కృష్ణ గీతం...

ఆవలి అంచుకు మొదటి అడుగున కృష్ణయ్య కు సమర్పణలతో

2010-08-31T22:22:00.001-04:00

ఆవలి అంచుకు మొదటి అడుగున కృష్ణయ్య కు సమర్పణలతో

కృష్ణాష్టమి కు దేవదేవుడి కి ------ చివరి అంచున.... ప్రయాణపు మొదటి అడుగున నిలిచిన యాత్రికురాలి గా మారే క్షణం లో ఆలోచనలను నైవేద్యం గా .

జీవితం లో లెక్కలేని ఆటు పోట్లను ఎదుర్కొని ప్రయాణపు ఆఖరి మజిలిలో నిలిచిన నాకు, ఈ తుది లేఖను రాయటానికి హృదయం పగిలి ముక్కలయిన రక్తాశ్రువులే తోడవుతున్నాయి సఖా.... ఏ మనిషికైనా జీవిత ఆఖరి చరణం లో అసహాయత, అహంకారం రెండిటిని వదిలేసి.. చెలికాడా నీవు తప్ప అన్యధా శరణం నాస్తి అని నిన్నే వేడుకోవలసి వస్తుందేమో.... అది అసహాయత అనవచ్చేమో, కాని అసహాయత ప్రతిఫలం ఆశించి, అది సాధించలేని అశక్తత తో కలిగేది.... ఇప్పటి ఈ క్షణాన, ఇక భౌతిక కోరికలేవి నా దరి దాపులకైనా రాని ఈ ఘడియ లో నే నిను వేడేది, " నా పుట్టుకనే నీది చేసుకున్న నా ప్రాణ సఖా..... ఈ నిరంతర యాత్ర లోని వేదనను, ఆనందాలను ఇంకొక్కసారి మననం చేసుకుని, సమీక్షించుకోవాలని వుంది" అనే. నా అంతరంగాల ఆంతర్యాలు నీకు తెలియవని కాదు...... ఆ అంతరాగాన్ని.... ఆంతర్యం లోని కోరికను సృష్టించింది నీవైనప్పుడు, దానినే నీకు తిరిగి మనవి చేయటం ఈ అంత్య క్షణాలలో నాకు కలిగిన సంధి ప్రేలాపనే కావొచ్చు, ఐనా ఈ రోజు ఇలా మొండి తెగువ తో నీ ముందు నీకు తెలిసిన దానినే నీకు తేట తెల్లం చేయాలనే ఈ కోరికను మన్నించి .....ఈ లేఖ పూర్తవ్వక ముందే నా ఆత్మ ను నీ పాదాల చెంత సుగంధభరిత పూరేక గా చెయ్యక, నా మనసును బిగ్గర గా ఈ రోజు నీకు నివేదన చేసేంత వ్యవధినివ్వు.......

నీ సృష్టి లో ప్రతి జననానికి మరణానికి ఒక కారణం, ఒక వుద్దేశం నిర్దేశింపబడుతుంది అంటారే... మరి నన్ను ఏకారణానికి వుద్దేశించి సృజించావో ఇప్పటికైనా...... నీకైనా అర్ధం అయ్యిందా........? ప్రపంచానికే ప్రేమను పంచి ఇవ్వగలప్రేమ మూర్తి వే... నీ ప్రేమ కోసం నన్ను జీవితమంతా వేచి వుండేటట్లు చేయటం న్యాయమా.... స్త్రీ మనసు కుసుమకోమలమైనది... అది నిరంతరం ప్రేమాన్వేషి... కాని ప్రేమ ఒక్క స్త్రీ పరమేనా... దానిని సృజించి పంచి ఇవ్వగల పురుషుడిసొంతం కూడా ఐనప్పుడు, అతను మాత్రం ప్రేమాన్వేషి కాదా... జగాన ప్రతి క్షణాన బిడ్డగా, సోదరుడి గా, స్నేహితుడి గా, భర్త గా, తండ్రి గా రకరకాల పాత్ర లలో అతను మాత్రం ప్రేమాన్వేషి గా మారడా.. మరి మాకే ఎందుకు ఆ పేరు? అది కూడానీ విలాస వివరాలలోని ఒక భాగమా... ఈ అసమానత్వపు వెతుకులాటల సమీకరణ లో నేనెప్పుడూ శేషం గానేమారేనెందుకు.......??

చిన్నతనానే నేనెవరో నాకు తెలియకుండానే.... నా పైన కమ్ముకున్న నీలి మేఘమై... నా హృదయాన వర్షించిన వంశీనాదమై.........నన్నావరించుకున్న నీలాకాశ శూన్యమై జీవితాన ఒంటరి పధాన్ని ప్రేమతో కలబోసి సూచించావు. నేనేఅర్ధం చేసుకోలేని దాననై, అనేక రూపాల ప్రేమ ప్రలోభాలకు లోనై, నేను నిర్మించుకున్న దారుల వెంట పరుగెత్తేను. అలాపరుగెత్తటం కూడా నీ మాయలోని భాగమా మోహనకృష్ణా....... పరుగెత్తి తగిలించుకున్న దెబ్బలను చూసుకుని ఈక్షణాన నవ్వుకోగల విజ్ఞత నీ దయేనా......! సమస్తం నీ పాదాల దగ్గర అర్పణ చేసి, కర్మ నాది కాదు, కర్మఫలం నాదికాదు అని వదిలెయ్యగల ధీమా, కొడిగొట్టిపోయే ముందు వెలుగు జిలుగులా?

బాల్యాన నా ఆట పాటలలో ఒక బొమ్మవై, నాతో నిరంతరంసంచరించే బాల్య స్నేహితుడి గా నీ రూపు చిరపరిచితమేనాకు.... తాయిలాల దాచిన మధుర తీపిదనం... ఆటలలోనిఅమాయకత్వం.... నిదుర కళ్ళలో సుఖం.... వానపొద్దు నీటిబుడగల పై తేలిన నవ్వురవ్వల వరాల వెన్నెల లో నాతోసదా సంచరించిన మువ్వల రవళులు నీవే కదా.. యవ్వనాన కోటి ఆశల మైమరుపుల కళ్ళ మీదకుశీతాకోకచిలుక లా వాలిన జిలుగుకలల రూపానివై, నాతోప్రేమ బృందావనాన సంచరించిన కృష్ణయ్యవు నువ్వే కదా.... రాధ గా నేను నీకు అర్పణ చేసుకుని నేను నువ్వులో ఒకభాగమనుకున్నప్పుడు, చిలిపినవ్వుల మానసచోరుడివై నాతో కలసి పక పక లాడిన యదువంశసుధామణి వి నువ్వుకాదూ......?

నీ రూపును.... మదిన, జీవితంలో నిలుపుకుని నీ తోటి సరాగాలను కోటి కలలు గా కనులలో దివ్వెలుగా నింపుకుని, నీముంగిట పూచిన పువ్వై మారాలనుకున్నప్పుడు నువ్వేనా.......... ఆనతిచ్చి, నా జీవితసహచరుడిగా మారి నా కలలోకి, కౌగిలిలోకి వచ్చావు....... నా గుండెలోని కేశవుడివై, ఆ పైన నా వొడిలో బాల కృష్ణుడివై నిలచావు.!!!!! మధ్య వయసుతడబాటులలో సంసార రధ చక్రాల కింద నలిగిఫొకుండా చేయూతనిచ్చినా దుఃఖంలో నేనున్నాని వూరటనిచ్చింది నువ్వేకాదా.!!! వృద్ధాప్యాన వొణికిన కాళ్ళ వూతమై, మానసిక చాంచల్యం రాకుండా వెన్నంటి కాపాడిన నేస్తానివై నదయామయుడివి నీవు కాదు.... ఐనా కూడా... ఇన్ని రూపాలలో నువ్వు నాతో వున్నా ఎందుకీ అసంతృప్తి.....? ఏక్షణానా....... నువ్వే అది నువ్వే అని నేనెందుకు ప్రామాణికంగా గుర్తించలేక పోయాను? నీ నీలి క్రీనీడలో నువ్వుండిఎందుకు దోబూచులాడేవు?

ఎందుకు ఈ క్షణాన సమీక్షలో విజయాలతో పాటు నా అపజయాలు పక్క పక్కనే నిలబడి నన్ను పలకరిస్తున్నాయి.....! ఎందుకంత గా దుఃఖం నన్ను కలవర పరిచి వశపరచుకుంటోంది.... నా ఆరాట పోరాటాలు నన్ను నన్ను గానిలవనీయకుండా ఎగసిన సముద్రపు అలల నురగలలో కలసి, తీరాన్ని ఢీకొని ఎన్నటికి తడి ఆరని వొడ్డునఇంకిపోయాయి? ధర్మాన్ని నిర్వర్తించానన్న నా గర్వం, నాజీవితం లో ప్రముఖ పాత్ర వహించిన నా విజయ నికేతనపుబావుటాల రెపరెపలెందుకని సంతోషాన్ని కలిగించలేక పోతున్నాయి? నేనాచరించిన ధర్మం, సమాజపు గూడు బండినిభుజస్కందాలపై మోసిన ఆ వొరిపిడి గుర్తులు అంత వెగటు పుట్టిస్తున్నాయే? నే గెలిచిన తీరాల గుర్తులకంటే నేవిలపించిన క్షణాల వూహలే నెమ్మదిస్తున్న నా శ్వాస కు హాయి కలిగిస్తున్నాయే?

ఈ క్షణాన నావి అనుకున్న నా భందాలేవి నన్ను కట్టి వుంచలేక బోలు గా ఐపోతున్నాయే...... నాకోసం అంతుతెలియని స్వర్గలోకాలేవో వున్నాయన్న తలపు కంటే, నీ తోడు నాకుంటుందని, నా చేయి అందుకుంటానికి నువ్వు వేచివున్నావన్న వూహ ఆఖరి క్షణం లో కూడా బలాన్నిస్తోంది... అంతలోనే నా పాపపుణ్యాల ఫలితాలేవో నన్ను నీకు దూరంచేస్తాయేమో అనే చింత పట్టికుదిపేసి నా ఆత్మను ఇంకా క్షోభ పెడుతోంది... ఒక మహా యజ్నానికి సమిధ గామారానా......!!! మానవ జీవిత హోమానికి నా వంతు తర్పణం నేను వదిలానా.......? ఈ పూర్ణాహుతి లో నామనఃశరీరాలు ఆహుతి అయ్యే సమయం వచ్చిందని అర్ధం అవుతోంది.... ఈ క్షణాన జీవితాన్ని పరామర్శించి మరొక్కసారి దాని తప్పొప్పుల గురించి హెచ్చరిక చేసి రావాలనుంది... కాని ఎందుకు? సాగి పోయే కాల గమనం లో అనంతమైనకాళిందిలా నువ్వే మారి.... కాల నాగువై... కృష్ణ వర్ణమై.......నను కమ్మేసే ఈ క్షణాన ఆ పలకరింపుల చిలకరింపుఅవసరమా.....

విజయం వికట్టహాసం చేసినా, ఓటమి చిరునవ్వుతో వోదార్పును ఇస్తున్నా, అన్నిటికి అతీతమైన ఈ మరణ శయ్య మీదనా ప్రాణ సఖా... నా జీవన దాతా.... నిను నేను ఒక కోరిక కోరదలచుకున్నా..... నాకు మోక్షమొద్దు... మోక్షమంటే ఆత్మపరమాత్మ తో కలసిపోవటమే అంటారు కదా, నేను ఇక ఏమాత్రం నేనుగా లేకుండా నీలో లీనమవ్వటమే మోక్షమైతే.... ఆ వరాన్ని నాకు నువ్వు ఈ జన్మ మొదటిలోనే ప్రసాదించావు... నీ అనంతమైన దయతో, ప్రేమ తో నను వీక్షించావు... అందుకే నాకు ఇంకో జన్మ కావాలి... ఆ జన్మ లో నాకు ఒక ఘడియైనా నిను నిను గా గుర్తించి, నేననే అస్తిత్వాన్నికోల్పోయి నీలోని భాగమని గుర్తించే విజ్ఞత ప్రసాదించు. ఆ క్షణపు ప్రశాంతత నా జీవితాంతమూ తోడై మోక్షమనేఅనుభవం ఒక జీవితకాలం మొత్తం నేను అనుభవించాలి... నేను అనే అస్తిత్వం వుండగానే నీలోని నా సమర్పణను నేనుఆనందించగలగాలి. ఇదే నా కోరిక... అహంకారాన్ని అతిక్రమించగల జీవితాన్ని ఇవ్వు... మృత్యువుతో అంతమయ్యే అహంకారం, మోహం కాదు... జీవితం లోనే వాటిని అణచి నీలో కలసి పోగల జ్ఞానాన్ని ఇవ్వు నా జీవనప్రియ మిత్రుడా...

ప్రపంచంలోని సుఖ దుఃఖాలన్ని నా కోరిక మేరకు నా పైకురిపించిన దేవదేవుడిని ఈ జన్మ తో భందాలు తెగిపోయేక్షణాన కోరే అంతిమ కోర్కె ఇది. ఈ కోర్కెతో నా శ్వాస నుమందగించిపోని.... నీలాల కృష్ణవర్ణం నా కనుపాపలలోనిలిచిపోనీ.... అనంతమైన మురళీనాదం, ఈ జగాన్నంతానింపివేసే మధుర గానం నా వీనులకు ఆఖరి గొంతు గావినిపించనీ...... ప్రపంచాన్ని నింపి వేసే మనోహర రూపాన్నినా మనో ఫలకం పై వేసే ఆఖరి ముద్ర గా వుండనీ... భావితరాలకు జయం జయం... వంశీకృష్ణునిమోహనగీతాలాపనల ఓం శాంతి... ఓం శాంతి.... ఓం శాతి.. సర్వేజనాః సుఖినోభవంతు....

పాత తోటలో కొత్త పాట ల చిగురొకటి పలకరించిన వేళ...

2010-06-23T01:23:00.001-04:00

జూన్ నెల కౌముది లేఖ

పాత తోటలో కొత్త పాట ల చిగురొకటి పలకరించిన వేళ...

నువ్వు తలపుకొస్తే నిద్ర దరికే రాదు.... నిద్ర దరికొస్తే మాత్రం పోటి గా కలల తో కలవర పరచటానికి పరుగెత్తుకుని వచ్చేస్తావు నీకిది న్యాయమా నల్ల పిల్లా.... విశ్రాంతి తీసుకో అంటావు అమాయకం గా కళ్ళార్పుతూ....నీ మాట ను జవదాట గల వాడా ఈ సత్యాపతి అని విశ్రాంతి తీసుకుందామనుకుంటే నీవూపిరి వెచ్చగా బుగ్గల మీద, నీ చేతిలో ఈకేమో చెవిలో గిలి గిలి పెట్టేస్తుంటే పెద్ద గా నవ్వుతూ లేచేను............. దొంగ దొరికిందని చెయ్యపట్టుకోవటం కోసం చాపిన చేతి ని పడమటి దిక్కునుంచి పాకి వస్తున్న పువ్వుల పరిమళం తాకి పరామర్శిస్తే.... బుగ్గ మీద చిరుగాలి నీ పిచ్చితనమే కాని ఆమె ఏది...... ఇక నీ దగ్గరకు రానివ్వనంత దూరం పంపేసేవు గా అని చిటిక వేసి చెప్పి వెళ్ళి పోయింది...

చిరు వెలుగుల కు, మత్తిల్లిన చీకటి తెరలకు వారధి గా ఎక్కడో అప్పుడే కోడి కూస్తోంది. ఇక ఈ రోజు కు నిద్ర చాలు లే అని మన ఇంటి వెనుక వేప చెట్టు పూత పలకరిస్తూ ,ఏది తువ్వాయి తో పాటు గా పరుగులు తీస్తూ కనపడేది గా ఇక్కడే, ఎక్కడ నీ గుండె సవ్వడి వినపడటం లేదు అంటోంది ఏమి చెప్పను..... నా వెర్రి తనం వేయి పడగలై నన్నే కాటేసి నాకిచ్చిన శిక్ష ఈ ఒంటరి తనమనా..... ఇక ఎప్పటికి కలవని రహదారుల వెంట పరుగులెత్తే అడుగుల సవ్వడి క్షణ క్షణానికి దూరమే అవుతుంది కాని కలిసి సాగే పదాన్ని కర్కశం గా విడగొట్టిన నా మది కి, ఈ తోట కు ఎప్పటికి రాదు అనా.. ఈ పొద్దుటే ఇలా నిన్ను మది పలవరించటం తో మొదలయ్యిన రోజు ఇంకెన్ని మంచి తలపులను తీసుకు రానుందో కదా .....

అమ్మమ్మ వాళ్ళ తరమే హాయి అనుకుంటా... ఇన్ని సంఘర్షణ లు వుండేవి కావు అందినదానితో జీవితాన్ని అనుసంధానించుకుని తృప్తి గా బతికే వారేమో ఏమోలే వాళ్ళ మనసుల్లో ఏమి వుండేదో వయసు లో వున్నప్పుడు మనకు తెలియవు కదా..... మన తరువాతి తరాలకు మనం కూడా, బోసి నవ్వులతో మీకు లా కాదు మేము, హాయి గా వుండే వాళ్ళం అని చెపుతామేమో. నేను నేను అనే లాజిక్ ఎక్కువ అయ్యే కొద్ది మనం అనె అనుభందానికి దూరమవుతున్నామా? అసలు ఏ మనిషి కైనా ఆనందం గా వుండటానికి కావలసిన మూల సూత్రమేమిటో ఆర్కిమెడీస్ సూత్రాలకు మల్లే వాటిని కూడా చిన్నప్పుడే పుస్తకాలలో ఫాఠ్యాంశాలు గా పెట్టి చదివించి బుర్రలోకి ఎక్కిస్తే ఐనా అందరికి అర్ధం అవుతుందేమో.

ఎందుకు నీ వెర్రి తనానికి అందరికి కలిపి అంట గడతావు నీ సంగతి చూసుకో ముందు తరువాత అందరి గురించి ఆలోచిద్దువు అంటావా... అనవు నువ్వు..... నువ్వు మాట్లాడవు చాలా సార్లు నీ కళ్ళే మాట్లాడతాయి. నీ కళ్ళు చెప్పిన సంగతులను అన్వయిస్తే.... వుహూ అన్వయించగల శక్తే నాకు వుంటే ఎన్నో కావ్యాలను, ఎన్నో జీవిత పాఠాలను రాయగలిగే వాడిని.... ఇలా అశక్తుడినై పూర్తి గా వోడి పోయి ఎక్కడో పలికే నీ గుండె చప్పుడితో శృతి కలపాలని ఆశ తో పిచ్చి పదాలను కూర్చి లేఖ చేస్తానా....

ఇలా సాగే నా ఆలోచనల తీరుకు నాకే వెర్రి లా అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి అంటే, చందు "వో నీకు ఇప్పుడు అర్ధం అయ్యిందా నాకు ఎప్పుడు అనుమానమే రా,ఎందుకు కలిసేవో తెలియని ఒక విచిత్ర భందం ను ఇలా తలచి వగచే నీ మతి చలనం మీద " అన్నాడు, ఎంత సేపో నవ్వేను చందు మాటలకు. నిజమే జీవితం లో ఒక అధ్బుతమైన ప్రేమ తటస్థించక పోతే ఎవరికైనా ఎంత చెప్పినా ప్రేమ గొప్ప తనం అర్ధం కాదేమో.. ఆ మాట అంటే మొన్న రాత్రి జరిగిన చర్చలలో శ్రీధర్ వొప్పుకోలేదు. ఏ బంధానికైనా దాని గొప్పతనం అది నువ్వు కల్పించుకున్న విలువ ను బట్టీ వుంటుంది. దానంతటకై ఒక విలువ అంటూ దేనికి ప్రత్యేకం గా వుండదు... ఏమో ఇంకో అధ్బుత ప్రేమ నీ కోసం ఎదురు చూస్తోందేమో, ఒక ప్రేమ కాని, స్నేహం కాని లేదా ఒక పరిచయం కాని అధ్బుతమని ఎలా తోస్తుంది చెప్పమని అడిగేరు. కావాలంటే పుట్టుక నుంచి జరిగిన ప్రతి సంఘటన ను విశ్లేషించి చెప్పమని అడిగేరు. మొన్న రాత్రి అసలు ఆ చర్చే బలే తమాషా గా మొదలయ్యింది. నువ్వు వుంటే అరుగు మీద చలి గాలికి కొంగు లాగి బిగించి మోకాళ్ళను కడుపులోకి లాక్కుని కూర్చుని వూయలలూగుతూ నవ్వుకుంటూ వినే దానివేమో.

ఎలా చెప్పాలో అర్ధం కాలేదు పద్యాలను యతి ప్రాసలతో గణ విభజనలతో మాత్రలతో లెక్క కట్టినట్లు, అనుభవాల మాలికను విడగొట్టి...లెక్క చూసి ఏది ఆగినా జీవితమగదు కాబట్టీ గతం ను గతించిన కాల జతి లో కలిపి నూతన ప్రవాహ కేళి కై వేచి చూడు అదే జీవితం అంటే నేను ఒప్పుకోలేదు.. వీటన్నిటీని మించి ఏదో వుంటుంది, అది ఏదో...... ఏమని చెప్పాలో ఎలా నిర్వచించాలో తెలియటం లేదు. మనసు కూడా మాట విననని ఎన్నెన్నో జ్నాపకాల గుత్తులను విరగ పూయించి చెపుతోంది.

