ముద్దు గా వుండేది? అప్పటి వరకు త్వరగా కాని అంటూ విసుక్కున్న న్నాన్న గారు కూడా నవ్వుకుంటు ఏరా .. అప్పుడే ఆటలకు బయలుదేరేవా అంటూ ఎత్తుకుని ముద్దాడటం...

అదేనా మనం కోరుకునే స్ట్రెస్ మేనేజ్మెంట్. బుజ్జి అతిధులు బుడి బుడి నడకలతో తానుగా రాగలిగే పల్లెలో మనం లేక పోయినా ప్రతి నిత్యం మనలను మురిపించే ఉషోదయాన్ని ఒక్కసారి మనసారా పలకరిద్దామా? రొటీన్ గా మనం చేసే పనుల్లో కొంచం ఆనందాన్ని రంగరిద్దామా?

కృష్ణుడూదిన వేణు గానం

చిన్నా,
ఉభయకుశలోపరి అని మొదలు పెడదామా అంటే మరి అంత అబద్దం తోనా మొదలే అనిపించి ఆపేస్తున్నా! బాగున్నావా అని అడుగుతు మొదలు పెట్టాలంటే "నువ్వులేకుండానా" అని అడిగే నీ కళ్ళు గుర్తు వచ్చి కలం దానతట అదే ఆగిపోతోంది.. ఇలా ఏమి రాయాలా అనే మీమాంస తోనే వారాలు గడుస్తున్నాయి కాని నీకు రాయకూడదని కాదు రా...

రోజు లో 12 గంటలు ఆ ఆఫీసు వాడే తీసేసుకుంటాడా.. ఇంటికి వచ్చి తలుపు తెరుస్తూ అనుకుంటా
"మూసి మూయని తలుపు తెరిచేను మది తలపు విరిసి విరియని మొగ్గ చిక్కింది నా కురుల.... జాగేల నోయి నా చిన్ని క్రిష్ణా" అంటు రాగాలు తీస్తూ ఎదురు వస్తావని.. కాని ఎదురు గా శున్యం పక్కున నవ్వుతు ఎదురు వస్తుంది...

దాని మీదకు తాళాలు విసిరేసి కక్ష్య తీర్చు కుంటాను... నేను మొగవాడిని అనే అహంకారం నిలబెట్టుకుంటానికైనా
వచ్చే కన్నిటి చుక్క ను బలవంతం గా గుండె గోడలకు చెమ్మ గా అద్దేసి తదుపరి కార్య్క్రమానికి తయారు ఐపోతాను అసలు నాకేమి కానట్లు నువ్వనే వునికే నా జీవితం లో లేనట్లు...

నువ్వు అన్నట్లు ఒంటరి రాత్రి నా గొంతు తో తప్ప నా అసలు రూపం నీకు నేను ఎప్పటికి చూపించనేమో...... మరి నీ దృష్టి లో ఈ ఆరు అడుగుల దీరోదాత్తుడు నీ క్రిష్ణ అలానే వుండాలి కదా..

నాకు నీకు లా అంత పెద్ద వుత్తరం రాయటం రాదురా... అందులో నా మనసును అక్షరాలలో కూర్చటం అసలే రాదు... అబ్బ ఏమిటి చెయ్యి ఇలా చురుక్కుమంది.. వో ఫొటో లోనుంచే నీ చూపుల వేడి తట్టుకోలేక పోతున్నా.. సరే సరే మొదలు పెట్టకు రాస్తాను ప్రతి చిన్న విషయం రాస్తాను..

ఏమి వుంటుంది రా చెప్పటానికి కేపిటలిజానికి సోషలిజానికి తేడా కూడా తెలియని మేనేజర్, ఎక్కడ చూసినా పేరుకు పోయిన బ్యూరోక్రసి.... ఎక్కువ ఐన ఆర్ధిక మాంద్యం........ ఇప్పటికే వున్న బుద్ది మాంద్యానికి తోడు.....
సమస్య కు పరిష్కారం గాయానికి బేండ్ ఎయిడ్ కాదు సర్జరి అని తెలుసు కాని తెలియనట్లు నటిస్తారు మా ఒక్క ఆఫీస్ లో నే కాదు అంతా అదే పరిస్తితి...