ఇన్నాళ్ళ తరువాత...వుహు....ఇన్నేళ్ళ తరువాత కూడా అదమలేని నా గుండెల విలాప గీతం, స్వయంకృతాపరాధ రాగం లో.... వొంటరైన జంట చకోర తాళం లో నిను తలుస్తుంటే.... నీవెక్కడున్నా ఇది నిను చేరాలని... నీ తలపుల చాటున మిగిలిన నా జీవన శ్వాసను పలకరించాలని ఆశిస్తూ.......

నీ వాడు.

ప్రియ నేస్తం,

నీ రూపు... నీ మాట.... నీ అడుగు..... గత జన్మలోని బంధమల్లే మసకేసి పోతోంది కంటి చెలమల మధ్య కనుపాపలో. జారనివ్వు మిత్రమా, కిందకు జారిన ప్రతి చుక్క నీకిచ్చే నీరాజనమై నా గుండెలోని నీ జ్ఞాపకానికి హారతులెత్తుతోంది..

రోజు రోజు కొక రాగం పలకరించే ఈ ఉదయం... ఉదయానికే ఒక హాసం ప్రకృతి పరిచిన పూల వనం.. వనాల విరిసిన సంగీతం విరించి ఇచ్చిన అదనపు బహుమానం.... బహుమానాలన్ని ప్రోది చేసి గుచ్చి ఇచ్చిన సూత్రం ఈ ఉదయాన నా కృష్ణయ్య మధుర దరహాసపు ఆనవాలు నిచ్చే అక్షరాల భావం. భావాలన్నీ కలిసి విరిసిన సుమధుర సువాసనల సరాగం పంచుతూ ఈ రోజు పొద్దుటే నీ తలపొకటి వాలి వడలి పోయిన తోటలోకి నవవసంతం ఆకాంక్షించే రామచిలుకలా వాలితే అది అనునిత్యం సాగే నీ నామ జపమనుకున్నా కాని కాదు అది నువ్వు నాకొరకు పంపిన జ్నాపికల జలధారల జలదరింపు అని ఇప్పుడే ఈ క్షణానే వచ్చిన నీ జాబు చెప్పింది..

ఎన్నాళ్ళకు ఎన్నేళ్ళకు ఒక మాట... ఒక తలపు.... ఒక పిలుపు మనమున్న ప్రేమ రాజ్యం నుంచి నాకొరకొచ్చింది.. నిన్న మొన్నటి విషయమల్లే గతించిన జ్నాపకమొకటి సజీవమై ఎదుట నిలిచిన క్షణం, ఎదురు చూసిన జన్మ జన్మ ల భంధం ఎదుట నిలిచి పలకరించిన క్షణం.. ప్రతి క్షణమొక యుగమైన ఈ కాలమంతా ఒక్క సారి ఘనీభవించి ఎక్కడ మన కధ ఆగిందో అక్కడే తిరిగి కాలం మొదలైనట్లనిపించింది.

ప్రేమ అన్న పదమొక సుస్వర నాదమై నా జీవితాన్ని వెలిగించిన రోజులను నేను మరవగలనా... మన ప్రేమ ఎంత నిజమో, మన అనుభందమెంత సత్యమో, ఆ పైన నీ అపనమ్మకపు నీలి నీడల మేఘగర్జన అంతే నిజం.. అపస్వరాల సాగిన మన ప్రణయ రాగం ఒక్క సారి గుక్కపట్టి ఆగిపోవటం అంతే సత్యం. ఒక్క సారైనా ఆగి ఆలోచించినా.... మన అనుభందపు ఆనవాలు అంచైనా చెప్పేది నీకు నాగురించి. బాసల వూసులతో నిండిన నాకంటి వెలుగును ఆర్పేసి నన్ను అంధురాలిని చేసేక... ఇక నా కళ్ళు ఏ ప్రణయ కావ్యాలను రచియించగలవు.. ఇక అవి ఏదూర తీరాలకో చేరిన సుధా మాధురి స్వరాన్ని వివరించగలవు చెప్పు.......

నేను నేనన్న సామ్యమో... సాధనో నిను నిరంతర యాత్రికుడను చేస్తుందేమో కాని ప్రేమ అన్న పదమే ఆ మార్గం లో గమ్యాన్ని చూపించే సాధనం. నేను నేనన్నావు నీ ప్రేమ గొప్పన్నావు.. నీ తోడు గా నడిచే నీ నీడ నల్లదనాన్ని వక్రించావు.... అందులోని చల్లదనాన్ని నిరసించావు మళ్ళీ ఈ రోజు గొప్పదైన నీ తర్కం తో వెలకట్టిన అనుభందాల విలువలను వెనక్కు తిరిగి అడుగుతున్నావు.. వదిలిన చోటనే వెతికే నా వెర్రి నేస్తమా సాయంసమయపు నీ నీడ... ధీర్ఘమై మునిమాపు వేళ గోధూళి చాయల మిళితమై పోయింది చూడు..

అధ్బుతాలను అనుభవాలను త్వరితం గా మారే లోక ప్రమాణాలతో లెక్కకట్టే నీ మిత్రుల సాహిత్య గుభాళింపుల వనాలలో ఈ గరిక పువ్వు పూచే అధ్బుతం.. ఈ కొండమల్లె కు పట్టిన పరిమళం ఆఘ్రాణింపుకు రావులే.... వదిలెయ్...

మూసుకు పోయిన ప్రేమ రహదారుల వెంబడి సాగుతున్న వొంటరి పాంధుడు తన అడుగుల కింద నలిగి ధూళి లో కలిసిన చెలి హృదయపు ఆనవాలు తెలుసుకుని గురుతు వెతికి వచ్చినా.... మరణించిన ప్రేమ తోట లోకి రాని వసంతాల వలపు పాట పునర్జీవన రాగాలతో కలిపి ఆలపించినా, అనంత వాయులీనాలలో లీనమైన ఆత్మ అంతు చిక్కని ఆవలి అంచుకు ఆవలకు చేరుకున్న క్షణం వెనక్కి తిప్పి జీవ ధార తో నింప గలదా... ఆ శక్తి కృష్ణయ్య ప్రేమ కు వున్నా అందుకునే ఆశక్తి ఈ రాధమ్మ కు వుందా.....

పుట్టినూరు.. పున్నమి నవ్వులు.. పులకరింతల పువ్వులూ...

2010-06-01T01:02:00.001-04:00

మే నెల కౌముది లోని వుత్తరం
పుట్టినూరు.. పున్నమి నవ్వులు.. పులకరింతల పువ్వులూ...

కన్నతల్లి పుట్టిన వూరి రుణం ఎంత అయినా తీర్చుకోలేనిది అంటారు.. అటువంటి పుట్టినూరుకు రాసిన ఒక వుత్తరం

అమ్మా,

ఎలా వున్నావు? నీ బిడ్డలు నిను వదిలి పోతున్నారని దిగులు తో గుండె ఘోషను సాగరుడికి పంచి, వున్న బిడ్డల ముద్దు మురిపాలను వెన్నెల నురగ గా మెరిపిస్తున్నావా???? తాటి తోపుల గాలిని మొగలి పూల దొన్నెలలో నింపి పారిజాతాల సొగసులద్ది కృష్ణమ్మ నీలాల కురులకు విరి మాలలల్లి.. ఎన్నెన్నో జాతీయ వుద్యమాలకు బాసట గా త్రివర్ణ పతాకాన్ని ఎగరవేసిన యోధుల కన్న తల్లి వై వున్న నీకు దిగులెందుకమ్మా.. నీ గుండెల మీద ఆడుకున్న మాకు  నీ తలపు గుండెలో ఎప్పటికీ బాల్యాన్ని పలకరిస్తున్న వెన్నల వాగంటి నవ్వు లా సమ్మోహన పరుస్తూనే వుంది.. నిన్ను వదిలి ఎన్నెన్ని క్రోసుల ఎన్ని బారుల ఎన్నెన్ని సముద్రాలు దాటి ఎక్కడెక్కడో తెగిన ముత్యాల సరాల తుంపులమై వున్నా నీ గుండెలోతుల మొదటి గా మెదిలిన మెరుపుల స్వచ్చత మర్చిపోలేదమ్మా...

యోజనాల కావల ఒంటరి రాత్రి ఆకాశం లోని నిండు చందమామ ను చూస్తూ ఆ వెన్నెల వెలుగులు మెట్టిన వూరి నేల ను అమృత ధారలలో ముంచుతున్న క్షణాన, ఈ సుధ లు నిన్న రాత్రి మా వూరి మీద కురిపించి ఈ పూట ఇటు వచ్చి వుంటాడు కదూ ఈ సుధాముడు అని అనిపిస్తే అతని మీద ఎంత ప్రేమ పొంగుకు వస్తుందనుకుంటున్నావు.. అమ్మా నిన్ను వదిలి ఎన్నేళ్ళు ఐనా నిన్ను తలచుకుంటే ఒక్కోసారి మనసు నిన్నో మొన్నో నే నిన్ను వదిలి వచ్చినట్లు బెంగేస్తుంది.. సముద్రం మీది వాన లా దుఃఖం అలలై మూసిన కనురెప్పల వెనుక ముత్యాల ను పేరుస్తుంది...

ఇంకా నిన్న కాక మొన్న స్కూల్ బేగ భుజాన తగిలించుకుని రివ్వున బాణమల్లే గోపాలం గారి దొడ్లో బాదంకాయల కోసం పరుగెత్తిన జ్నాపకం... పున్నాగ పూల ను స్కూల్ బేగ్ నిండా నింపుకుని ఇంటర్వెల్ లో జడలల్లిన పులకరింత... మూసేసిన పెద్ద గేటు లోనే అరతెరిచిన చిన్న గేటు ను చప్పుడు రాకుండా తోసి చంద్రకళ వాళ్ళ దొడ్లో ఎవ్వరికి కనపడకుండా శివుడి పూల చెట్టు వెనుక చేరి చేసిన తాటాకు బొమ్మలు... అమ్మ చీర ముక్క నుంచి చేసిన ముఖమల్ చీరలు... పీలికల జడలు.. దసరా కు శక్తి గుడి సెంటర్ లో శక్తి పటాలను ఎత్తే ఆచారిని హీరోలా చూసిన  సంభ్రమం... మా పేట శక్తి పటం గొప్పదంటే కాదు మాది అనే చీమిడి ముక్కుల తగాదాలు.. టీచర్స్ డే కు రామచంద్ర రావు మేస్టారు కు హిందూ న్యూస్ పేపర్ వక్కపొడి పేకేట్, సులోచనా టీచర్ కు గులాబి పూల గుత్తులు గిఫ్ట్ లు గా ఇచ్చిన బడాయి పోకలు... ఇవి అన్ని నీతోటి నా అనుభందానికి అద్దిన చెక్కెర తునకలు కాదూ???

పూల నరసయ్య ను బతిమాలి తెప్పించుకున్న మొగలు పొత్తు లోని ఆకు వొకటి అమ్మకు తెలియకుండా కొట్టేసి ఆ పైన తాటాకు ఆకు బదులు దానితో అమ్మాయి ని చేసి, నా అమ్మాయి మొగలి వాసనలు వస్తుంది మీకు లా తాటాకు కంపు కాదు అని స్నేహితులను ఏడిపించటం ఎంత బాగుండేది.... ఇప్పుడు ఈ పిల్లలు ఆడుకునే బార్బీ బొమ్మలతో ఆ కులుకేది వీళ్ళకు.. ఎట్లా ఐనా నువ్వే గొప్ప అమ్మా...!!!! అమ్మా ఇసుక నేలఅని అందరు నవ్వి పోదురు కాక ఆ పర్ర లలోనే ఎంతో మంది కళాకారులను, జాతీయోద్యమ రూపకర్తలను కన్న ఘనత కాదూ నీది.. ఆ గొప్ప ముందు ఏది నిలుస్తుంది చెప్పు...  వరండాలోని గ్రిల్ అంచున పాకిన నైట్ క్వీన్ గుత్తుల తలలూపుతూ వెనుక పక్క కిటికి అంచున తొంగి చూస్తున్న మాలతీ లత అవునని తాళమేస్తూ... బయట గేటు ఆర్చ్ మీద పాకిన కాగితపూలు జల జల మంటూ గల గలా ఎన్ని కబుర్లు చెప్పేవి నీ గురించి... కోన సీమ కొబ్బరాకు అని అని గొప్పలు పోతారు కాని మన వూళ్ళో సరుగుడు తోటలు, కొబ్బరి తోటలు.... మధ్య సాగే లంకల లో వయ్యారాలు పోయే కృష్ణమ్మ కు సాటి వస్తాయా ఆ అందాలు చెప్పు... మరి ఆ అందాల షోకులన్నీ నీ పరమే గా ఎప్పటికి... 

పాండురంగడు తిరణాలలో నువ్వు జీడీలు... కొమ్ము బూరలు... అమ్మాయిల కోసం కోర చూపులు చూసే కుర్రోళ్ళు.. చూసి కూడా చూడనట్లు బావి గట్టున కాళ్ళు కడుక్కుంటూ జమ్మిపూల ను చూస్తున్నట్లు కళ్ళు చిట్లించి కుర్రోళ్ళను చూసే కుర్ర పిల్లలు.. హుష్.... పెద్దోళ్ళయ్యారు అలా బహిరంగంగా చెప్పకూడదు అని అమ్మల్లే నువ్వు మందలిస్తున్నా నీ పెదవి అంచున మెరిసిన నవ్వు అర్ధనారీశ్వరుడి సిగలోని చంద్రవంకల్లే మెరిసింది లే.. పెళ్ళెయ్యిన మొదటి రోజు నువ్వు చెమరింతల చినుకులతో దీవెనెల జల్లు కురిపించావే.. ఆ జల్లు గుర్తొస్తే తోడు గా నా కళ్ళూ చెమరిస్తాయి అమ్మా...

అమ్మా... కన్న బిడ్డలందరూ నీ జ్నాపకాల ఆస్తిని తలా కూస్త పంచేసుకుని భద్రం గా గుండెలోతులలో వాటిని దాచేసుకుని ఇలా చెట్టుకు పుట్టకు ఒకరు గా వచ్చేమని దిగులు పడ్డావంటగా... మొన్న విష్ణు ఇండియా వచ్చినప్పుడు నిన్ను చూడటానికి వచ్చినప్పుడు కనిపెట్టేడంటలే.. ఎందుకలా ఆశ్చర్య పోతున్నావు? అమ్మా నువ్వు మమ్ములను గుండెలలో దాచి నీదైన ప్రతి సారాన్ని ప్రతి భావాన్ని మాకు ఇచ్చి మమ్ములను ఇంత వాళ్ళను చేసేవు నీ మనసు లో మాట ఆ మాత్రం కనిపెట్టలేమా చెప్పు.. మొగలి గాలు లూ లేవు కనకాంబరాల తోటలు లేవు.. శక్తి పటం చిందులూ లేవు... ఎండి పోయిన పాయల మధ్య గా గాలికి సుడులు రేగుతున్న ఇసుక తుఫానులను నింపుకుని నువ్వు రేపటి కోసం ఆశ గా చూస్తున్నావని తెలుసు అమ్మా... ఏమి చెయ్యము అమ్మా... సరస్వతి కటాక్షించింది నీ దయ వల్ల... మరి లక్ష్మి కూడా కావాలి కదా జీవన పధం లో అడుగులు సమ శ్రుతి లో సాగాలంటే.... కట్టుకున్నోడి చిటికిన వేలు పట్టుకుని సప్త సముద్రాలు దాటి వచ్చేసినా నీ తలపుల చివురు తీవె వేసే మొగ్గల మాలను ఎప్పటికి భద్రం గా కురుల తురుముకుని నువు నేర్పిన లాలి పాటలను బిడ్డలకు పాడుతూ వాళ్ళ అమ్మ నై ముందు తరాలకు ఇంకో భూమాత నవుతున్నా... నన్ను దీవించమ్మా..

ప్రశ్నల పరంపర... సమాధానమేమిటో....

2010-05-21T01:04:00.003-04:00

ఏప్రెల్ నెల కౌముది లేఖ
ప్రశ్నల పరంపర... సమాధానమేమిటో....

ప్రియమైన నేస్తం,
ఎలా వున్నారు అందరు? క్షేమమేనా? ఈ ఫోన్ లు వచ్చాక వుత్తరం అనేది కాల గర్భం లో కలిసిపోయిన మేలి ముత్యమైపోయింది. ఈ వుత్తరం అనేది ఎప్పుడు మొదలయ్యిందో కాని దాని విస్తరణా ఖ్యాతి మాత్రం చాలా కాలమే సాగినట్లు వుంది, ఎంతటి దైనా కాల దోషం పట్టక తప్పదు కదా చివరకు.  ఈ వుత్తరమేమిటో.....!!!!, ఏదో రాద్దామని మొదలెట్టి..... వుత్తరం దాని పరిణామక్రమం అని అచ్చమైన జీవశాస్త్ర వుపాధ్యాయుడి లా చెపుతున్నా కదు. ఇందు అదే అంటుంది ఏది మొదలెట్టినా చివరకు ఆ లెక్చరర్ వుద్యోగ ప్రభావం మాత్రం తప్పనివ్వరు కదా అని. పిల్లలు కూడా అదే అనుకుంటారు అనుకుంటా, నవ్వుతూ చూస్తారు వాళ్ళ అమ్మ నన్ను దెప్పుతుంటే.  

మీ కబుర్లు ఏమిటి? రాజు, పిల్లలు బాగున్నారా? మధ్య వయసు ప్రభావమో... భాద్యతల ముంపో మరి ఏది చేసిందో మాయ కాని, వేగం తగ్గింది జీవితం. తగ్గాలేమో కదు.. ఎప్పటికి దుడుకు జలపాతమల్లే వుంటే ఎలా...! నెమ్మదించిన నది అవ్వాలి కదా. ఈ మధ్య న మీ అమెరికా లో కూడా ఇండియాలో పెంచుకునే ఆస్తులగోలే కాక సాహిత్య పోషణ, కళా పోషణ పాళ్ళు ఎక్కువ ఐనట్లు వున్నాయి. మంచి మార్పు. కేవలం సినిమా ల ప్రభావమే కాక సాహిత్యానికి కూడా పీట వేస్తున్నారు, ఎవరిని చూసినా ఈ మధ్య ఏదో ఒక సాహిత్య సమావేశాలు జరుపుతున్నట్లు వున్నారు. మీ అమెరికా వాళ్ళ కధలు కూడా ఎక్కువ అయ్యాయి సాహిత్యం లో....... ఇక్కడా అక్కడ కూడా. నువ్వు గమనించావో లేదో కాని ఎందుకో అందరు అమెరికా జీవితం లోని లోటు పాట్లనే చూపుతున్నట్లనిపించింది నాకు ఆ కధలు చదువుతుంటే. మరి నేను ఎక్కువ గా చదవలేదేమో. 

చాలానే అసంతృప్తి వున్నట్లు వుంది మీకు అక్కడ..????? అప్పుడు ఇంత లోటూ పాట్లు వున్న సమాజాన్ని ఎందుకు వదలరు? నీకు గుర్తు వుందా నీ పెళ్ళప్పుడు మీ మామ గారు అక్షంతలు చేతి లో పుచ్చుకుంటే పసుపు తో చేతులు నాన్సెన్స్ ఐపోయాయి అని మాతో బేసిన్ లో నీళ్ళు తెప్పించి కడిగించారు ఆ పల్లెటూళ్ళో. ఆపైన మాతో అన్నారు ఇండియా లో ఏమి వుంది దోమలు బురద తప్ప అని. ఇప్పటికి తలచుకుని నవ్వుకుంటూ వుంటాము ఆయనను. అదోక అతిశయం, ఇప్పుడొక అతిశయం అనిపిస్తుంది నాకు. ఏమంటావు? 

చాలా వరకు నే చదివిన కధలలో, సంస్కృతి నాగరికత ఇండియాలో వదిలేసి, దిగులు గా, భయం గా, భవిష్యత్తు మీద దిగులుతో పిల్లలను సరి గా పెంచలేక బాధ పడుతున్నట్లు వుంటాయి పాత్రలు. లేదా బాగా డబ్బు పిచ్చి తో తల్లి తండ్రులను అత్తమామలను బాధ పెట్టినట్లో వుంటాయి.  ఇవి కాక మీకేమి సమస్యలు వుండవా? మీ వూళ్ళో రాజకీయ మార్పులు మిమ్ములను బాధ పెట్టేవో, మీ జీవితాలలో మార్పు కలిగించేవో వుండవా? అక్కడి సంస్కృతి కధ లలో రాసినంత రోత గా వుంటుందా మంచి విషయాలు మీరు తీసుకుని మీ జీవితాలలో అనుష్టించగలిగేవి ఏమి వుండవా? అక్కడుండి పూర్తి గా ఇక్కడి లానో, ఇక్కడుండి పూర్తి గా అక్కడికి లానో పిల్లలను పెంచటం సాధ్యమా? అందులో పిల్లల మనసులు, వారు పడే తాపత్రయం ఏమి వుండవా? 
ఇలానే చాలా ప్రశ్న లు వస్తుంటాయి నాకు. మనం ఫోన్ లో ఇవి అన్ని మాట్లాడేంత తీరిక వుండదు. సమయాభావం ఇద్దరికీ, ఆ పైన అడిగి నిన్ను బాధ పెట్టినట్లు వుంటుందేమో అని ఒక సంశయం నాకు. ఇక్కడ చాలా మార్పులు నువ్వు గమనించే వుంటావు వచ్చిన ప్రతి సారి. ఒకే సారి విపరీతమైన వేగం గా ముందుకు, మెరుపల్లే వెనక్కి వేదకాలం లోకి పరుగెత్తాలని ప్రయత్నిస్తున్నట్లనిపిస్తుంది మేము. ఆగి ఆలోచిస్తే చాలానే లోపాలు కనపడతాయనుకుంటా, కాని ఆగి చూసేదెవ్వరు కాలంతో కొట్టుకుపోక.. బాల్యం మీద బెంగ, యవ్వనం వుండాలనే కాపీనం, వృద్ధాప్యం వద్దనే ఆరాటం మాములై పోయింది. మనం చేసేది తప్ప పక్కవాళ్ళు చేసే ప్రతిది విమర్శనాత్మకం గా చూడటం నిత్య జీవన విధానం మాకు. కాని చెప్పేను కదా ఆగి ఆత్మ విమర్శ చేసుకోవలనే ఆలోచన, అంత  ఓపిక కూడా మాకు లేదు. మీరు అది చేస్తున్నారా? అందుకే అంత అసంతృప్తి చాయలా ఆ కధలలో...???? సాహిత్యం ఆ తరం ఆలోచన, జీవన విధాన, సాంప్రదాయ రీతులను ప్రతిబింబింప చేస్తుంది అంటారు ఐతే మీ కధలు ఆ పనే చేస్తుందా?

ఎన్నో ప్రశ్నలు సంధించినట్లు వున్నా కదా.. కాలంతో దొరికిన సమాధానలను ఏరుకోవలసిందే కాని చెప్ప తరమా అని ముగించక ఎప్పటికి మల్లే, నీకు తోచిన సమాధానమిస్తావని అనుకుంటూ.

నీ స్నేహితుడు,
కృష్ణ.

కృష్ణ,
బాగున్నావా? ఏమిటి నిజం గానే ప్రశ్న ల పరంపర వదిలేవు నా మీద??? ఇలా ప్రతి దానికి ఆలోచిస్తావనే మరి మేమందరం ఆబ్సెంట్ మైండెడ్ ప్రొఫెసర్ అనేది నిన్ను...!!!!!! ఆగి ఆలోచించే అవసరం లేదంటూనే ఆలోచించే అలవాటు నీది, ఆగి ఆత్మావలోకనం చేసుకుంటున్నాననుకుంటూ వూరికే మాట్లాడే దానిని నేను. నన్నడిగితే నేనేమి చెపుతాను? అందునా నీ అంత సాహిత్యం చదివే అలవాటు లేదు నాకు. రాజు పిల్లలు బాగున్నారు. రవి కు మా దగ్గర యూనివర్సిటీ లో ఎడ్మిషన్ వచ్చింది, వాడి చూపు ఇంకో చోట వుంది, రాజు కు నాకు మాత్రం వాడు దగ్గర గా వుంటే బాగుంటుంది అని వుంది. చూద్దాము. రాజి కు ఇంకా రెండేళ్ళు వుంది కదా కాలేజ్ కు, అప్పటి దాక దాని కధ సుఖాంతమే.

పిల్లల కబుర్లు, ఇందు కబుర్లు ఏమి రాయనే లేదు. ఈ సాహిత్యం, సమాజం నీ ఆలోచన పూర్తి గా ఆక్రమించినట్లు వున్నాయే...!!!!! ఇక్కడి వాళ్ళందరి గురించి అడిగితే అందరి తరపున వకాల్తా తీసుకుని నేనేమి చెప్పగలను చెప్పు. కాని నిజమే కధలలో ఎందుకో అసంతృప్తి బాగా ప్రతిఫలిస్తుంటుంది, అంటే అలా రాస్తే నే బాగుంటుంది అని రాస్తారో లేక మరి నిజం గానే అలా ఫీల్ అవుతారో తెలియదు. నావరకు నాకేమి అసంతృప్తి లేదు ఇక్కడ వున్నందుకు. వుండవలసి వచ్చినందుకు రిగ్రెట్స్ కూడా లేవు. నీకు తెలుసు కదా నాకు అసలు ఇక్కడి కి రావటం ఆసక్తి లేదు కాని వచ్చా కదా. వచ్చాక చాలా మంది లానే ఒక పల్లెటూరి ను చూసుకుని, అక్కడో ఇల్లు కొనుక్కుని కాస్త దూరం వెళ్ళి వుద్యోగం చేసుకుంటూ పిల్లలను పెంచుకునే సగటు 90 ల లో వచ్చిన కుటుంబాలలో నేను ఒకదాన్ని.  ఈ దేశం లోకి వచ్చిన విధానాన్ని బట్టి, వున్న చోటు బట్టి ఆ అనుభవాలను బట్టీ ఈ దేశం మీద మనకొక అభిప్రాయం కలుగుతుంది అనుకుంటా. 

నాకైతే నచ్చింది ఆ అనుభవం. ఎక్కడా మోసం లేదా?? ఎక్కడా వివక్షత లేదా???? అంటే ఎందుకు వుండదు వున్నాయి. సంస్కృతి నాగరికత తేడా లేదా అంటే ఎందుకు లేదు నిక్షేపం గా వుంది. దేని గొప్ప దానిదే. మనం తీసుకునే విధానాన్ని బట్టి జీవితం కనపడుతుందేమో. సాహిత్యం లో అలా ఎందుకు రాస్తారు అంటే ఏమో ఎవరి అనుభవాలు వాళ్ళవి కదా, ఇక్కడ వుండే భారతీయులు అందునా ఎంతోకొంత సాహిత్యం తో పరిచయమున్నవాళ్ళు సంఖ్యాపరం గా తక్కువ కాబట్టి కేవలం అలాంటి కధలే కనపడుతున్నాయేమో కాని అన్ని అవే అనేమి లేదు. ఎక్కువ గా 90 ల ఆఖరి వరకు వచ్చిన వాళ్ళకు కల్చర్ డిఫరెన్స్ వుంటుంది. దానిలో ఇమడాలంటే తల్లి తండ్రులు గా మాకు, మొదటి తరపు పిల్లలు గా మా పిల్లలకు....... ఘర్షణలు తప్పవు కదా. ఎక్కడైనా దేశం తో సంభంధం లేకుండా, తరానికి తరానికి కొంచం తేడా వుంటుంది ఏ పని నైనా ఏ విషయాన్నైనా చేసే.... చూసే విధానం లో. దానికి మేము మాత్రం పెద్ద ఎక్సెప్షన్ ఏమి కాదు. మావి మావి అని అనుకుంటున్న మన విలువలు మన వెనుక తరానికంటే వేరు గా లేవా, మనవైన ఆలోచనలు మన ముందు తరం వారికంటే వేరుగా వుండవా? విలువ, సంస్కృతి, సంప్రదాయం అనేది కాల మాన పరిస్తితులను బట్టి మారుతుంది. మారనిది సత్యం అసత్యం మాత్రమే అని నా నమ్మకం. 

మాంసం తినని వాడికి తినే వాడిని చూస్తే చిన్న చూపు, తినే వాడికి గొడ్డు మాంసం తినే వాడిని చూస్తే చిన్న చూ,పు, గొడ్డు మాంసం తినే వాడికి అసలు తినని వాడిని చూస్తే చాలా చిన్నచూపు.. చీర కట్టుకున్నామె చూడిదార్ లు వేసుకునే ఆమె కన్న సంస్కృతి ని ఎక్కువ గా పోషిస్తున్నానన్న నమ్మకం, చూడిదార్ ఆమె కు స్కర్ట్ వేసుకునే ఆమె కన్నా ఎక్కువ  అని అభిప్రాయం, ఈ మూడూ వృత్తి ప్రవృత్తి లను బట్టి వేసుకునే ఆమెకు, బికినీ వేసుకుని బీచ్ లో పొడుకున్నామె ను చూస్తే పరిహాసం విలువలు లేని వాళ్ళని, ఆమెకు న్యూడ్ బీచ్ లలో తిరిగే వాళ్ళను చూస్తే లోక్లాస్ అనుకుంటుంది. ఇచ్చానుసారం తిరిగే ఆమెకు ఈ మిగతా అందరిని చూసి బానిస బతుకులు జీవించటం చేతకాదు అని వెటకారం. ఇందులో మనం ఏ గ్రూప్ లో వుంటే ఆ అభిప్రాయాలను సమర్ధిస్తాము. జీవితాన్ని కొంచెం పెద్ద గాడి లో చూసే అవకాశం వుంది ఇక్కడ కావాలనుకుంటే. అక్కడా వుంటుందేమో నువ్వన్నట్లు టైం వుంటే. 

ప్రత్యేకం గా సాహిత్యానికి వేరే ప్రత్యేకత ఏమి లేదు. మన అనుభవాలు ఆలోచనలు కధలు గా ప్రతిఫలిస్తాయి. సాపేక్ష సిద్ధాంతమే అన్ని చోట్లా కృష్ణ. నేనైతే కధలు రాయను కాబట్టి ఇంతకంటే ఏమి చెప్పలేను. మరీ ఈ కధ లలో రాసినంత..... వీళ్ళందరు వాపోయినంత చెడ్డ గా ఏమి వుడదు ఇక్కడ.  మనకేమి కావాలో మనం నిర్ణయించుకోవాలి కదా. నా వరకు పిల్లలకు భాష ముఖ్యం అనుకున్నా. పిల్లలు ఇక్కడ ఈ సమాజం తో ఎంత కలిసి పోయినా నా వాళ్ళతో (వాళ్ళ వాళ్ళు కూడా) కనీసం తడుముకోకుండామాట్లాడాలి. ఇది చెప్పినంత తేలిక కాదు. చాల శ్రమ ఓపిక లతో కూడిన పని. పిల్లలు ఒక విధం గా చాలా అదృష్టవంతులు. best of both worlds  దొరుకుతాయి. కాని పాపం చాలా శ్రమ పడతారు రెండు ప్రపంచాల మధ్య సమన్వయం కుదుర్చుకునే వరకు. ఆ సమన్వయపరచుకోవటం లో తల్లి తండ్రుల సహాయం లేని వాళ్ళకు ఇంకా సమస్య, సమస్య వస్తే ఎవరమైనా ఏమి చేస్తాము? ఏదో ఒక పక్క కు వెళ్ళి మన తర్కం మనం పెంచుకుంటాము. పిల్లలు అలా చేసి అమెరికా పక్కకు వెళ్ళి వెక్కిరించే తల్లి తండ్రులను వెక్కిరించటానికి మనం నమ్మే సంస్కృతి సాంప్రదాయాలను డిఫెన్స్ గా చేసుకుంటారు. అలాంటి వాదనలు బలె తమాషాగా వుంటాయి వినటానికి. అలా బాధ పడిన ఒక తండ్రి లేక తల్లి కలం నుంచి అమెరికా గురించి మధురమైన అనుభవాల మాలిక లా కధ ఎలా వస్తుంది. 

ఏది ఏమైనా మంచి ప్రశ్న వేసేవు నేను పూర్తి గా సమాధానం చెప్పలేను చూద్దాము మనకు అలవాటైన ఆలోచన "కాలమే చెప్పని సమాధానాన్ని కలవని తీరాలను కలిపే వంతెనలు బలం గా పడ్డాయో......... వూగుతున్నాయో అనుమానాల అపోహల అపార్ధాల నడుమ." 

ప్రేమ తో,
వేణి.

అంతులేని దూరం అంతమయ్యే చోటు....

2010-03-18T00:20:00.007-04:00

మార్చ్ నెల కౌముది లేఖ
అంతులేని దూరం అంతమయ్యే చోటు....

 నల్ల పొన్ను,

కాస్త కాస్త గా కరుగుతున్న హృదయపు ముక్క నుంచి జాలువారే వేదనను........ ఈ రాత్రి ఎంతకు అంతమవ్వని చీకటి గా మార్చి, ఎదురు గా సముద్రపు నీళ్ళ మీద గాలి పంకాలతో కలిపి కొడుతున్నదేమొ...... సంగమం దగ్గర నది జాలు వార్చే జాలి పాటలలో ఎప్పుడూ వినపడే మధు మాసగీతికలు, మల్లెల ఖవ్వాలిలూ వినిపించటం లేదు మరి.. నువ్వు నా పెదవి మీద నవ్వై మెరిసి ప్రతి క్షణం పలకరించాలని ప్రయత్నిస్తున్నా, నాకేమో నిన్ను ఈ రాత్రి, ధరిత్రి గుండె మీద మెరిసిన కన్నీటి మంచు బిందువులానే పలకరించాలని వుంది.

ఆశావాదపు అంచున చందమామ ముక్కపై మేఘాల మబ్బులతో నువ్వు, నిరాశావాదపు మత్తులో జోగుతూ నిద్రా దేవతను శపిస్తూ నేను... విరిసే వుదయాన, మెరిసిన పువ్వుల తొలి దరహాసమై నువ్వు..... నిన్న రాత్రి వడలిన ఆశలతో, రేపు ను ఎడారి వుష్ణపక్షి లా వెతుకుతూ అంగలారుస్తూ నేను... ఎలా రా చిన్నా కలిసేది.. ప్రతి రోజును ఒక ప్రశ్నార్ధకమై నా ముందు వుంచుతుంది ఈ శిశిరం... మొదలు వొరిగిన మానులా, కూలి మోడు వారిన కొమ్మ కొమ్మన, పువ్వుల నవ్వుల లా అలంకరింపాలని నువ్వానతించి పంపిన మంచు, తళుకు బెళుకుల సోకు ను తోడు తెచ్చుకుని వస్తే, కలవరింతలనే వరించిన నా మనసు వాటన్నిటిని కన్నీటి వరద లో ముంచేస్తోంది. నువ్వు, నీ ప్రేమ.... వుప్పెన లా వచ్చి ముంచేస్తే తప్ప, చిరునవ్వుల ఆ చిరుజల్లు........ విరబూసే కన్నీటి పూ తోటలలో ఏమి లెక్క చెప్పు.

కాలం ఎవరితో నిమిత్తం లేకుండా సాగిపోతోంది అంటారు మిత్రులందరు, నాకెందుకు కాలం నీతోనే ఆగి పోయి ముందుకు కదలనని మొరాయిస్తోంది. నాలోని లోపమా నీ లోని మహిమా ఇది... ఏదేమైతేనేమి నేను లోకానికి వ్యర్ధం గా మిగిలిపోయాక. ప్రేమ అంటే ఇంత విషాదమా.....!!!! "ప్రేమ జీవితం లో ఒక భాగమే కాని, ప్రేమే జీవితం కాదు. జీవితం ఆగక నిరంతరం సాగే ప్రవాహం. ఒక పాయ పక్కకు మళ్ళిందనో, ఇంకో పాయ వచ్చి కలిసిందనో ప్రవాహం ఆగదు కదా, సాగుతూనే వుంటుంది అను నిత్యం తనతో కలిసే కదలికలను తనవి గా చేసుకుని" అని చెప్పి నువ్వే ఇప్పుడు జీవితాన్ని కదలని కుళ్ళు నీరు లా చేసుకుంటున్నావే అని అడిగింది సుగుణ నిన్న.....

సమాధానమే లేని ప్రశ్న కు నేనేమని బదులివ్వగలను..... ఇచ్చినా అర్ధం అవుతుందా..!!!!! అడిగేసి, కదిలిపోయే ప్రవాహమల్లే పక్క వాళ్ళ తో గల గల మంటూ వెళ్ళి ఫోయింది ఆమె, నన్ను నా మౌన సముద్రం లోకి తోసేసి... నెమ్మది గా ఆ సముద్రపు వొడ్డున మన జ్ఞాపకాల శంఖులను ఏరి ప్రేమ రాగం కడదామని వూదుతుంటే ఖాళి నుంచి గాలి బుసలు కొడుతూ వెళి పోతోంది తప్ప ఒక్క రాగమైనా స్వరపడదే... గాలి వాలుకు ఎగిరే నీ కొంగును దోపి అలల తో పాటు పరుగెడుతూ..... నువు పెట్టే గస జంట శృతి లో సాగక పోతే, రాగం రానని పచ్చి కొట్టి పోయింది రా.

ఒక్క మనిషి లో ఇంత ప్రేమ ను వూహించుకుని బాధ పడటం నీ మూర్ఖత్వం అని ఒక ముక్కలో తేల్చేరు మొన్న రాత్రి సాహిత్య సభ లో శ్రీధర్ బాబు గారు. అవునా నీలో నేను ప్రేమ ను వూహించుకున్నానా... అవునా..????? ఐనా ఒక మనిషి కి ఇంకో మనిషి మీద ప్రేమ ఎందుకు వస్తుంది.. అసలు ఏ మనిషి కి ఐనా ఇంకొకరి మీద ప్రేమ ఎందుకు వస్తుంది... న్యూటన్ సూత్రాలల్లే ఈ ప్రేమ ఎలా ఎప్పుడు పుడుతుంది..???? దాని సరి ఐన వ్యతిరేక ప్రమాణమేమి..??? అది ఎలా పని చేస్తుంది.???? అని ఎవరైనా సూత్రీకరించి పెట్టకూడదు, చదువుకుని....... ఈ ప్రపంచం లో జరిగే అధ్బుత మైన అనుభవాలన్నిటిని, వాటి గొప్పతనం గుర్తించకుండా కనీసం అనుభూతించటం కూడా మానేసి..... మాకు చిన్నప్పుడూ 5 వ తరగతి లోనే చెప్పేరు అని బడాయి పోయే కుర్రవాడికి లా, వో ఇవన్ని మాకు తెలుసు........ ప్రేమ గతి ఇంతే, దాని చలన సూత్రాలివి..... అని చెప్పేవాడిని.

ఇలా ఆలోచిస్తూ ఆ రాత్రి, సమూహానికి దూరం గా, సాహిత్యానికి కూత వేటు లో కూడా అందకుండా, ఎప్పటి లానే ఒక్కడినే సముద్రపుటొడ్డున మన పరిచయమైన మొదటి రోజులను...... ప్రేమ సుగంధం ఇక్కడ అక్కడ అని లేకుండా మన ప్రపంచాలను పూర్తి గా చుట్టేసి, ఆ మత్తు లో భరించలేని సంతోషాన్ని..... కన్నీళ్ళ తో మనం పంచుకుని ఆ ప్రేమ విజయాన్ని సెలబ్రేట్ చేసుకున్న కాలాన్ని, కళ్ళ ముందుకు తెచ్చుకుని.. ఆ సంబరాన్ని ఇప్పుడూ మూడో వ్యక్తి లా సమీక్షించటానికి ప్రయత్నించాను ప్రశ్న కు సమాధానం దొరుకుతుందేమో అని.

సమాధానమేమో కాని ఎంత ఆనందం దొరికింది రా ఆ ప్రయత్నం లో.... నీవు నాతో పంచుకున్న నీ అనుభవాలను నీకే ఇంకో సారి వినిపించనా ఈ వేళ.  వుహు... నా వలన కావటం లేదు నా మాటలలో, సరే నీ వుత్తరాలనే నీకు చదివి వినిపిస్తా ఈ పూట..
"కృష్ణ మిమ్ములను మొదటి సారి గా...... ఆ ఇరుకు రోడ్ లో, చీకటి సగం వెలుతురు సగం పోటీ లు పడుతున్న రూమ్ లో, మొదటి సారిగా చూడగానే........ నాకు ఒక్క సారి వురికే వెలుగు వెల్లువ లను సన్నాయి తో కలిపి, విరపూసిన మందారాలను వేవేల గా నా కళ్ల ముందు కుప్పలు పోసి..... వాటి మధ్య నేనెప్పటి నుంచో నా కలలో వెతుకుతున్న రాకుమారుడిని అభిషిక్తం చేస్తున్నట్లు అనిపించింది.. అంతకు ముందు నా స్నేహితులతో మొట్ట మొదటి చూపు లో ప్రేమ అనే పదం గురించి వాదనలు చేసి, అది ప్రేమ కాదు ఆకర్షణ అని వాదించిన నా గొంతు ఒక్క సారి మూగపోయి...... ఇదే ప్రేమ, ఇతనే నీ ఆత్మ వెతుకుతున్న జంట అని మౌనంగా చెప్పినట్లనిపించింది.. మీరు తెల్లబోయిన నా మొహం చూసి తప్పు ఆడ్డ్రెస్ కు వచ్చాను అనుకుని "excuse me What can I do for you" అని అడుగుతుంటే మీ మనసు కావాలి ఇస్తారా అని అడగ బోయి, తమాయించుకుని ఏదేదో పిచ్చి పిచ్చి గా అంతూ పొంతూ లేకుండా మాట్లాడి వెళ్ళి పోయాను, నా మనసు ను మాత్రం భద్రం గా మీ గుండె జేబు లో మీకే తెలియకుండా పెట్టేసి"

రేయ్ నల్ల పిల్లా నువ్వు వూహించగలవా ఇది మొదటి సారి చదివినప్పుడు నా పరిస్తితి.. అంత వరకు నాకు నిజం గా ప్రేమ అంటె తెలియదు రా. మధ్య తరగతి జీవితం లో వున్నత స్థానాలకు ఎదగాలని, ప్రతి క్షణం గమ్యం వైపుకు దృష్టి సారించి పరుగులు తీసే నాకు ఒక్క సారి జీవితం లో గమ్యానికి నిజమైన అర్ధం తెలిసింది.. నిన్ను మొదటి సారి చూసినప్పుడు నేను ఎవరు రా ఈ నల్ల పిల్ల, ఇలా వెర్రి మొహం పెట్టి నా తల పై నుంచి శున్యం లోకి చుస్తోంది. ఏమి కంప్యూటర్స్ నేర్చుకుంటుంది రా నాయనా అనుకున్నా. నిజంగా అదే నా మొదటి ఫీలింగ్. ఆ మాట చెప్పినఫ్ఫుడు కోపం తో ఎర్రనైన నీ మోము ను....... ఆ రాత్రి చీకటిని చీల్చుకుని ఆకాశం తూరుపు అంచున ఆ ఆనవాలు కనపడే దాకా తలచుకుంటూ...... నవ్వుకుంటూనే వున్నా.