ప్రపంచం అంతా ప్రేమ తో వెలుగుతోంది... ఆ ప్రేమ జ్యోతి జీవితాలను ప్రకాశం చేస్తుంది అంటారు నీ వంటి పిచ్చి వాళ్ళు నాకైతే ప్రపంచాన్ని మొత్తం స్వార్ధం, ఈగో నడిపిస్తున్నాయి అనిపిస్తుంది....
నిన్న ఆదివారం కదా రామక్రిష్ణా, ప్రకాష్ వాళ్ళు భోజనానికి పిలిచారు....

నిన్న పొద్దుటే వెళ్ళి కాసేపు టెన్నిస్ ఆడి తిని మద్యాన్నం రచనా గోష్టి లో కూర్చున్నాము .... నిన్నటి విషయం "ఆధునిక కవిత్వం/ రచన ల పైన టాగోర్ ప్రభావం" నువ్వు వుండి వుంటే బాగుండేది... ప్రత్యేకం గా నేను చొరబడి అభిప్రాయాలు చెప్పేంత తెలియదు కదా అందుకే వింటూ కూర్చున్నా...

అర్ధ రాత్రి ఇలా కూర్చుని నీకు వుత్తరం రాస్తున్నానా..... మద్యలో రేపు పొద్దుటే ఆఫీస్ లో మీటింగ్ లో ఆడవలసిన అబద్దాలు ఆలోచించుకుంటున్నా... ఇంతలొ ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందో ఈ ఈగ ఒకటి నా చుట్టూతూ యెగురుతూ వుంది, చిరాకు గా వుంది ఇంత పెద్ద ఇంటి లో దానికి ఇంక చోటు ఎక్కడ దొరకనట్లు వచ్చి నా దుప్పటి , నా కంప్యూటర్ మీద వాలుతుంది ఏమిటి అని.
కొంచం శ్రద్ద పెట్టి దానిని ఒక్క దెబ్బ వేసి హరీ అనిపిద్దామా అనిపించింది మళ్ళీ అంతలోనే మనం ఒక సారి చేసుకున్న చీమ వేదాంతం చర్చ గుర్తు వచ్చింది...

ఈ ఈగ ను చంపి నేను పాపం మూట కట్టుకుంటానా అసలు ఈగ ను చంపితే పాపం వస్తుందా రాదా.. అప్పుడు మద్యాన్నం నేను తిన్న కోడి కూర రుచి గుర్తు వచ్చి అంతలోనే దిగులు వేసింది ఐతే ఆ కోడి ని చంపిన పాపం చలం గారి కథ లో లా ఈ దిగులు ఫడటం అనే శిక్ష తో పూర్తి అవుతుందా....

చిన్నా నీ ఆలోచనల జబ్బు నాకుకూడా పాకిందిరోయ్....

సావాసాల సుగంధం నాకు కూడా కొంచం అంటిందేమో గంధపు మాను ను నరికే గొడ్డలి కి కూడా ఆ సుగంధం అంటినట్లు... చూడు ఎంత పెద్ద వుత్తరం రాసేనో నేను...

నాకు ఈ వుత్తరాన్ని నీకు పంపాలని లేదు రా.. నేనే తీసుకు వచ్చి నీకు ఇచ్చి నువ్వు చదువుతు ......నవ్వుతు ..... అంతలోనే సగం కళ్ళు మూసి ఆలోచించే ఆ ఆనంద పారవశ్యపు ముద్ర ను ఎదురుగా నుంచుని చూసి ఈ నల్ల పిల్ల ప్రేమ ను ఇంత గా పొంద గలిగేను కదా అని నా అదృష్టానికి నేనే అబ్బురపడాలనిపిస్తొంది
కాని ఆ కోరిక ను మనం మళ్ళి కలిసేప్పటికి వాయిదా వేస్తూ... పంపిస్తున్నా చెలి ఈ వలపు తలపు ను నీ ప్రేమ సౌధం లోకి...