ఇదుగో ఇంకో ముక్క నీ వలపుల గీతాంజలి నుంచి.
"అవును అందరు దేవుడు, ప్రేమికుడు, స్నేహితుడు, భర్త, చెలికాడూ వీటన్నిటికి ఒక్కొక్క అర్ధం చెపుతారు... నాకు సంబంధించినంతవరకు అన్ని నాకు నువ్వే.. పాత కధ లలో భర్త ను గొప్ప గా ఆరాధించి ప్రేమించారు అని చదివి నవ్వుకునే దానిని, కాని నీ మీద ప్రేమ నాకు తటస్థించినాక ఇప్పుడు అర్ధం అవుతోంది ఆ మిశ్రమ సమ్మేళనాల భావానికి అర్ధం ఏమిటో... ప్రేమించిన వాడి లో పరమేశ్వరుడిని చూడటం ఎంత తేలికైన పనో. ఆ పరమేశ్వరుడి అర్ధ భాగం గా ఇమిడిన పరమేశ్వరి నేనయ్యాక జీవిత సాఫల్యానికి అర్ధం తెలిసింది. కృష్ణుడి కోసం ఎంత మంది ఎంత విరహపడినా రాధ రుక్మిణి ఎప్పుడూ కోపగించుకోలేదట, నిలువెల్లా ఈ కృష్ణయ్యను నింపుకున్న ఈ రాధ కు..... రుక్మిణి కి ఆ అవసరం రాదని అనుభవైకవేద్యమయ్యాకే కదా తెలిసింది."

నేనేమని బదులివ్వను, నీ ఆత్మ నన్ను నీ వశం చేసుకున్నాక, ఇంక నాదనే ఒక వునికినే కోల్పోయి నీ పాదా క్రాంతుడినైన నన్ను, ఏ గొప్ప వరం మూలం గానో తటస్ఠించిన ఈ గొప్ప సంబరాన్ని, ఎన్ని మాటలలో పలికించగలను చెప్పు. ఇంత ఘాడమైన అనుభవం ఒక సారి కలిగేక ఇంక వేరే జీవితం వైపుకు ఎవరి చూపైనా మళ్ళ గలదా.....

ఇన్ని జీవితాలు...... ఎన్నెన్నో ఆలోచనలు........ కొత్త దనాలు, పాత దనాలు....... చిత్రమైన జీవిత పాట్లు, పేద గొప్ప, ఆడ మొగ ఎక్కువ తక్కువలు ఎందుకు ఇవి అన్ని..... ఒక్క సారి ఆగి ఆలోచించమను అందరిని. ఇవి అన్నిటి వెనుక అంతఃసూత్రం గా అందరికి కావల్సింది ప్రేమ కాదా, దాని కోసం కాదా ఈ పరుగులు. కాదు అధికారం కోసం, కాదు డబ్బు కోసం, కాదు సంతోషం కోసం అని వేరు వేరు సమాధానాలు ఇస్తారేమో అందరు. కాని వాటన్నిటికి వెనుక కారణం ప్రేమే కదా కుటుంబం మీద ప్రేమ తోనో, తన మీద ప్రేమ తోనో, పేరు మీదనో, పదవి మీదనో, అధికారం మీదనో.... ఒక వస్తువు మీద ప్రేమ తోటే కదా ఈ ప్రపంచం తిరుగుతుంది. ఆ ప్రేమ మిమ్ములను నడిపిస్తుంది అంటే ఎందుకో ఒప్పుకోరు. పాత కాలం ఆలోచనలు, వేగమైన.... యంత్రయుగమైన కాలం లో పరుగెడుతున్నాము, పరుగెత్తు అంటారు. నువ్వు పరుగెత్తి సాధిద్దాము అనుకునేది నేను నా చెలి ప్రేమ లో, నా చెలి గుండెలో నేనెప్పుడో సాధించాను అంటే ఎందుకో నన్ను జాలి గా చూసి, గొణుక్కుంటూ వెళ్ళి పోతారు.
నేను ఏడుస్తున్నానని, నిన్ను తలచుకుని కాలాన్ని నిరుపయోగం చేస్తున్నానని, నా తెలివి, నా శక్తి ఇతర వ్యవహారాలకు వుపయోగించనని వీళ్ళందరి ఫిర్యాదు.  నా మీది ప్రేమతో చెపుతారు. వాళ్ళను అంత బాధ పెడుతున్నందుకు నాకు సిగ్గు గానే వుంటుంది రా. కాని ఒక్క సారి కళ్ళు మూసుకుంటే రా రమ్మన్న నీ పిలుపు, నీ వేలి కొసల నుంచి నా గుండెలోకి నువ్వు పంపిన విద్యుత్తరంగాల తో నా మనఃశరీరాలు అచేతనమయ్యాయి అని, వాటిని మళ్ళీ నువ్వు వచ్చి బంధ విముక్తులను చేస్తే గాని మోక్షం లేదని ఎలా చెప్పను..

నువ్వు రావు..!!!!!! ఇంతగా హృదయమంతటి తోను ప్రేమించి నా ఆత్మ ను కట్టేసి, నన్ను నిరుపయోగం గా చేసిన నా చెలీ...... రారాదా.. రావు కదు...... జీవితాంతం తోడుంటానని బాస చేసిన చెలికాడు, అడుగులో అడుగు వేసి కలకాలం తోడుంటానని అగ్ని శిఖలమీద ప్రమాణం చేసిన వరుడు.... తోడు రాకుండా, అనారోగ్యాన్ని పంచుకోకుండా స్వార్ధం తో నిలుచుండి పోయాడని, తెలిసి అలిగి వెళ్ళి పోయావు కదా.

కలవాలనే ఆశ తో ముంగిటకు వచ్చిన నిన్ను, నాకంటే ముందే కౌగిలించుకున్న మృత్యు దేవత తో చెలిమి చేసి రానని వెళ్ళి పోయావు కదు... వెళుతూ నీతో తీసుకెళ్ళిన నా ఆత్మ ను తిరిగి పంపకుండా నీకేం తోడు తో హాయి గా వున్నావు. నీకెలా తెలుస్తుంది తనదైన ఆత్మ లేని ఈ జీవం ఇక్కడ ఎలా విల విల లాడుతోందో... అదుగో ఆగకుండా అలల మీదు గా వినిపించే నీ గొంతు ఏదో సందేశన్ని ఇస్తున్నట్లే వుంది. హృదయొమొగ్గి వినని నా ప్రాణ సఖి......

2010-03-01T00:48:00.004-05:00

జీవితం లోని ఇంకో చీకటి కోణం...

ఫిబ్రవరి కౌముది లోని వుత్తరం

రమా,
నేను బానే వున్నా, నువ్వు ఎలా వున్నావు? మావయ్య వాళ్ళు అందరు బాగున్నారా? దుర్గ బాగుందా? చిన్న మావయ్య వాళ్ళు కూడా బానే వుండి వుంటారు. చాలా రోజులయ్యింది నీతో మాట్లాడి, మొన్న సంక్రాంతి శెలవలకు అమ్మ పంపిస్తానని అంది. నేను బట్టలు సర్దుకున్నాను, అమ్మతల్లి వాళ్ళకు అందరకు చెప్పేసేను కూడా. కాని పండగకు రెండు రోజుల ముందు రాంబాబు చని పోయాడు. ఇంక నాన్న ఎక్కడకు వద్దు అన్నారు. నాకే ఇంక అసలు రావాలనిపించలేదు. పాపం మా ఇంటి వొనర్ గారి అబ్బాయి రాంబాబు ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు తెలుసా... బలే బాధ, భయం వేసింది.

ఇంక సంక్రాంతి శెలవలు రెండు రోజులలో మొదలవుతాయి అనంగా ఆ రోజు పొద్దున్నే నేనేమో టిఫిన్ ఒక చేత్తో, పుస్తకం ఒక చేత్తో స్వాహా చేస్తూ బుర్ర లో ఒక పక్క సిలబస్ ఇంకో పక్క అమ్మ తిట్లు ఎక్కించుకుంటున్నా. నాయుడు తాత గారు వాళ్ళ తలుపు తీసుకుని పరుగెత్తుకుని వచ్చారు...... ప్లీడరు గారు రాంబాబు మాట్లాడటం లేదు అని. నాన్న, అమ్మ వెళుతూ పైన రాఘవరావు మాస్టారు నూ పిలిచారు. ఆయన, నేను, శేషు అందరం పరుగెత్తుకుని వెళ్ళేము... డాబా మీద ఆ పెద్ద పట్టె మంచం పైన పడుకుని వున్నాడు. పక్కన ఏదో కాగితం వుందనుకుంటా, నాన్న తీసి లోన పెట్టేసేరు. రామచంద్ర మావయ్య గారికి ఇంకా అందరికి ఫోన్ లు చేసేరు, రిక్షా లో హాస్పటల్ కు తీసుకుని వెళ్ళేరు.

ఇంక ఆ తరువాత నాలుగు రోజులు ఎలా గడిచాయో ఎవ్వరికి వూహ కూడ లేదు. మామ్మ గారు వచ్చారు వాళ్ళ వాళ్ళందరు.. విశాలక్క, శేషు అక్క, హర్ష మావయ్య అందరు వచ్చారు. అందరు పాపం తాత గారిని తిట్టేరు... ఆయన మూలం గానే ఇంత జరిగింది అని. రోజూ విశాలక్క అమ్మ దగ్గరకు వచ్చి ఏడ్చేది పాపం. మూడో రోజు చచ్చి పోయాడు రాంబాబు. అంతకు ముందు వారమే నన్ను "ఏమే లిమ్కా బాగా చదువుతున్నావా లెక్క లు అర్ధం అవుతున్నాయా లేకపోతే అడుగు" అని పలకరించిన రాంబాబు, కనపడినప్పుడల్లా "ఏమే జాంకాయల కోసం నిన్న మా గోడ దూకింది నువ్వే అంటంగా" అని వుడికించే రాంబాబు.... ఇంక ఎవ్వరికి తెలియని లోకాలకు వెళ్ళి పోయాడంట రమ.

రమా పది రోజుల నుంచి వాళ్ళందరి బాధ చూస్తుంటే రాంబాబు మీద బలే కోపం వస్తోంది రాంబాబు వాళ్ళ చిన్నక్క అదే పద్మక్క ఐతే ఎట్లా ఏడుస్తోందో అమెరికా నుంచి వచ్చిన దగ్గరనుంచి, పాపం అన్నం కూడా తినటం లేదు. అంత మంది ప్రేమించే వాళ్ళు వుండగా నాకు ఎవ్వరు అక్కరలేదు అని ఎలా అనుకోగలిగాడో...

మనం పిరికి వాళ్ళు ఆత్మహత్య చేసుకుంటారు అనుకుంటాము కాని, నిజానికి ఆత్మహత్య కు ఎంత ధైర్యం కావాలి కదా.. పది రోజుల నుంచి నాయుడు తాత గారి డాబా మీద పద్మ అక్క కు మందులు ఇవ్వటానికి అన్నం పెట్టటానికి నన్నే వుంచారు. అక్క నాతోనే కదా బాగా వుంటుంది మరి. గుర్తు వుందా నువ్వు వేసవి కాలం శెలవలకు మొదటి తడవ వచ్చి నప్పుడు చూపించా కూడా, ఆ డాబా మీదే నాయుడి తాత గారి గంతించిన గత వైభవ చిహ్నాలు గా ఆ పెద్ద సోఫాలు, దివాన్ లు, పేద్ద పేద్ద బీరువాలు, పేద్ద పేద్ద మంచాలు దాని పందిరికోళ్ళు, ఎంత అందం గా కాని దిగులు గా వుంటాయో. ఆ దిగులు కు తోడు పక్కన వరండా పిట్టగోడ నిండా పాకిన రాధా మనోహరాల సువాసనలు. అన్ని సార్లు పరిమళాలు మంచి తలపులను ఆహ్లాదాన్నే కాదు ఒక్కోసారి ఆ పరిమళాలు కూడా ఎంతో గుబులు దిగులును లేప గలవు కదా.. అసలే ఆ గత వైభావల దిగులు కు ఇప్పుడు రాంబాబు చేసిన పని తో, ఇంక ఆ వాతావరణం గాలి లో కూడా బాధ సాంద్రత, దుఖపు ఆర్ధ్రత్ర వెయ్యి రెట్లయ్యి నెమ్మది గా వీస్తూ వుక్క ల చిరాకులతో కలిపి విసిగిస్తోంది అక్కడ ఇప్పుడు.

అక్కడే నేను చదువుకుంటూ వుంటే పద్మక్క, రాంబాబు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వుండే వారు, నాకు వినపడటం లేదు అనుకుని అక్క తన యూనివర్సీటి ప్రేమ కధ అంతా అక్కడే రాంబాబు కు చెప్పి, ఇద్దరు తాత గారిని, మామ్మ గారిని ఇంకా అందరిని ఎలా వొప్పించాలో తర్జన భర్జనలు పడుతుంటే అప్పట్లో అదే పూల గాలి ఎన్ని మధురమైన ఆశలను చిరు గాలితో కలిపి, వుక్కపోసిన తనువు కు స్వాంతన ను, వుక్కిరి బిక్కిరి గా వున్న అక్క వాళ్ళ ఆలోచనల క్రమానికి విశ్రాంతి ని ఇస్తుండేది. ఇప్పుడు అక్కడే అక్క నిండు నెలలతో అలా మంచం మీద పొడుకుని అవి అన్ని తలచుకుని ఏడుస్తూ వుంటే రాంబాబు ఆత్మ అక్కడే తిరుగుతూ అవి అన్ని పద్మ అక్క తో పంచుకుంటున్నాడేమో అనిపించింది నాకు

అవును రమా ఎవరైనా ఎందుకు ఆత్మహత్య చేసుకుంటారు? ఇంక జీవితం మీద అశ లేకనా? ఇంక జీవితం లో ఏమి సాధించలేము అని వాళ్ళకు ఖచ్చితం గా తెలిసి పోవటం వలనా? ఎవరికైనా భవిష్యత్తు లో ఏమి అవుతుందో తెలియదు కదా ఇంక ఏమి సాధించలేము అని ఎలా అనుకుంటారు? అది కాదేమో కారణం. ప్రస్తుత ఆలోచనలకు, ఆశలకు, ఆశయాలకు తీరని తీవ్ర అఘాతం ఏర్పడి ఇంక ముందు జీవితమంతా అగమ్య గోచరమై, బతుకు బాట ఇక్కడి తో ముగించి కొత్త బాట పట్టాలని ఆశ తోనేమో.. ఐనా తెలిసి తెలిసి......... రేపనే ఒక రోజు నాకొద్దు అని తనకు తానే నిర్ణయించుకుని ఈ క్షణం తో ఆఖరు ఈ వూపిరి అనుకోవాలంటే, అమ్మో ఆ వూహే వెన్నులోనుంచి వణుకు తెస్తోంది కదా.. ఎన్నో తెలిసి, ఎన్నో చదివిన వేదాంతులు లేదా జీవితాన్ని నెమ్మది గా అనుభవించి, పరి పూర్ణమైన పెద్ద వాళ్ళు చిరునవ్వు తో "ఇంక మా పాత్ర లు చాలు ఈ జీవిత నాటక రంగపైన, ఆ పైన వాడి పిలుపు ఎప్పుడొచ్చినా ఆనందమే" అనటం చూసాను కాని, చాలా వరకు పెద్ద వాళ్ళు కూడా, ఇంకా తాపత్రయం పడుతూ, ఆశలు పెంచుకుంటూ వుంటారు కదా అలాంటిది అంత చిన్న వయసు లో అలా ఎలా నిర్ణయం తీసుకోగలిగాడో రాంబాబు.

కారణం ఏదైనా ఫలితం మాత్రం అంతు చిక్కని ఆవేదనను, ఆర్పలేని కారు చిచ్చు ను వాళ్ళ కుటుంబం లో రేపింది. తెలియని ఆ దేవుడి కి తలవొంచి మొక్కుతూ అడుగుతున్నా ఏమి ఆశించి రాంబాబు ఈ పని చేసేడో ఆ ఫలితాన్ని ఐనా ఇచ్చి కుటుంబాన్ని ఒక దరికి చేర్చు స్వామి అని. వింటాడంటావా?

ఉమా,
నీ వుత్తరం అందింది, మొన్న నాయనమ్మ కు వొంట్లో బాగోలేదని అత్త రావటం తో నువ్వు వుత్తరం లో చెప్పని కబుర్ల వివరం కూడా పూర్తి గా తెలిసింది. ముందు గా నీ పరిక్షలలో ఫస్టున పేస్ ఐనందుకు శుభాకాంక్షలు. నాకు తెలుసే నీ పట్టుదల నిన్ను తప్పక నువ్వు అనుకున్న గమ్యానికి చేరుస్తుంది. పట్టుదల కు అదృష్టం తోడైతే నీ వనుకున్న గమ్యానికి చేరే దారి నీకు సులువు గా కనపడుతుంది. కనపడిన దారిలోని ముళ్ళు పువ్వులు గా చేసుకుని సాగే ధైర్యం తోడైనప్పుడు నడక కూడా సుగమం అవుతుంది. నడక లో అలసట కమ్మి, కష్టం కారు చీకటై ముంచేసి, ధైర్యాన్ని నీరు కారిస్తే అదృష్టం భయపడి వెనక్కు పరుగెడుతుంది.

నేను పైన రాసింది మాములు గా మన వంటి మధ్య తరగతి కుటుంబాలలో పెరిగే వాళ్ళ గురించి చెపుతున్నా. ఇంక ఎంత పట్టుదల వున్నా పరిస్తితుల ప్రభావానికో, దురదృష్టం విడువని చెలిమి వలనో, అపజయాల పరంపరను జీవితపు కొంగున కట్టి..... ఆ బరువు ఎక్కువైనప్పుడు తెలియకుండానే మునిగే వాళ్ళు, అలానే కొన వూపిరి తో ఈదే వాళ్ళు, బరువు భారానికి ఈడుస్తూ నడక సాగించే మధ్యతరగతి మందహాసాలు కూడా వుంటాయి, ఇది చదువుకే కాదు జీవితానికి కూడా వర్తిస్తుంది. అవి ఇంకా మనకు పరిచయం కాక పోవటం వలన రాంబాబు చేసిన పని నీకు అంతు లేని ఆశ్చర్యాన్ని, కొండకచో ఆతనిపై ఆగ్రహాన్ని రప్పిస్తోంది.

అవును ఇక చాలు అనే చాలా ధైర్యమో, ఈ సమస్య కు ఇదే పరిష్కారమనే వెర్రి ఆవేశమో, లేదా వివరం తెలియలేనంత దుఃఖమో మనిషి ని కమ్మినప్పుడు చావు ఒక్కటే వాటన్నిటికి పరిష్కారమల్లే తోస్తుంది. అంతే కాదు ఇంకో పక్కన మనకు తెలియని ఆనందం వుందన్నపిలుపుల ఆశ కూడా ఒక్కో సారి ఇలాంటి పనులకు పురికొల్పు తుంది. నాకు ఏదో పెద్ద తెలుసు అని కాదు కాని, నా పరిధి లోని వితరణ ఇది.

అంతా ఐపోయాక దుఃఖ పడటం తప్పు అని నేను అనటం లేదు, అలానే వాళ్ళ దుఃఖం లో న్యాయం లెదు అందులో నిజాయతి లేదు అని కూడా నేను అనటం లేదు. కాని ధర్మారావు తాత గారి రాంబాబు విషయం లో మాత్రం, అతనిని ఒక్కడిని సమస్యల వలయం లో ముంచి, ఎవరికి వారు పక్కకు తప్పుకున్నారేమో అనిపిస్తోంది నాకు. ఆలోచించు. ఆ వయసులో మామ్మ గారు, తాత గారిని వదిలి విశాలక్క దగ్గర వుండటం లో ఆమె చిన్నతనం నుంచి పడిన ఆవేదన, ఆక్రోశం కనపడుతోంది నాకు. పాపం ఎప్పుడూ అవమానాల, విదిలింపుల లెక్కలేని తనం లో వంట ఇంటికి మారాణి ఆమె. అవును..... పలుకలేని కుండల, చట్టుల మధ్య లో ఆ తేలి వస్తున్న పొగ లమధ్యన తేలుతూ ఒక నడిచే ప్రేతమల్లే వుండే వారు ఆమె నాకు, మీరంతా (నువ్వు కాదులే అత్త, మావయ్య ఇంకా అందరు) ఆమె చాలా సహన శీలి, చాలా వుత్తమ ఇల్లాలని ఇచ్చిన ముద్ర లతో బరువులతో పాపం ఇంకా కుంచించుకు పోతూ వుండేవారు అనుకుంటా.

ఆమెకు ఎందుకు అంత విసుగు వచ్చిందో????? పిల్లలు పెద్ద అయ్యి, అల్లుళ్ళ ముందు కోడళ్ళ ముందు కూడా ఆ ముండరికాల గోలలలో ఆమె ఆత్మ ఎంత క్షోభించి....... తన మాట చెప్పుకోగల కూతురు అల్లుడి దగ్గరకు వెళ్ళి వున్నారో మనకు తెలియదు కదా. కాని సమస్య ఏదైనా, ఎవ్వరు దానికి పరిష్కారం వెతక కుండా ఎవరికి వారు మాకెందుకు లే, మొదలు పెడితే ఎటు వెళుతుందో మౌనం గా గడిచి పోని, కాలమే పరిష్కరిస్తుంది ఇప్పుడు బజారున పడటం అవసరమా అనుకుంటూ ఒక అగ్ని పర్వతం రగులుతూ నీలి మంటలు కనపడుతుంటే..... పేలనీ, చూద్దాములే అన్నట్లు నిర్లక్ష్యం చేసేరు. మరి రాంబాబు ఒక్కడే ఎందుకు మొదలెట్టేడో ఈ సమస్య కు పరిష్కారం కని పెట్టాలని పిచ్చి ప్రయత్నం. ఆ ప్రయత్నం లో అన్నిటా విఫలమయ్యి తన మరణమే మొత్తాన్ని కలుపుతుంది అని అంత అమాయకంగా ఎలా అనుకున్నాడో మరి. ఏది ఏమైనా ఆతని నిండు జీవితం బలై పోయింది. సమస్య పరిష్కారమవటం బదులు పూర్తి గా నిందారోపణ లతో పగిలి పోయింది.

చాలా సార్లు, చాలా చోట్ల ఇటువంటి అసంతృప్తి తో రగిలే కుటుంబాలు కనపడుతూనే వున్నాయి మనకు. కాని మనకెందుకు....!!!! మనం మధ్యలో కల్పించుకోవటం అనవసరం .........అనే ఎవరికి వారే తరహా లో, కొత్త గా నేర్చుకున్న సో కాల్డ్ కల్చర్ తో సమస్య పరిష్కారానికి తోడ్పడం. కాని ఎప్పటి నుంచో అలవాటైన ఆ పాత విలువల కెలిడియోస్కోప్ లో చూసి వాళ్ళను ఎక్కిరించటానికి మాత్రం వెనుకాడం..

పాత లోని రోత, కొత్త లోని చెత్త రెండిటిని తీసుకుని ముందు తరాలకు సాగుతున్న ప్రతినిధులం కదా మరి. సున్నిత మనస్కులకు, పిరికి వాళ్ళకు ఇలాంటి దారి తోచి మన సమాజాన్ని ప్రశ్నించినప్పుడు......... ఒకింత ఆగి భుజాలను తడుముకుని ఏదో చొప్పదంటి సమాధానాలతో మనలను మనం, బయటి వాళ్ళను మోసపుచ్చుకుని..... అల్ ఈజ్ వెల్..... ఎవ్విరి వన్ ఈజ్ హేపీ అనుకుని సాగిపోవటం ఒక్కటే జరుగుతున్న విషయం. మారుస్తావా.. మార్చు.. ముందు నీలోని విలువలను, నీ అంతరాత్మ ను మార్చు...

ఏ విలువను నువ్వు నమ్ముతున్నావో అది ముందు గా ఆచరించు, నీ జీవితం లో అనుష్టానించు, తరువాత నీ కుటుంబం లో నీ బిడ్డలలో ఆ విలువలను నాటు.... మార్పు ఎక్కడో కాదు ముందు మనలో రావాలి.. అపుడు మారిన నువ్వు, మార్చబోయే వేయి మంది కు కర దీపికవవుతావు. ఆ కుటుంబం లో మార్పు ఏమో కాని భావి తరాల కుటుంబాలలో ఇటు వంటి కధలు పునరావృతం కావు. అదే నీ రూపం లో, నీలో వున్న దైవత్వం..... నీకు, నాకు ఈ సమాజానికి కి ఇచ్చే వరం. రాంబాబు వంటి వారికి మనం ఇవ్వగల వుపశమనం.

హేమంతాల చేమంతులు.

2010-01-24T22:00:00.006-05:00

హేమంతాల చేమంతులు జనవరి కౌముది లో లేఖ

బావా,
ధనుర్మాసపు చలిగాలి చెంపలను నిమిరి గుండెలో గిలిగింతల పులకరింతో, గుబులు దుమారమో సరిగా తెలియకుండా  లేపి ఎండిన ఆకులను సుడి తిప్పుకుని వెళ్ళి పోతోంది. నాకూ ఆ సుడిగుండం లోని ఆకు కు తేడా లేదేమో.. ప్రపంచం లో అన్నిటి కంటే వేగం గా పయనించ గల మనసు కూడా నా బావ కోసం ఎక్కడ పయనించాలో తెలియకనో ఏమో మూడంకె వేసుకుని ముడుచుకొని దిగులు గా వుంది. హేమంతమంటేనే దిగులు జలదరింపుల పలవరింతలంటే ఇదేనా బావ? ఇది రెండో సంక్రాంతి నువ్వు లేకుండా..! అందరు బానే వున్నారు. వాళ్ళెవ్వరికి కృష్ణయ్య  లేని బాధ లేదు గా మరి.

నిన్న మునసబు గారింటికి పనేమి లేక పోయినా దుర్గ దగ్గర ఆ చదివిన పుస్తకాల కోసమే మళ్ళీ వెళ్ళి, అడిగేను మధ్యాన్నం నిద్ర టైం లో ఏమైనా ఫోన్ వచ్చిందేమో అని. వాళ్ళకు వినపడలేదో, వినపడ్డా మధ్యాన్నపు నిద్ర సౌఖ్యాన్ని వొదులుకోలేక వూరుకున్నారేమో అని.  లేదు చెయ్యలేదన్నారు.

శీతాకాలం మధ్యాన్నాలు చాలా నిడివి తక్కువ ఇలా వచ్చి అలా మాయమై పోతాయి. ఈ రోజన్నా సాయింత్రం దీపం పెట్టమని అమ్మ అరిచేలోపు ఈ వుత్తరం పూర్తి చెయ్యాలని దొడ్లో వుసిరి చెట్టు పక్కన కూర్చుని  రాస్తున్నా. కాలం కాని కాలం లో ఎక్కడో కోయిల కూత వినపడుతోంది విచిత్రం. అందరు అన్నాలు తిని ఏవో సర్దు కుంటున్నట్లున్నారు.పాపం అమ్మ కు, అత్తయ్య కు ఈ కాలం లో మధ్యాన్నం కాసేపు కునుకు తీయటానికి కూడా కుదరదు కదా.  నాన్న మావయ్య నూర్పిళ్ళ కాలం వచ్చేస్తోంది అని పొలాల దగ్గరే వుంటున్నారు. ఇంకో గంట లో లేచి టీ తీసుకుని వెళి పోతారేమో కూడా. వాళ్ళకు టీ పెట్టాలి, ఇంకా  అరిసెలు అవి చేయాలని గూడెం రంగి వాళ్ళకు కబురంపింది అమ్మ.

వీరాయి గాడొక్కడే  ఏమిటో గొడ్ల సావిడి దగ్గర కూని రాగాలు తీసుకుంటూ ఏదో పని చేసుకుంటున్నాడు. నార పేనుస్తున్నాడు అనుకుంటా సంక్రాంతి కి మన లక్ష్మి కు కొత్త తాడు నేస్తాడేమో బహుమతి కింద. అవును బావా అది తాడయ్యి తనను కట్టినంత కాలం... అది రంగుల తాడయ్యి, పాత తాడయ్యి, పసుపూసిందయ్యీ లక్ష్మి కి ఒకటే కదా. దాని పని లక్ష్మి ని బంధించటం, అది లక్ష్మి కు దుఖ హేతువే కదా. అసలు లక్ష్మి కు తెలుస్తుందా అలా కట్టెయ్యక పోతే ఎలా వుంటుందో..??? ఇది బాగుంటుందో అది బాగుంటుందో పోల్చుకుని చూసుకోగల విచక్షణ. ఏమిటో ఆలోచన కే నవ్వు వస్తోంది.

వీరాయో, గంగో చూస్తే నవ్వుకుంటారేమో వాళ్ళకు ఒకటే ఆశ్చర్యం, అమ్మాయి గారు అలా దొడ్లో కూర్చుని రాసుకుంటూ ఒకటే నవ్వు కుంటారు, కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంటారు అని, మొన్నెప్పుడో అంది కూడా గంగి, అమ్మాయి గారికి దిష్టి తాడు కట్టించండి ఆంజేనేయ స్వామి గుడి పంతులు గారిని అడిగి అని. అది అనుకుంటూందేమో నాకు పిచ్చి అని. 

ఆ పక్కన ఎక్కడో దక్షిణపు పక్క మూల కున్న వేప చెట్టు ఆకులు దొడ్డి మొత్తం పరుచుకుపోయినాయి బావ ఎంతందం గా వున్నాయో పచ్చ పచ్చ గా..  నువ్వేమి చేస్తుంటావో ఇప్పుడు కాలేజ్ లో వుంటావేమో కదు.. నేను ఇంత తలచుకుంటాను కదా బావా ఒక్క సారన్నా కొర పోదా నీకు? చాలా రాయాలని వుంటుంది రోజు ఇక్కడ జరిగే ప్రతి చిన్న విషయం చెప్పాల్ని వుంటుంది, ఇది వరకు కూడా నీకు చెప్పినా, శెలవలకు నువ్వు వచ్చే వాడివి కదా చెప్పినవన్ని మళ్ళీ చూసే వాడివి.... ఇప్పుడూ....!!! రెండేళ్ళయ్యింది, ఎన్ని పండగలు ఎన్ని విషయాలు జరిగేయి.. ఒక్క దానికి కూడా నువ్వు లేవు.

దిగులు గా వుంది బావ! గుండెలోని గుబులంతా ఏమని చెప్పాలో, ఎలా చెప్పాలో  కూడా అర్ధం కావటం లేదు. మొన్న పక్కింటి రంగయ్య తాత..... ఇంకా మీ బావ కు నువ్వేమి గుర్తుంటావే.. అక్కడే ఎవరో ఒక తెల్లమ్మాయి ను చూసుకుని వుంటాడు అన్నాడు వెక్కిరింత గా. ఖచ్చితం గా అది నిజం కాదు, అలా ఏమి జరగదు నువ్వు ఎప్పటికి నా వాడివే అని తెలుసు, కాని ఎందుకో దుఖం సాయంకాలం నీడల్లే నా మీదకు ధీర్ఘం గా పాకేసింది. ఇంకా ఎన్నాళ్ళు బావా ప్రతి సారి వస్తానంటావు రానంటావు. ఈ సారి సంక్రాంతి కి ఖచ్చితం గా వస్తావనుకున్నాము. అత్తయ్య కూడా ఎంతో దిగులు పడుతోంది. మొన్న సోది అమ్మి వస్తే అడిగింది నువ్వు ఎప్పుడు వస్తావు మన పెళ్ళి ఎప్పుడూ అవుతుంది అని. చారెడు బియ్యం పోయించుకుని ఆ అమ్మి శ్రీనివాస కల్యాణం లెక్క ఘనం గా జరుగుతుంది మన పెళ్ళి అని చెప్పింది. అయ్యో అంత అప్పు అవుతుందా మావయ్య వాళ్ళకు ఐతే పెళ్ళి కు అని అడుగుదామనుకుని అత్తయ్య తిడుతుందని వూరుకున్నా. 

అబ్బ ఒక కాగితం కూడా పూర్తి కాలేదు అప్పుడే గడ్డి వాము నీడ తిరిగింది.. అరటి పిలకల పక్కన మురుగు లో చంద్రకాంత పూల మొగ్గ పెద్దది అవుతోంది. ముళ్ళగోరింట పూల ఆయువు ఇంక పూర్తి గా గాలి దేవుడి ప్రతాపం మీదే ఆధారపడిపోయింది. మన పూల కోడి కి మాత్రం ఇంకా పొద్దు అవ్వలేదు కదా పిల్లలనేసుకుని హడావుడి గా ఆ ములగ చెట్టు దగ్గర తిరుగుతోంది.

ఏమిటో బావ గొంగళి పురుగుల కోసం పూల కోడి, పూల కోడి కోసం తెల్ల రెక్కల గద్ద, ఎక్కడో పెరిగిన వేట పోతు కోసం మనం  మన కోసం గవర్నెమెంట్  అధికారులు ఇది ఒక ఆగని చక్రం కదా. వీటన్నిటికి అతీతం గా నీ కోసమే కాచుకుని కూర్చున్న ఈ పిచ్చి పద్మ. హ్మ్మ్ నిరీక్షణ ఎప్పటికి పూర్తి అయ్యేనో.. శ్రీనివాస కల్యాణమెన్నటికో అందాక ఎదురు చూస్తూ..
నీ
పద్మ.
అమ్మయ్యో వీరాయి కి మన కర్రోడి గిట్టల చప్పుడు కూడా వినపడినట్లుంది కుడితి కలపటానికి వెళుతున్నాడు.  సరే బావ నిజం గానే వుంటాను. ఫోన్ చెయ్యమని చెప్పమన్నారు నాన్న, మావయ్య కూడా.

ప్రియమైన నా పిచ్చి మరదలికి,

మన వూరి కబుర్లను నీ బెంగ ను కలిపి తామారాకు మధ్య లో కట్టిన కనకాంబరాలంత ఫ్రెష్ గా నా ముందుంచింది  నీ కబుర్ల కదంబ మాల. అది కాదు రా నల్ల బంగారం ఎన్ని సార్లు చెప్పేను మీకు మాకు ఒక రాత్రి పగలు తేడా వుంటుందని. నువ్వు మధ్యాన్నపు వెలుగు నీడల ను నీ పవిట చెంగున కట్టి కలయ తిప్పే టప్పుడు నిశి రాతిరి నీడల మధ్య నిద్రా దేవి తో నా సావాసం, నువ్వు కట్టిన వెలుగునీడల మూట పొద్దుటే నే విప్పుకుంటున్నప్పుడు సాయం సంధ్య తో నువ్వు కలిసి వేసే జడ కోలాటం వివరాలు ఎన్ని సార్లు చెప్పినా మర్చిపోతావేరా?  

నేనూ చాలా మిస్ అవుతున్నాను మన వూరు ను, సంక్రాంతి సంబరాలను. ఈ సారి నిజం గానే వద్దామనుకున్నాను కాని అనుకోకుండా మంచి రిసెర్చ్ వర్క్ ఒకటి వచ్చింది రా. ఈ అసిస్టెంట్ షిప్ చేస్తే తొందర గా పేపర్ సబ్మిట్ చెయ్యొచ్చు అందుకని ఆగి పోయాను.  నేను ఇక్కడ పని చేసుకుంటున్నా నా మనసు అంతా మన ఇంట్లో నే వుంది. నాన్న మావయ్య ఇద్దరు నేను  పంపించిన స్వెటర్ లు వేసుకుంటున్నారా రాత్రి పొలం దగ్గర పొడుకునేప్పుడు? టార్చి లైట్ మర్చిపోవద్దని చెప్పు, నువ్వు మర్చిపోకుండా ప్రతి రోజు వెళ్ళేప్పుడు చూడు చేతి లో వుందో లేదో లైట్. 

ఇక్కడ చాలా చలి గా వుంది. ఇంకా స్నో పడ లేదు కాని చలి మాత్రం విపరీతం గా వుంది. ఇక్కడ వాళ్ళ సంక్రాంతి నవంబర్ లో నే వస్తుంది. రెండు వారాల కితమే ఐపోయింది సంక్రాంతి ఇక్కడ. అరిసెలు, పొంగల్ తినలేదు కాని వీళ్ళు వండుకునే  గిన్నెకోడి, మొక్కజొన్న పొత్తులు తిన్నాను. మా ప్రొఫెసర్ పిలిచింది అని చెప్పేను కదా భోజనానికి. ఈ రోజు పని ఐపోయింది ఇప్పుడే రూం కు వచ్చి తిని కూర్చున్నా నీకు వుత్తరం రాసి హోం వర్క్ చేసుకుందామని. నాకు తెలుసు నువ్వు నవ్వుతావు పెద్ద అయ్యాక కూడా ఇంకా హోంవర్క్ ఏమిటి బావా అని.

పద్దూ I miss you so much raa  ఒక్కడినే కూర్చుని నీకు వుత్తరం వ్రాస్తుంటే నా మనసంతా నీ కాలి గజ్జెల సవ్వడిలో లీనమయ్యి నీవు సిగ్గు పడుతూ వాల్చిన నీ కనురెప్పల నీడలలో  కలిసి ఏకమయినట్లుంది రా. అలాంటి నన్ను..... నా మీద అంత అపవాదు వేస్తావా? నిను వలచిన మనసుతో ఇంకొక ఆలోచన రాగలదనే వూహే నాకు అయిష్టం గా వుంది. తాత కు చెప్పు అమ్మాయి అంటే పడకింటి భోగ వస్తువు గా చూసి గుటకలు వేసే వాళ్ళ తరం నుంచి,  స్త్రీ ని తోటి మనిషి గా మనసున్న ఒక అపురూప సంపద గా భావించే తరం వచ్చిందని. నువ్వు మన పెరడు లో వుసిరి చెట్టు పక్కన కూర్చుని రాసిన ఈ కాగితం ఎన్ని సుగంధాలను తోడు తెచ్చిందనుకున్నావు? నువ్వు చెప్పినవే కాదు... చెప్పని  చెప్పలేని వూసుల మాలలను పెనవేసుకుని కాగితానికి అలముకున్నట్లున్నాయి సుగంధాలు.

హేమంత కాలాన ముకుళించుకున్న పద్మాలున్న కొలను లో విరిసిన పద్మపు శోభ చూడటానికై ముసిరిన భ్రమరాల మధ్య కోనేట మునిగి హైమవతి తప్పసు చేసిందట శివుడి కోసం. హేమంతాన మన వూరి చెరువు మీద పొగ మంచు పేర్చిన మబ్బు తెరలను, ఆ తెరల మధ్య సూరీడు కోసం వెతుకుతూ బిక్క మొఖం పెట్టిన పద్మాల పక్కన వయ్యారాల వొంపుతూ బిందె నింపే పద్మమొకటి కన్నుల ముందు మెదిలింది.

మంచి ఆలోచన పద్దు స్వేచ్చ కు కట్టివేయబడటానికి తేడా మన లక్ష్మి కు తెలుసా అని అడిగేవు. ప్రశ్న కు ప్రశ్న సమాధానం కాదు కాని చాలా మంది మనుష్యులకు తెలుసా? స్వేచ్చకు కట్టివేయబడటానికి మధ్య తేడా......ముఖ్యం గా ఆడవాళ్ళకు. తర తరాలు గా రక రకాలు గా కట్టివేయబడుతున్న స్త్రీ కు కట్టించుకున్న తాడు రంగు, నాణ్యత తో చూసి మురవటం చూస్తుంటే మరి నాకైతే  ఆ తేడా తెలియదనే అనిపిస్తుంది. మనకే తెలియనప్పుడు ఇంక ఆవుకేమి తెలుస్తుంది చెప్పు.  సమాజం లో తాడు పెద్ద ది గా చేసి ఒక గాడి లో తిప్పుతుంటే  తిరిగే అందరికి అసలు తాడే లేని ఆ స్వేచ్చ ను అనుభవిస్తే కాని అంతకు  ముందు చేసిన దాస్యపు నీచత్వం అర్ధం కాదు. కాని తాడు వదిలే దెవ్వరు, వదిలినా అర్ధం చేసుకునే మనః శరీరాలతో  ఈ సమాజం మనగలదా వికృత రూపాలు ధరించకుండా.. హ్మ్.. ప్రశ్నలను దద్దోజనం తో కలిపి ధనుర్మాసపు నైవేద్యం గా రాముడికి పెట్టి కృష్ణయ్య గుండె లో కొలువైన దేవేరి తలపులను సమీక్షించుకుంటూ ఈ రోజుకు శెలవా మరి..

ఎప్పటికి నీ వాడు.

నలత కు నెలవై...

2010-01-19T22:10:00.010-05:00

కృష్ణా,

మౌన గీతం లోని గీతమాగి మౌనం ప్రజ్వరిల్లితే, జీవిత శిలాఫలకాల కింద కాలధర్మం రాజ్యమేలిందనుకున్నా కాని అనారోగ్యం కంబళి కింద అశక్తుడవై వున్నావని తెలిసి తల్లడిల్లుతున్నా. నా ఆరోగ్య, ఆయుష్యులను తీసుకుని నా కృష్ణుడి కిచ్చి కాపాడమని కోరితే, వంటింటి గూటిలో ని కన్నయ్య నవ్వి "నీదే మాత్రం ఆరోగ్యమేమిటి నీ సఖుడి కివ్వటానికి" అని గేలి చేసి నవ్వేడు. మరి బృదావనం లో నాన్న గారికి నీ సఖి రాధమ్మ ఎవరెవరి దగ్గరి నుంచో అయుష్య్యు తీసుకుని ఇవ్వలేదా..!! నా కృష్ణుడి కి నేను ఇవ్వటానికేమి ఎంత ఐనా రాధమ్మ కున్న ప్రేమార్దత్ర నీకు లేదు అని బాగా పోట్లాడేను లే.

ఎలా వున్నావు కృష్ణా... నిజం గా నిజం...నేను నీకు ఇంత నొక్కి చెప్పనక్కర్లేదు నువ్వు నమ్ముతావనుకో, కానీ నా భావమొక వీచికై బయటకు వచ్చేప్పుడు తిరిగే సుడి ఒక్కో సారి బలమైనప్పుడు మాటల వడి మళ్ళీ మళ్ళీ తిరుగుతుంటుందనుకుంటా.. కిందటి సారి నువ్వు కల లో వచ్చినప్పుడు నీ భుజంపైని నా తల ను తిప్పి కళ్ళలోకి చూసి చెప్పేవు గుర్తు వుందా "ఇప్పట్లో కనపడను రా, గుండెలోని అశక్తత ను కళ్ళలోకి రానివ్వనని మాటివ్వు.. నిఘంటువు ల లోని పదాలకు చాలని ప్రణయాలింగనపు అనుభూతి ఇద్దరిని కలిపి వుంచే సావాసి కదా దిగులొద్దు" అని. అది విని దిగులు పడ్డానని " లేదు రా నేనెక్కడికి వెళతాను ఈ విరహం, ఈ దూరం తాత్కాలికమే కదా " అని ఓదార్చావు వుత్తరం లో తరువాత. నువ్వు నవ్వుతావు, నీకు నమ్మకం వుండదు, నా కోసం సరే అన్నట్లు వూ కొడతావని నాకు తెలుసు. అయినా కాని నాకు ఖచ్చితం గా తెలుసు ఈ తాత్కాలిక ఏడబాటు తెలిసే, నీలోని నీ నాకు, నా లో నిండిన నువ్వు నచ్చచెప్పేవు అని... ప్రతి భందాన్ని కొన్ని లెక్కల్లో ఇంకొన్ని కొలమానాల్లో ఇరికించేయాలని చూసే వాళ్ళకు నేనేమి చెప్పలేను కాని నమ్మే నీ గుండె చప్పుడు కు మాత్రం తెలుసు నా మాట లోని అంతరార్ధనం.

నీ అనారోగ్యపు ఆనవాలు నా మీదకు వచ్చి వాలింది కామోలు, నెల నుంచి నాకు ఏమి రాయబుద్ది కావటం లేదు చదవ బుద్ది కావటం లేదు. నవ్వుల గల గల ను శీతాకాలపు మంచుకు నెమ్మదైన కెరటాల హోరు కింద దాచి, ఏకాంత మనః సౌధం లో అవిశ్రాంతం గా తిరుగుతున్నా అశాంతి ను తోడు గా తీసుకుని. శూన్యాక్షరాల గవాక్షాలలో నా నీడ నే చూసుకుని నువ్వని భ్రమ పడ్డ క్షణాలెన్నో....నీ కోసమని సాగే అనంత యాత్ర లో తిరిగిన చోటే మళ్ళీ మళ్ళీ తిరుగుతూ నన్ను నేను కోల్పోయి నువ్వయ్యానేమో... అప్పుడిక ఈ యాత్ర కు ఒక ముగింపు పలకవొచ్చు కదా ఎందుకింత అలసట, తిప్పట అంటే ఏమో నాకు మాత్రం ఏమి తెలుసు

జల్లు గా స్నో పడుతూనే వుంది పొద్దుట నుంచి. ఎర్రనైన సంధ్య లో నల్లనయ్య నవ్వితే మోగింది భూపాల రాగమట.. మరి ఒంటరైన సంధ్య దిగులు చీకటులు సావేరా? ఈ రాత్రి... తెల్లటి మంచును నల్లటి చీకటి తో కలిపి ముద్దలు చేసి విసిరి కొడుతుంటే కిటికి దగ్గర నుంచుని చూస్తున్నా. 27 రోజులు యాంటీ బయాటిక్స్ తీసుకున్న నీ శరీరం ఎలా వుండి వుంటుందో, ఆ మందు ల తీవ్రత నే ఫోన్ చేసినప్పటి నీ గొంతులో వణుకై కనపడుతుంటే, మంచుకు వడలి, ఎండి కొమ్మన వుండలేక వదల లేక వూగిస లాడుతున్న వూపిరి తో కదిలే సుగర్ మేపుల్ చెట్టు ఆకు చెపుతోంది నీ బాధ ను జంగం కధ లో బుడగ జంగమల్లే.

ప్రపంచంలో ఇందరుంటారు కదా ఇన్ని కోటాను కోట్ల మనుష్యులు, వారందరిలో ఈ విచిత్రమైన బేక్టీరియల్ ఇన్ఫెక్షన్ నీకే రావాలా అని ఒక దుగ్ధ, వచ్చాక ఆ డాక్టర్స్ అది ఏమిటో, గ్లాండ్స్ వాచి నొప్పి పెడుతుంటే కారణం ఇది అని తెలియ చెప్పటానికి అంత టైం ఎందుకు తీసుకున్నారో ఇదేనా టెక్నాలజీ మెడిసన్ సాధించిన ప్రగతి అని వాళ్ళందరి మీదా అనంతంగా కోపం వస్తోంది. ఇంతలోనే ఎవరికైనా రావొచ్చు కదా నా కృష్ణ కెందుకు అనుకున్నానే..... ఆ ఎవరికో, వారిని ప్రేమించే వ్యక్తులకు ఇంతే బాధ, దుఃఖం కలుగుతుంది కదా. ఆ డాక్టర్స్ ఐనా మనుష్యులే కదా అనే వితరణ, నువ్వు అన్నట్లు 50 రోజుల నుంచి కనిపెట్టలేక సతమవుతున్న బేక్టీరియా లు మన పక్కనే పెరుగుతుంటే ఒక్క మనమే మన కోసమే అనే ఆలోచన ఎంత స్వార్ధం కదా అనే సిగ్గు కలుగుతోంది. కాని ఏమి చెయ్యను కృష్ణా నీకు కలుగుతున్న బాధ, కనీసం దగ్గర వుండి చూసుకోలేని అశక్తత నా మానవ తత్వాన్ని చంపేసి కౄరమైన స్వార్ధం వచ్చేట్లు చేస్తోంది.

విశ్రాంతి తీసుకో అని చెప్పాలంటే పరుగెత్తే జీవన ప్రవాహం పడనివ్వదు అంటావు, మందులు సరి గా వేసుకో అంటే నెల రోజులకు చేసే పరామర్శ కూడ మధురమేలే అంటావు కొంటె గా. సరి గా తిను అంటే ఏమిటి విరహపు దిగులు నా అంటావు. ఏమనాలో కూడా తెలియక సాగే కన్నీటి జలపాతాలను నిదురమ్మకు కానుకనిచ్చి, ఒంటరి దిగులు మేఘాలను వేకువకు తోడు నిస్తూ నీ తలపులలో ఇలా జంటనై ఒంతరి తనాన్ని అనుభవిస్తున్నా.

ఒంటరి గూడు.

2009-12-17T22:41:00.014-05:00

డిసెంబర్ నెల కౌముది లో నా లేఖ

ఒంటరి గూడు

ప్రియమైన రాధి,
ఇంకా నువ్వు నాకు ప్రియమైన దానివే నీకు నేను కాక పోయినా.... అచేతనమైన మనః శరీరాలతో జీవితం పునఃసమీక్షించు కోవటం వలనేమో తప్పొప్పుల మాట అటుంచి అసలు ఈ చిందర వందర ఎక్కడ నుంచి మొదలయ్యిందో కూడా అర్ధం కావటం లేదు. జీవితం లో ఇంత దూరం వచ్చాక జీవితపు మొదలు ను పరిచయం చేసుకోవలసిన అవసరం రావటం నా వరకు దురదృష్టమనే అనుకుంటున్నా. నువ్వేమనుకుంటున్నావో కాని.

ప్రతి ప్రశ్న కు సమాధానం వుంటుందని ఎవరన్నారో కాని వాళ్ళకు వెళ్ళి చెప్పాలని వుంది, జీవితమే ఒక అంతు దొరకని ప్రశ్న రా ఇంక చిన్న ప్రశ్న లకు సమాధానం దొరుకుతుందా అని. నువ్వు నేను కలిసిన ప్రతి సారి ఒక వాగ్యుద్ధం మొదలైతే అది మన ఇద్దరి తెలివి తేటలకు ఒక చిహ్నమనుకున్నా, కాని అది పగిలే గుండెల దూరానికి పడే బీటు అనుకోలేదు. అవును మన పరిచయమే ఒక ఆర్గ్యుమెంట్ తో మొదలయ్యింది కదా. గుర్తు వుందా.. మొదటి సారి అంతరాష్ట్రీయ డిబేట్ టీం లో 'కుటుంబం అది పొందుతున్న సామాజిక మార్పులు అది గురి అవుతున్న మిథ్ లు' అనే విషయం మీద మన చర్చ. ఇద్దరం పూర్తి గా రెండు విభిన్న దృక్పధాలతో నాణేనికి రెండు పక్కలా చూపించటానికి ప్రయత్నించాము అని జడ్జ్ మనలను మెచ్చుకున్నాడు, కాని వాదన లో వున్న బలం మూలం గా నాకే మొదటి బహుమతి అని ప్రకటించినప్పుడు ఎర్ర బడిన నీ మొహం ఇప్పటికి నిన్నే జరిగినంత ఫ్రెష్ గా నా మది లో వుంది. ఇప్పుడు అనిపిస్తుంది అప్పటి నుంచి మన పరిచయం పెరిగిన ప్రతి మలుపు లో గెలుపు, ఓటములలో ప్రతి విషయాన్ని నువ్వు చాలా సీరియస్ గా తీసుకున్నావు అని.

కలిసి పెరిగిన అనుభందాల విలువలను.. అభిప్రాయాల తేడా లతో, అపార్ధాల నీడల .... తోసి రాజనుకోవటం నువ్వెందుకు చేసేవు అని నేను ప్రశ్నించను కాని ఏమైనా కారణం వుందా అని మాత్రం అడగాలి అనుకుంటున్నా. మనం 21 వ శతాబ్ధం లో వున్నాము ఇంకా ఆటవిక యుగం లో లేము కదా ప్రతి సమస్య ను చర్చల తో పరిష్కరించుకోవచ్చు అనే నువ్వే పెద్ద గా చర్చ అనేది లేకుండా జీవితం నుంచి బయటకు నడిచి నన్ను పిల్లలను కూడా ఎందుకంత చీకటి తెర ల వెనుక తోసేసేవు? కిందటి సారి కలిసినప్పుడు దాచి, దివ్వు ఇద్దరు నాతో సరి గా మాట్లాడ లేదు నాతో ఎక్కువ సేపు కలిసి వుండటానికి కూడా ఇష్ట పడ లేదు అది నాకు ఎంత క్షోభ గా వుంటుందో నీకు బాగా తెలుసు, తెలిసే వాళ్ళను అలా తయారు చేసేవు కదు. రాధి ఎందుకు నీకు ప్రతి విషయం లో ఇంత మొండి తనం.. 'నేను అనుకున్నదే జరగాలని' పంతం. తప్పు మానవ సహజం కాదా..... తప్పని తప్పు ఒప్పుకున్నాక కూడా జరిగిన వాటినే పదే పదే అనుకుని నాకు ఇంత గా శిక్ష విధించటం ఏమో మరి నీకు న్యాయమనిపిస్తుందా..

ఆలోచించు నువ్వేమి చిన్నపిల్లవు కాదు, నీ ఒక్క దాని అభిప్రాయం తో.... నీ ఒక్క దాని జీవిత విలువలతో (నువ్వు అనుకునే జీవిత విలువలు వాటిని నాకు ఆపాదించకు) మొత్తం కుటుంబాన్ని చిన్నా భిన్నం చేసేవు.. రాధి ఈ రోజు కు నువ్వు ఇంటి నుంచి వెళ్ళి సవత్సరం అయ్యింది కాని నాకు మాత్రం గాయం ఇంకా పచ్చి పుండు లా కెలుకుతూనే వుంది.. ప్రతి క్షణం నువ్వు లేని లోటు నా జీవితాన కనిపిస్తూ నన్ను నా అంతట నేను స్వశక్తి తో ఆలో చించనియ్యకుండా నిర్వీర్యుడను చేస్తోంది. ఇంక ఇంత కంటే ఏమని చెప్పాలో కూడా అర్ధం కావటం లేదు..

ఒక స్థాయి కి వచ్చాక జీవితం మనదే కాదు అందరిది అని చెప్పే నీవే ఆ జీవితాన్ని మా అందరి దగ్గర నుంచి తీసేసుకుని నీ చేతి లో పెట్టుకుని ఆడిస్తున్నావు రా రాధి. నీకు తెలుసు ఆ విషయం. నీకు న్యాయమా నన్ను నా తల్లి తండ్రులతో మాట్లాడ వద్దు అనటం. వాళ్ళు నా తల్లి తండ్రులు. నా వలన కాదు రా అలా వాళ్ళను నిస్సహాయులను చేయటం. ఏమో రా రాధి ఆలోచించు వృత్తి రీత్య, ప్రవృత్తి రీత్యా కూడా ఆలోచించటం, పరిష్కారాలు వెతకటం నీకు అలవాటే కదా.. ఆలోచించు పరిష్కారం దొరుకుతుందేమో ఈ సమస్య కూ.

ఎక్కువ మాట్లాడే కొద్ది నేను బ్యాలెన్స్ ను కోల్పోతానేమో అని ఇక్కడి తో ఆపేస్తున్నా నా మనసు నీకు పంపే వినతి పత్రం మాత్రం నిరంతర సాగే స్రవంతి అని తెలుసు కదా..

ప్రేమ తో
ఎప్పటికి నీ
కృష్ణ.

కృష్ణా,

మీరు చెప్పిన ప్రతి మాట మీరు రాసినంత సూటి గాను అర్ధం అయ్యింది, ప్రతిపదార్ధాలతోనూ, టీకా తాత్పర్యాలతోనూ అర్ధం అయ్యింది. ఎంతైనా కలిసి సాగిన 12 ఏళ్ళ పరిచయం కదా. ప్రతి వాక్యానికి సమాధానం రాయాలనే వుంది కాని దాని వలన ఏమైనా వుపయోగం వుంటుందా అనే ఆలోచిస్తూ దాదాపు గా రెండు నెలలు చేసేను మీకు సమాధానం ఇవ్వటానికి. ప్రతి దానికి జీవితం లో లేటే గా నేను (మీరనే మాటే నాది కాదు). హ్మ్... విభిన్న దృక్పధాల విచిత్ర కలయిక మన పరిచయమైతే, ఆ విభిన్నత లోని మూలమే మనలను విడతీసిన కారణమని నేను అనుకుంటున్నా. "ప్రతి కలయిక విడిపోవటానికి నాంది" అని మీరు షాయరీ లు చెపుతూ అనే వారు గుర్తు వుందా.. అది గుర్తు వచ్చింది నాకు మీ వుత్తరం చదివేక.

హ్మ్.. పదాలను నేర్పు గా కూర్చే కళ మీకు స్వతహా గా దేవుడిచ్చిన వరం. అది పట్టుబట్టి నేర్చుకుని జీవనాధారం చేసుకున్న కధనం నాది. చూడండి ఇక్కడ కూడా నాణేనికి రెండు ప్రతిమలమే. అవును ప్రతి సమస్య ను చర్చలతోనో, మనం వున్న స్థాయి కంటే వేరే గా స్పందించి, ఆ కోణం లో పరిచయం చేసుకోవటం మూలం గానో పరిష్కరించవచ్చు అనుకునే దానిని నేను, కాని కొన్ని కొన్ని సమస్య లకు మౌనమే పరిష్కారమనిపించి మాట్లాడ కుండా వున్నాను.

ఏమని మాట్లాడమంటారు.. అభిప్రాయాల తేడా కాదు, అపార్ధాల నీడ అసలే కాదు మనలను విడ తీసినది జీవన విధానాల లోని.. నమ్మకాలలోని వైరుధ్యం కృష్ణా. మన జీవనం లో ప్రతి క్షణం వాటి మూలం గా కలిగిన ఘర్షణే ఈ మార్పు కు కారణం కాదంటారా. సహ జీవనానికి పునాదైన ప్రేమ నమ్మకం మన మధ్య న సడలి పోయాయి.. అది ప్రేమ కు పరాకాష్ట అని మీరనుకోవచ్చు. అనుకోవచ్చు ఏమి వుంది అన్నారు కూడా కదా... మీ వుత్తరం లో దానిని అడుగడుగునా ప్రదర్శించారు కూడా, కేవలం వాదన ల లోని అభిప్రాయ బేధమే గుండె గోడ లు బీట వారటానికి కారణమా? అది కూడా ప్రతి సారి ఆ వాదన ను 'నేను సీరియస్ గా తీసుకోవటం వలన' అని మీ అభియోగం. ఆపైన ఎందుకు చేసేవు అని నన్ను ప్రశ్నిస్తున్నారు.

మన మొదటి పరిచయం లోని టాపిక్ మీకు బాగా గుర్తు వుందే.. అవును కుటుంబం అనే మిథ్ మనం విడి పోవటానికి కారణం. కుటుంబం లో వుండవలసినవి అని మీరనుకున్న, మీరు వుంచిన...... పొరల మందం ఎక్కువ అయ్యి కలపవలసిన ప్రేమ, అనుభందం పల్చనైపోయినట్లుంది. తప్పు ను తప్పు అని ఒప్పుకోవటం మూలం గా ఒప్పు ఐపోదు కృష్ణా.. ఆ దిశ గా సాగే నడక ముఖ్యం. నడిచేరా మీరు ఆ దిశ గా ???? ప్రయత్నించారా? ?????ప్రేమ వివాహాలలో కూడ వివాహేతర సంబంధాలు వుంటాయి అంటే నేను నమ్మే దానిని కాదు, కాని అది నిజమై నా ముందు నిలబడి వెక్కిరించిన రోజు నా క్షోభ మీరు అర్ధం చేసుకున్నారా?

ఈ క్షణాన ఒంటరి తనం తో నిర్వీర్యుడైన నా జీవన సహచరుడా ఈ ఒంటరి తనం తో నేను నడిచిన క్షణాలన్ని యుగాలై ఇంకా నా వెనుక నీడ లానే వున్నాయి. ' తప్పే' అని ఒక్క మాట అంటే సరి పోయిందా. ఏమన్నారు నేను అడిగిన రోజు 'పదే పదే తప్పు చేసి ఒప్పంటున్నారు' అన్నప్పుడు...... నేను మొగవాడిని బయటకు వెళ్ళినప్పుడు వుండే అనేకానేక ఒత్తిడుల మధ్య న జరిగే ప్రతి విషయాన్ని, కేవలం మన మధ్య వుండే కాపురం ప్రేమ ల మధ్య కు కలిపి ముడి పెట్టకు అన్నారు. సున్నితమైన మనసు వుండటమే కాదు కృష్ణా అవతలి వాళ్ళకు కూడా అది వుంటుందని గుర్తించటం కూడా అవసరమే కాదు అంటారా.

మీ నాన్న గారి లానే మీరు ఆలోచిస్తున్నారు కాని ఆయన కంటే విధ్యాధికులు కదా, ఆ అధికత మీ తప్పు ను అందం గా కప్పి పుచ్చుకుంటానికి దానిని సమర్ధించుకోవటానికి మాత్రమే వుపయోగ పడింది. కాని బేసిక్ ఇన్స్టింక్ట్స్, ఆ పైన నన్ను అవమానించటానికి మీ నాన్న గారి తో కలిసి మీరు పెరిగిన వాతావరణమే ముందుకు వచ్చింది. అందుకే ఆ వాతావరణం పిల్లలకు వద్దని బయటకు వచ్చాను. అనుక్షణం తల్లి తెలివి తేటలు ప్రశ్నించ బడుతు, వెక్కిరించబడుతూ అంతలోనే ఆ కుటుంబం అనే మిథ్ తో ప్రేమించబడుతూ సాగే ఆ ద్వంద ప్రమాణాల జీవన విధానం వద్దు కనీసం ఆ లూప్ లో నుంచి పిల్లలనైనా బయటకు రాని కృష్ణా. నేను 12 సవత్సరాలు ప్రయత్నించాక అర్ధం ఐంది అందులోనే వుంటూ ఆ ద్వందత ను ఎదిరించటం కష్టం అని.

కలిసి సాగే సహ జీవనం లో ప్రేమ అనేది ఒక మిథ్ లా కాకుండ ఒకరికొకరు అనే మాట కు ఒకే అర్ధం తో, ఒకే ప్రమాణం తో, ఇల్లంటే మొగ వాడు అలసి ఇంటికి రాగానే అతని అలసట తీర్చి అన్ని అందించే ప్రేమ గోపురం ఆ ప్రేమ అందించే భార్య మూల స్థభం మే కాక, అలసి గూడు చేరిన గువ్వలు రెండిటిని కలిపే ఒక ప్రేమ గోపురమై, ఒకరికొకరు మానసిక ఆలంబన ఇవ్వగల గూడవ్వాలని అటు వంటి భావి తరాన్ని తయారు చేయాలనే ఈ క్షణపు నా ఒంటరి గూడు ను నా చేతులతో నిర్మించుకుంటున్నా.. దాని అర్ధం, విలువ మీకు తెలిస్తే ఎప్పుడైనా తలుపు తట్ట వచ్చు.

రాధిక.

నీదైన నా స్వగతం నీకోసం....

2009-11-23T00:20:00.000-05:00

 
నిన్ను నువ్వు కోల్పోయి నాలో మిగిలే ప్రతి చీకటి రాతిరి, మన ఇద్దరి మధ్యా దగ్గరి తనాన్ని మన వూపిరే  నిర్ణయించే కొలమానమవ్వనీ నా సఖి... నా వునికే నీ వూపిరైనప్పుడు ఇంక కొలిచేందుకేముంది, ఇద్దరం ఒకటే అనే వేద మంత్రాన్ని మన గుండెల్ని అనంతం గా పఠించనివ్వటం తప్ప అంటావు నువ్వు ఇప్పుడు..... నాకు తెలుసు ..

తెలిసినదే అయినా...... తెలియ వలసిన రాగాల కోసం సాగే ప్రయాణం లో నా తోడెప్పుడూ వుంటానని బాస చేసి కూడా, భాద్యతల హోరు గాలికి కలవలేనంతగా కొట్టుకుపోయామని  తెలిసీ.... కలలో నా రూపు ను వెతికే నా  ముద్దుల సత్యభామ చేసిన విన్నపమందిదని చెప్పనా, చెప్ప లేక గుండెల లో ఆగిన వంశధార హోరు ను ఒంటరి పాంధుడనై దాటుతున్న నీ కృష్ణుడు అశక్తుడైనాడు నిన్ను కలవలేక అని మారు సందేశమంపించనా..  ఏమి చేసి నీ వేదన తగ్గించగలనో నాకు తెలియదు రా బంగారం..

నీ ముందు బయట పడి, బేల తనమన్నది మీకాపాదింపబడిన అపవాదు మాత్రమే.... కోరిన మనసు కనుమరుగవుతున్నప్పుడు అది అందరికి వర్తించే ఒక జీవన లక్షణమని చెప్పాలనిపించక వూరుకున్నాను కాని నువ్వు వెళ్ళిన మరుక్షణం నుంచి నాకూ అలానే వుంది రా అమ్ము... అమ్మాయివి, అందునా అబల అన్న పేరు వరం గా పొందినవాళ్ళు కాబట్టి నీ బాధ లోకమొప్పిన వేదన రా,  నాది అలా కాదు కదా.. నీకు తెలియదు  పైచేయి కూడా ఒక విధం గా శాపమే .. సారీ రా బాధ పెడితే..

మరి నేనేమి చెయ్యను ఎలానో నువ్వు లేవన్న బాధ ను తోసేసుకుని, ఈ పిల్లలకు చేయించ వలసిన ప్రాజెక్ట్ లలో మునిగి వుండగా మనసు మీద విసిరేసిన నిప్పు కణికల్లే నీ వుత్తరం వస్తుంది.. నన్ను పరధ్యానపు పలవరింతలలో ముంచి లేపటానికి.. నిన్న నీ వుత్తరం వచ్చిన దగ్గర నుంచి... శ్రీ ప్రాజెక్ట్  ఫణి కి ఇచ్చాను. ఆమె వర్క్ అంతా సీడీ లో పెట్టి రాఘవ కు పంపించాను అట. రాత్రి ఆఫీస్ క్లోజ్ చేస్తుంటె రాఘవ పరుగెత్తుకుని వచ్చాడు నేను కాదు కదా సార్ 'జీపీస్ లొకేషన్ ఫైండర్'  చేసేది  నేను  'పోర్టల్'  కదా అని. ఇంక అప్పటికి ఓపిక లేక  రాత్రికి పంపిస్తాను లే అని చెప్పి ఇంటికి వచ్చేసేను.. ఇంటికి వెళ్ళే సరికి నాన్న గారి వుత్తరం వచ్చి వుంది అమ్మ కు బాలేదు రత్న వాళ్ళ అబ్బాయి కి హార్ట్ ప్రాబ్లం అని చెప్పిన దగ్గర నుంచి ఈమె బెంగ పెట్టుకుని ఏడుస్తోంది అట.  ఈ ప్రపంచం లో తల్లి కు మించిన అనుభందం, ప్రేమ ఇంకెక్కడా వుండదు కాని పాపం అమ్మ ను చూస్తుంటే ఆమె కు తిరిగి మేమందరం ఇవ్వగల బహుమానమేదైనా వుంటే దుఃఖం ఒక్కటే కదా అనిపించి అసలు ఈమె ఎందుకు ఇంత అనుభందాలు పెంచుకోవటం అని విసుగనిపిస్తోంది..అలా కోపం గా చూడకు మరి. అసహాయత, పరిష్కారం లేని సమస్యలు ఇలా అంగీకారం కాని భావాలను రప్పిస్తాయి.

అవును రా చిన్న నిన్ను ఆరకిల్ సర్టిఫికేషన్ పూర్తి చెయ్యమన్నాను ఇంకా మొదలు పెట్టలేదా?  మనసు మీదకు మూగే ఆలోచనలను మళ్ళించుకోగల ఏకైక మార్గం సాహిత్యం అంటావు నువ్వు,  దానిలో నిన్ను నువ్వు మర్చి పోయి ఒక విశాలమైన ప్రపంచం లో నీకైన ఒక ప్రత్యేకమైన పాస్ పోర్ట్ తో తిరగొచ్చు అంటావు. నిజమే కాని ఒక్కోసారి నాకైతే వున్న సొంత తల నొప్పులు తో పాటు ఇంకా ఎవరివో కూడా నెత్తికెత్తుకుని ఆలోచించే బదులు, నీ మనసు కు సంభందం లేకుండా నీ శక్తి ని మొత్తం కేంద్రీకరించి బుర్ర ను తీసేసుకోగల చదువు హాయి గా వుంటుంది.. ఏమిటో ఈ మనసు, బుర్ర ల మధ్య న  గోల.

మొన్న రాత్రి పవర్ కట్ రోజు ఏమి తోచక డాబా మీద కు వెళ్ళి మనం ఎప్పుడూ కూర్చునే చోటు లో దుప్పటి పరచుకుని పొడుకుని ఆకాశం లోకి చూస్తూ.... పక్క నుంచి తేలి వస్తున్న విరజాజుల వాసన నీ తల నుంచి,  దూరం గా వసుంధర గారి దొడ్లో నుంచి పాకుతున్న రాధా మనోహరాల సువాసన నీ ఒంటి పరిమళమని భ్రమించి అలవాటు గా నువ్వు మాట్లాడుతున్నావనుకుని 'ఈ సారి తప్పకుండా కొంటాను రా నీకు అచ్చం గా నీలాకాశానికి తణుకులద్దినట్లుండే  చీర' అనేసేను.  డాబా మీదే వున్న వాసు ఏమిటి సార్ కలవరిస్తున్నారు అని అనేంత వరకు నువ్వు పక్కన ఆ కొబ్బరాకుల నీడ లో ' నా అభిరుచి నీకెప్పుడు అర్ధం కాదని '  అలిగి వెన్నెల ను కొబ్బరాకుల నీడలతో కదుపుతూ కొత్త డిజైన్ లు చేస్తూ వున్నావనుకున్నా.. నా భ్రమ కు నాకే నవ్వు వచ్చింది. చూడు దగ్గరున్నంత వరకు అలా అనుక్షణం నా మీద అలిగి నీ వునికి ని  వెలుగు చీకట్లతో వెన్నెల సంతకాలు చేసి ఇచ్చావు ఇప్పుడేమో అవి అన్నీ నిన్ను నాకు తిరిగి పరిచయం చేసే ప్రయత్నం చేస్తున్నాయి.. అలకలో, కోపం లో అదిరే నా నల్ల పిల్ల ముక్కు కొనల మీద ఆన ఇంకో సారి అలా చెయ్యను వచ్చెయ్యరా ప్లీజ్...

అక్కా అంతేనంటావా ... !!!!

2009-11-16T21:59:00.001-05:00

నవంబర్ నెల కౌముది లో నా లేఖ

అక్కా అంతే నంటావా.....!!!!!

 అక్కా,

ఎట్లా వున్నావు? నేను నా పతి... పుత్ర, పుత్రికా రత్నాల తో సహా నిక్షేపం గా వున్నాము.. నిక్షేపం గా అంటే గుర్తు వచ్చిందే మొన్న నాయనమ్మ నిక్షేపం లాంటి నా జాజి కాయ పెట్టె కనపడలేదు అని గోల గోల పెట్టింది అని చెప్పేను కదా... నాయనమ్మ అత్త వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు, నాన్న అది పెద నాన్న గారింటికి పంపించేసేరు అంట.. ఎందుకలా గా నాన్న అంటే రోజు దాని గురించి మీ అమ్మ కు నాయనమ్మకు గోలే.. ఆమె కా ఆ పెట్టె ఎత్తే ఓపిక లేదు ప్రతి అరగంట కు ఒక సారి అమ్మ ను రమ్మని రాత్రి తోడు పెట్టిన పాల గిన్నె ఇంకా తీసి నట్లు లేవు తియ్యవే అనో, మొన్న మధ్యాన్నం రెడ్డి గారింటి నుంచి వచ్చిన వులవల మూట అందులోనే పెట్టేనే తీస్తావా దాలి పొయ్య పొద్దుట నుంచి వూరికే వుంది అని ఏదో ఒకటి గొడవ చేస్తోంది అట. పూర్తి గా ఆ మతిమరుపు ఎక్కువ ఐపోయింది..

ఏనాటి అబ్బరాం, జరుగులు మొన్నీ మధ్య న వాళ్ళు పొలం నుంచి వచ్చే టైం అయ్యింది నువ్వు ఇంకా అన్నం వండలేదు అని గోల అంట. మనకు వినటానికి నవ్వు గానే వుంది కాని పాపం అమ్మ కు కష్టం గానె వుంటోంది అనుకుంటా. ఒక పక్క నాన్న చాదస్తం అది చాలదన్నట్లు ఇప్పుడు ఈ నాయనమ్మ తో కూడా. కాని అమ్మకెంత ప్రేమే నాయనమ్మ అంటే..!! నాకు ఆశ్చర్యం గా వుంటుంది.

నాకు మా అత్త ను చూస్తేనే చిర్రు మంటూ వుంటుంది లోన ఆమె మాట్లాడే వెటకారం మాటలకు. మొన్న ఎంత నీలిగిందని ఇంటికి రాగానే కొడుకు తనంతట తనే కాఫీ పెట్టుకున్నాడంట 'ఎంత కష్ట పడుతున్నాడో చంటి' అని, అక్కడికి నేనేదో తిని అరగక తిరుగుతున్నట్లు.. నాకు మాత్రం ఎంత కష్టం గా వుందే ఈ ప్రయాణం చేసే వుద్యో గం చెయ్యాలంటే.. అక్కడికి రవి ఏదో సాయం చెయ్యబట్టి లాక్కొస్తున్నా కాని. దానికి తోడు వచ్చినప్పుడంతా ఈమె సూటి పోటి మాటలు.. మేము మాత్రం చెయ్యలేదా వుద్యోగాలు అంటు. ఏమి చేసిందే ఆ పనికి రాని టీచరుద్యోగం.. ఒక్కనాడన్నా ఎలెక్షన్ పనులకు కూడా వెళ్ళకుండా వాళ్ళ ఆయన పదవి ని అడ్డం పెట్టుకుని ఒక్క సారి కూడా పల్లెటూళ్ళకు బదిలీ లు లేకుండా ఆ గుడివాడ లో పడి హాయి గా బతికేసి వృద్ధ నారి అన్నట్లు చెపుతుంది..

సరే ఈ సోది కు ఏమి వచ్చే కాని బాబి గాడు బాగున్నాడా.. మొన్న వచ్చినప్పుడు వాడి వచ్చి రాని తెలుగు లో ఎంత ముద్దు గా మాట్లాడేడో. ఇంకా నువ్వు తెచ్చిన అన్ కట్ పగడాల దండ చేయించుకోలేదు. పైన అపార్ట్మెంట్ పార్వతి గారు ఏమి చేయించుకోక పోయినా అలా కొక్కెం పెట్టి వేసుకోవచ్చు మూడు వరసలు గా, తరువాత నెమ్మది గా లాకెట్,దిద్దులు చేయించుకోవచ్చు అంటుంది. ఏమంటావు.. మొన్నీ మధ్యన పరమేశ్వర రావు గారు తీసుకోమన్నారని రవి వద్దు అంటున్నా వినకుండా ఈడ్పుగల్లు దగ్గర ఆ దగ్గుబాటి వాళ్ళు ప్లాట్ లు వేసి అమ్ముతున్నారు మంచి ధర కు ఇప్పిస్తాను అంటే ఒకటి బ్లాక్ చేయమని చెప్పేను తీసుకోకూడదు.. పెద్ద దాని పేరు మీద వుంటుంది కదా. 

వచ్చే వయసే కాని తగ్గేది కాదు కదా ఏమిటో నాకు అప్పుడే ఈ మధ్యన కళ్ళు తిరుగుతున్నాయి అని, రవి గోల చేసి డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళితే ఆయన బీపీ బోర్డర్ లో వుంది సరిగా తిని ఎక్సర్సైజ్ చెయ్యక పోతే మందులేసుకోవాలి అన్నారు. రవి పెద్ది కి కూడా ఫోన్ చేసి గోల గోల చూడు నీ స్నేహితురాలు ఎలా చెస్తోందో అని. 

అవునూ బావ గారి వాళ్ళ బాబాయి గారు వాళ్ళు అదే వినాయక్ ధియేటర్ దగ్గర వుంటారు చూడు వాళ్ళ చిన్నల్లుడు చని పోయాడు అంటగా.. నాకు చెప్పనే లేదే మే , నిన్న దినం కార్డ్ వచ్చింది.. సాయింత్రం రమత్తయ్య గారు ఫోన్ చేసి చెప్పేరు. పాపం ఏమిటో.. చిన్న వయసు లోనే. అందరు బాగున్నారు ఇంకా రెండు బస్ లు కూడా కొన్నారు కేశినేని ట్రావెల్స్ వాళ్ళవి అని కిందటి సవత్సరమే అనుకున్నాము. 

ఏమిటోనే చిన్నప్పటినుంచి నేనేమో ఈ బడా బడా వాగే గుణం, నువ్వేమో మాట పెదవి దాటనివ్వని తత్వం మార్చుకోలేక పోయాము. ఏమి చేస్తాము ఈ జన్మ కు ఇంతే.. వీలు చూసుకుని అన్ని వివరాలతో వుత్తరం రాయి. మాట మాట కు ఫోన్ చెయ్యక. మొన్న వచ్చినప్పుడు బావ గారు కూడా అంటున్నారు మీ అక్క ఫోన్ ల మీద పెట్టిన డబ్బు లతో నెలసరి వాయిదాలు కట్టుకున్నా విజయవాడ లో సగం మాది ఐపోయేది అని. శ్లేష గా అన్నారేమో నాకు తెలియదు కాని నిజమే కదా..... వూరికే అమ్మ కు, నాకు, మావయ్యలకు, పెద నాన్న గార్లకు ఇంకా ఎందెరెందరికి చేస్తావో అర్ధం పర్ధం లేకుండా.. వుంటాను మరి.. బావ గారిని అడిగేను అని చెప్పు.

ప్రేమతో 
నీ చెల్లి,
చిన్ని.

చిన్నా,

నువ్వేమి మారలేదే వచ్చినప్పుడే చెపుదామనుకున్నాను. ఈ వుత్తరం చూస్తుంటె మళ్ళీ మనం ఇంటి బయట అరుగు మీద కూర్చుని వాదులాడుకుంటున్నట్లు వుందే. గుడ్లవల్లేరు లాకులెత్తేసినట్లు నీ ధోరణే నీది కాని ఎదుటి వాళ్ళకు మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వవు కదా.. నీ చిన్ని వుత్తరం లో చాలానే విషయాలు కలయ తిప్పేసేవు.. చిన్నప్పటినుంచి నీ ప్రత్యేకతే అది.. నీ బలహీనత కూడ అదేనే చిన్ని. దేని మీద ఎక్కువ సేపు కుదురు లేదు సవ్య సాచి లా గా వయసులో వున్నప్పుడు పరుగులు తీయటం బానే వుంటుందేమో కాని ఎప్పుడూ అంటే కొంచం తగ్గించుకోవాలేమో.. 

నీకు ఎందుకు ఆశ్చర్యం గా వుందే అమ్మ, నాయనమ్మ అనుభందం చూస్తే...!! అమ్మ చెప్పిందా నాయనమ్మ తో కష్టం గా వుందని? నేను నమ్మను నాన్న కు అంతా కంగారే అందుకే పంపించి వుంటారు ఆ భోషాణం పెట్టెను. నాయనమ్మ చిన్నప్పుడు అందులో పటికి బెల్లం ముక్కలు దాచి సాయింత్రం బడి నుంచి ఇంటికి రాగానే ఆ రోజు ప్రసాదం తీసి పెట్టేది గుర్తు వుందా? 

ఆమె కు ఎంత అనుభందం ఆ పెట్టె తో, దాలి పొయ్యతో. నిజమే మన చిన్నప్పుడు ఎప్పుడైనా ఆ దాలి పొయ్య నుంచి పొగ రాకుండా గుర్తు వుందా? నాకు మన ఇల్లు అంటేనే ఆ చుట్టింటి పక్క నుంచి గాలితో పాటు గడ్డి కాలుతున్న వాసనతో తేలి వచ్చే దాలి పొయ్య పొగ కూడా మెదల కుండా వుంటుందా కళ్ల ముందు.. 

మీ బావ గారు 'అబ్బ స్వగృహా లో వులవ చారు ఎలా ఐనా ఆ రుచే వేరు' అంటే నేను మా వూళ్ళో పొంత పెట్టి రోజంతా వులవలు, గుగ్గిళ్ళు వుడక పెట్టి దానిలోని సారమంతా మా బర్రెల కు కుడితి కలిపేక, మిగిలిన తుక్కు లో నీళ్ళు పోసి తీసిన చారు కూడా అంత కంటే బాగానే వుంటుంది అంటె తెగ వుడుక్కున్నారు అనుకో .. 

సాయింత్రమవ్వ గానే గుడిలో నుంచి వచ్చే పాట "ఆజాను బాహుడమ్మ.... అరవింద నేత్రుడమ్మా.... కోదండ రాముడమ్మా.. సీతమ్మ వలచిన, గోపన్న కొలిచిన, భద్రుని బ్రోచిన శ్రీరాముడు... శంఖ చక్ర ధారుడు. అది గో గౌతమి ఇదుగో భద్రాద్రి" అనే పాటను వింటూ.. అప్పుడే జరుగులు పితికిన పాల నురగతో అమ్మ చేసి ఇచ్చిన కాఫీ తాగుతూ, స్టూల్ వేసుకుని ఎగిరెగిరి కోసుకున్న సన్నజాజుల పూల ను మాల కట్టుకుంటున్నప్పటి ప్రశాంతత ఇప్పుడు నువ్వు వెళ్ళే ఎన్ని రిసార్ట్ లలో వస్తుందే... 

మనకే అలా వుంటే మరి పూర్తి జీవితమంతా వాటితో గడిపిన నాయనమ్మ కు ఎలా వుంటుందో వూహించుకో.. మర్చిపోయావా... అమ్మ కు మేకు గుచ్చుకుని వాతం కమ్మితే, నాయనమ్మ ఎంత హడావుడి చేసిందో, ఎంత మంది దేవుళ్ళకు మొక్కిందో. తగ్గేక ఒక రోజు అమ్మ కు తలకు పోసి దిష్టి తీసి అమ్మ కు సంధ్య వేళ సాంభ్రాణి వేస్తూ ఎంత హడావుడి చేసిందో నాయనమ్మ. ఇప్పటికి నా మనో ఫలకం మీద అది ఒక చెరగని ముద్ర. అమ్మ కూడా మర్చి పోయి వుంటుందని నేననుకోను. చిన్ని... ప్రేమానుభందాలు మనం పెంచుకుంటే పెరిగేవేనే... నువ్వు చిన్న దానివి అప్పుడు, ఏమి గుర్తు వుండి వుండదు.. 

మీ అత్త గారి కి కొంచం చాదస్తం అంతే నేను మొన్న వచ్చినప్పుడు ఎంత గొప్ప గానో చెప్పింది 'మా సుమా కు క్షణం కూడా తీరిక దొరకదమ్మా అమెరికా లో మీరైనా ఇంత కష్ట పడతారో లేదో ఒక్క క్షణం కూడా కూర్చోదు' అని ఎంతో ఆపేక్ష గా చెప్పింది. 

అలా కాలం తో పాటు పరుగులు తీయకు రా చిన్ని. మీ బావ గారికి, నీకు ఈ పరుగులు తీసే గుణం ఎప్పటికి ఆగుతుందో.. ఏమి చేస్తారు రా ఇన్ని కొని, దాచి చెప్పండి. మొన్న కృష్ణ కూడా వాళ్ళ వూళ్ళో పొలం అమ్మి అది చేస్తా ఇది చేస్తా అని వురుకులు పెడుతుంటే చెప్పేను. రైతు బిడ్దలం మనం, ఆ భూమినే అమ్మేసి ఏమి చేస్తావు ఇంత సంపాదించుకుంటున్నాము మనం ఇప్పుడు..... ఆ కౌలు దారులు ఇచ్చేది శిస్తు కట్టటానికి వస్తే చాలదా ఆ భూమి ని వుంచితే నష్టం ఏమిటి అని. ఇళ్ళు స్తలాలు కొంటే మాత్రం పని వుండదా ఏమిటి.. వదిలెయ్యండి ఆ గోల. 

ఆరోగ్యం జాగ్రత్త.. తొందర గా ఐపోతాయని ఆ వేపుడులు చేయక. నాయనమ్మ చేసేది వంకాయ రోటి పచ్చడి, చేసి ఆఖరి లో వుల్లిపాయ కలిపేది, అదీ.... నాయనమ్మ చేసినట్లు చామ దుంపల పులుసు మాత్రం కుదరటం లేదు రా చిన్ని నాకు. ఆమ్మ చేసే వుప్పూకారం పప్పు కూడ రావటం లేదు ఎట్లా ఐనా రాజయ్య తాత చేతి నుంచి వచ్చిన కందులు కావు కదా.. మీకు ఇంకా పంపుతున్నాడా రాజయ్య తాత కందులు, మినుములు. తాత పొలం బలే మంచి నేల కదా దుక్కి దున్నేడంటే రెండో పంట నుంచి కూడా పుట్లు రాలాల్సిందే కదా.. 

అవును మీ బావ గారి వాళ్ళ బావ గారు చని పోయారు పాపం. చాలా సార్లే మాట్లాడేరు కృష్ణ వాళ్ళ బాబాయి తో.. నేను కూడా మాట్లాడేను ఎవరు మాట్లాడినా ఏమి లాభం లే పోయిన వాళ్ళను తిరిగి తేలేము కదా.. పాపం పిల్లలను చూస్తేనే దిగులేస్తోంది.. తల్లి తండ్రులు లేని జీవితం ఎంత సుస్సంపన్న మైనా లోపమే కదా. 

సరే మరి వుంటాను ఆరోగ్యం జాగ్రత్త. చింటూ, చాయమ్మ జాగ్రత్త.. కిందటి వారం నువ్వు లేవు, రవి తో పిల్లలతో చాలా సేపే మాట్లాడేను చెప్పే వుంటారు కదా. రవి ఏదో సిందాబాద్ రాజ కుమారుడి కధ చెపుతున్నాడంట ఆ కధ కూడా చెప్పేరు. చిన్నీ.... రవి బంగారు తండ్రే... అడిగేను అని చెప్పు మరి. 
వుండనా
ప్రేమ తో నీ అక్క
సింధు.

కల'వరించిన' క్షణం

2009-11-05T19:59:00.024-05:00

కృష్ణా, 

నీ తలపులెందుకో మనసును గజిబిజి చేస్తున్నాయి. ఈ రోజు ఎందుకంత స్పృష్టం గా వచ్చావు కలలోకి.???? కల నుంచి లేచిన దగ్గర నుంచి నీ విరహమింకా ప్రకాశ వంతమై ఆ అగ్ని లో నన్ను దహించేస్తోంది. ఎవరు ఏమని ఐనా చెప్పని, నేనైతే అందరికి తప్పకుండా చెపుతాను.... కాలిస్తేనేమి, సఫలమయ్యి సుధలను కురిపించనేమి ఏది ఏమైనా ప్రతి ఒక్కరు ఒక్క సారి ఐనా జీవితం లో ప్రేమించాలి.

అదేమిటి ఒక్క సారైనా... ఆ లెక్క ఏమిటి అంటావా?? అవును అందరం అంటుంటాము కదా నేను ప్రేమించాను కాని కుదరలేదు అనో, ప్రేమించాను కాని పెదవి దాటలేదు అనో, అది ప్రేమో ఆకర్షణో తెలియలేదు అప్పటికే కాలాతీతమయ్యింది అనో, లేదా ప్రేమించా పెళ్ళి చేసుకున్నా అనో చెపుతుంటాము కదా.. ఆ ప్రేమ లో తీవ్రమైన ఆకర్షణ అవతలి వ్యక్తి పట్ల భరించలేని మోహావేశం.... కాల్చాలి మనసు ను. ఎప్పుడు తలుచుకున్నా ఆ మోహావేశం అప్పుడే పుట్టిందా అన్నట్లు కాల్చి శుభ్రం చేయాలి మనసు మూల మూలలను. అప్పుడే ఆ ప్రేమ దేవతను నీ గుండె లో ప్రతిష్టించి పూజలు చేయ గలవు, మురికి మాలిన్యాలున్నచోట దైవ ప్రతిష్ట చేయ గలమా మరి.

ఆటు వంటి ప్రేమ ఒక్క సారి తటస్థించటమే అదృష్టం, ఇంక రెండు, మూడో సారి అంటే ఏమో, వుంటారేమో అంతటి గొప్ప వ్యక్తులు... కానీ కనీసం ఒక్క సారైనా లీలా మాత్రమైనా అనుభవం లోనికి వస్తే చాలు ప్రతి ఒక్కరికి. ఒక సారి ఆ అనుభవం అందుబాటు లోనికి వచ్చాక ఇంక మరి మిగతా విషయాల మీదకు మనసు పోగలదా ప్రజలకు చెప్పు, ఈ ధనం, ఈ మేడలు, పేరంటాలు, కృత్రిమమైన పేలవపు నవ్వులతో అతికించిన ముఖాలు ఇవి ఏమి వుండనే వుండవు.

నాకు సంబంధించినంత వరకు నువ్వే కదా నా దేవుడివి, ఇంక ఈ ప్రపంచం లో ఎందులోను నాకు ఆ సమైక్యత, ఆ అనుభవైక మైన అధ్బుతం తోచదు కదా.. నీవు మాత్రం కలలో కూడా నిన్ను పట్టి వుంచే భాద్యతల నుంచి తప్పించుకుని రాలేవు ... అంత ప్రేమ నీకు నామీద లేదా ఆ భాద్యతలు నిన్ను అంత మింగుతున్నాయా అనుకుంటా నేను.. కాని అంతలోనె అంత అనుమాన పడినందుకు నా మీద నాకే అసహ్యమనిపిస్తుంది. పాపం అంత నిస్సహాయులైన నీ వాళ్ళు, నీ మీద ఆధార పడ్డప్పుడు నా ప్రేమ కోసం ఆ చిన్ని అమాయకపు నవ్వులను ఆ జీవితాలను వదిలి నాకోసం రమ్మని నేనెలా చెప్పగలను కదా. అదా ప్రేమ కు అర్ధం అని నన్ను నేనే అనుకుని వూరుకుంటాను.

కలలో నేననుభవించిన నీ చొక్కా మెత్త దనాన్ని, నావైపు నువ్వు చూసిన చూపు లోని చల్ల దనాన్ని... పొద్దుట లేచిన దగ్గర నుంచి పూ రేకుల లో, ఆకుల నిగారింపు లో, దేవుడి గది లోని దేవతకలంకరించిన పట్టు వస్త్రం లో, ఎదురైన పసి పాప బుగ్గ లో అన్నిటి లో పోల్చి ఆనంద పడటానికి చూసేను.. వుహు.. వేటికి సరి రావటం లేదు. చూపు కు, ఒక చిన్ని స్పర్శ కు మది అంత గా పలవరించటమేమిటో... ఎదిగిన అనేకానేక ఇతరమైన విలువలలో ముంచుకున్న నాకే అర్ధం కావటం లేదు తెల్లారేక, ఇంక అందరికి ఎలా అర్ధం అయ్యేటట్లు చెప్పగలను చెప్పు...

కాని అంత మాత్రాన కలలోని నీ స్పర్శ కోసం, నీ క్రీగంటి చూపులో నవ్వు రంగరించి నా మీదకు వదిలిన ఆ అనుభవం కోసం నా మది పడిన కలవరం, అందినప్పుడు మనసు పడిన సంతుష్టి అబద్దమని మాత్రం ఒప్పుకోలేకుండా వున్నాను. కృష్ణయ్యా కలిసి సాగిన ఆ కలయికల సాయం సంధ్య ల వెలుతురు.... మూగిన జీవితపు చీకట్లను పార దోలటానికి ఎంత కాలం సహాయ పడగలవో తెలియదు కాని, వీలైనంత తొందరా గా మళ్ళీ నా కలలోకి తిరిగి రావూ నా జీవితాన తొలి వేకువను వుదయింపచేయటం కోసం..

కొత్త పాళి గారికి బ్లాగ్ముఖం గా పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు.

2009-10-28T20:30:00.010-04:00

కొత్త పాళి గా మనకందరికి చిర పరిచితమైన మన నారాయణ స్వామి గారికి బ్లాగ్ముఖం గా పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు.

ఈ సంధర్బం లో ఆయన గురించి నాలుగు మాటలు చెపుదామంటే 'జగమెరిగిన' సామెత గుర్తు వస్తుంది అందుకే వెనక్కు తగ్గుతున్నాను. బ్లాగ్లోకంలోని ఆద్యుల లో ఒకరైన కొత్తపాళి గారిని ప్రత్యేకం గా మళ్ళీ బ్లాగ్లోకం కు పరిచయం చేయవలసిన అవసరం వుందని నేనైతే అనుకోవటం లేదు..

లేదు ఎవరు అని కనుబొమ్మలెత్తి చూసే వారికి, వో .. కొత్తపాళి గారి పుట్టిన రోజా చెప్పరేం అనే వారికి, అయ్యో మర్చి పోయామే అనుకుని వారికి వేంటనే "పుట్టిన రోజు జేజేలు చిట్టి పాపాయి నీకు ఏటేటా ఇలాగే పండుగ జరగాలి" అని రాగాలు తీసే వారికి, సాంస్క్రతిక ఆధ్యాత్మిక లోకం నుంచి వచ్చి వారి కి శుభ కామనలు, దీవెనలు అందించే వారికి, యాపీ యాపీ పుట్టిన రోజు విషెస్ we are all telugu's so need to wish in టెల్గు అనే వారికి..... అందరికి..

అందరికి మనవి... మన బ్లాగ్లోకం తరపు నుంచి నాసీ కు ఇస్తున్న ఈ గిఫ్ట్ మీద ఒక క్లిక్కేసి, ఆపైన ఒక లుక్కేసి అందరం మూకుమ్మడి గా పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు చెపుదాము మన మాస్టారికి.

ఫుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు కొత్త పాళీ గారు.

మా అందరి తో ఆత్మీయం గా మెలుగుతు మా వచ్చి రాని బ్లాగ్లోకపు బుడి బుడి అడుగులు, వచ్చి రాని మాటలను విసుక్కోకుండా సరిదిద్దే మా గురు సమానులు, స్నేహితులు, హితులు... నాసీ గారికి అందిస్తున్న బహుమాన పుష్ప గుచ్చం..

నాసీ కు బ్లాగ్లోకం తరుపున ఇస్తున్న బహుమానం..

పరిచయమయ్యే ప్రేమలేఖ...

2009-10-23T23:14:00.020-04:00

అక్టోబర్ నెల కౌముది లో నా లేఖ. పార్ట్ 2

కృష్ణా,

మీ వుత్తరం చదవగానే నాకు కలిగిన మొదటి భావం ఆశ్చర్యం.. మీ ప్రేమ గురించి కాదు దానిని మీరు వ్యక్త పరిచిన విధానాన్ని చూసి....... ఆనంద భైరవి ఆలాపన అనంత గాంధారం లో ప్రయోగం చేస్తున్నట్లనిపించింది మీ వుత్తరం చూస్తుంటే... ఎవరికైనా వాళ్ళను పొగిడితే బానే వుంటుంది కదా.. :-) 

ఇక మీ వుత్తరం లోని విషయానికి వస్తే... మీ అబ్బాయిలందరు అనుకుంటారు మేము చాలా బాగా వీక్షిస్తున్నాము అమ్మాయిలను వాళ్ళకు తెలియకుండా అని కాని మీకు తెలియని విషయం ఏమిటి అంటే, అమ్మాయిలకు ఈ తీక్షణ వీక్షణాల గురించి కొంచం స్పృహ ఎక్కువ గానే వుంటుంది... మీరు నన్ను గమనిస్తున్నారనేది నాతో పాటు మన ఆఫీస్ లో వున్న ఆడ వాళ్ళందరికి ఇంకా కొంచం మంది మొగవాళ్ళకు కూడా తెలుసనుకుంటా, ఆ విషయమే ఇంకా మీకు తెలియదనుకుంటా..  

మాస్టారు....నా జాజి పువ్వు తో పాటు మీరు కూడ సగం పైగానే వంగేరు అది ఎక్కడ నేల మీద పడుతుందో అన్నట్లు కాని మీకు, నాకు అప్పుడు నాలుగు టేబుల్స్ దూరం వుంది అని ఆ రూం లో అందరు గమనించేరు మీరు తప్ప... మీరన్నది నిజమే అనుక్షణం ఒకరి చూపు వెంటాడే విహంగమల్లే మన చుట్టూ తిరుగుతుంటే ఇబ్బంది గానే వుంటుంది అలా అనుకోవటానికి పెద్ద ఫెమినిస్ట్ అయ్యే వుండనక్క ర్లేదు నిజం గా చెప్పాలంటె అవును మీ చూపు నన్ను ఇబ్బంది పెడుతూనే వుండేది... 

మీ ప్రేమ శీతల సమీరమల్లే, ప్రత్యూష పవనమల్లే సుఖాన్నే కాదు గ్రీష్మ తాపమల్లే ఇరుకున పెట్టిన క్షణాలు ఈ రెండు సవత్సరాలలో చాలానే వున్నాయి... హ్మ్మ్ మొత్తానికి చివరకు ఎలా ఐతే ధైర్యం చేసి... చూపు చురుకు హెచ్చి, కనులలోని మాట కాగితం మీదకు వచ్చింది... క్రిష్ణా నాకు ఏమని చెప్పాలో తెలియటం లేదు... మీరు ఎంతో ప్రేమ గా మీ భావాన్ని జాజుల జల్లెడ వేసి గంధాల, సుమ భందాల మాలికలల్లి నా ముందు పరిచేరు నేను తప్పకుండా అర్ధం చేసుకోగలను మీ భావాన్ని, ప్రేమైక అనుభవాన్ని....  ఇలాంటి క్షణమేదో వస్తుందని అనుకుంటూనే వున్నా సమయం వచ్చేసరికి పదాన్ని కూర్చటానికి కొంచం కష్టం గానే వుంది...  

ప్రేమ వేరు (మీరనే ప్రేమ), జీవితం వేరు.... ప్రేమ జీవించటానికి అవసరమయ్యే ఒక సాధనమే కాని ప్రేమే జీవితమంటే ఏమో నాకు నమ్మకశ్యం గా వుండదు... క్షమించాలి ఇది నా అభిప్రాయమే. 

నిన్ను నీవు మర్చి పోయి ఆలపించే రాగం లో కూడా తాళం తప్పటం అనే అపశ్రుతి దొర్ల కుండా అను నిత్యం నువ్వు జాగ్రత్త పడుతూనే వుండాలి,  "ఎంత గొప్ప రాగమైనా తాళం జతులతో కలిసినప్పుడే సంపూర్తి అవుతుంది" అనేది ఒక అభిప్రాయమైతే దానిని వేర్వేరు వ్యక్తులు వేర్వేరు కోణాలలో చూడ వచ్చు... మీరు దానిని " ప్రేమ నీతో కలిసి జీవితాన్ని పంచుకున్నప్పుడే దానికి సార్ధకత అలా సాగే జీవితమే జీవితానికి, జీవనానికి అర్ధం" అనొచ్చు... మరి నేనేమో "ప్రేమ అందరి తో కలిసి పంచుకున్నప్పుడే... నీ తోటి వాళ్ళకు, అవసరమైన ప్రతి వ్యక్తి కి వివిధ రూపాలలో అందించి జీవితమనే రాగాన్ని స్నేహం, పంచుకోవటం అనే వాటితో కలిపితేనే సమిష్టి సమాజం గా  సంపూర్తి అవుతుంది" అనొచ్చు.. 

మీకు అర్ధం అవుతోంది అనుకుంటా... అలా అని జీవితం లో సహచరుడి తోడు, దాని విలువను నేను కాదనటం లేదు. ప్రేమ అనేది మొదలు "మన" అనే కుటుంబం తోనే మొదలవ్వాలి, కుటుంబం లో ప్రేమ, సహజీవనం అనే దానిని సాధించలేక పోతే బయట ఏమీ సాధించలేము.. మీరు నా మీద చూపిస్తున్న పెంచుకుంటున్న ప్రేమ నాకు చాలా సంతోషాన్నిస్తోంది, అది ఒక బంధమై.... నాకు బలాన్ని, ముందుకు కలిసి సాగే భవితవ్యాన్ని ఇవ్వాలి కాని..... ప్రేమ ఒక బంధమై, నే చూసే చూపు కు ఒక ప్రతి బంధకమవ్వ కూడదు అని నా ఆశ... 

ఇంక ఇంత కంటే ఏమి చెప్పాలో నాకు అర్ధం అవ్వటం లేదు కాని మీ ఆలోచన బాగుంది క్రిష్ణా మనం కలిసి సాగి స్నేహితుల లా నచ్చిన పరిచయస్తులకు లా తప్పకుండా వుందాము. చూద్దాము కాలమే నిర్ణయించని ఆ పరిచయ ప్రభావం మిమ్ములను నన్ను ఏ దారి వైపు తోసుకుని వెళుతుందో... ఈ రోజు సాయింత్రం పని అయ్యాక రెండు ఆహ్వానాలున్నాయి నాకు ఒకటి రంగనాథన్ స్మృత్యర్ధం సాగే మృదంగ వాద్య సభ, ఇంకోకటి ఆధునిక రచయతల మీద గోపిచంద్ ప్రభావం.... మీరు వస్తానంటే నా కైనటిక్ వెనుక సీట్ ఖాళీనే .....:-)

విరాజిత.

పరిచయమయ్యే ప్రేమలేఖ...

2009-10-20T23:06:00.002-04:00

అక్టోబర్ నెల కౌముది లో నా లేఖ. పార్ట్ 1

ప్రియమైన మీకు,

నేనెవరో తెలియకుండానే మీ ముందు పరిచిన ఈ పిచ్చి వాడి మనసును మీరు తొక్కేస్తూ వెళ్ళి పోతారేమో నన్న బెంగే నన్ను మీ ముందు వ్యక్త పరుచుకోనివ్వకుండా ఆపింది, కాని నన్ను నేను వ్యక్తపరుచుకోకుండా మీకు నేనెలా తెలుస్తాను? తెలియకపోతే నా హృదయం మీకెలా అర్ధం అవుతుంది.... నా ప్రేమ మీ వెంబడి తిరిగే అనేక కోట్ల చూపులలోని ఒకటి కాదు.... దానికొక రంగు, రూపం, మాధుర్యం వుంది అది మీకోసమే పుట్టింది మీతోనే జీవితాంతం తోడుంటుంది అని మీకెలా చెప్పాలో తెలియక సతమతమవుతూ చేసిన ఒక చిన్ని ప్రయత్నమే ఈ వుత్తరం. నా హృదయం లోని ఒక చిన్ని భాగాన్నైనా మీ ముందు ఈ ప్రయత్నం లో పంచుకోగలిగితే చాలు...

వసంతం అనేది ప్రకృతి అందరికి సమానం గా ముందు వుంచినా దానిని చూడగల, అనుభవించగల రసజ్ఞులకే ఆ వసంతోద్వేగం అనుభవైకమవుతుంది... మీరూ అందరి తో పాటు అందరిలానే తిరుగుతున్నా మీ వునికి కలిగించగల ప్రత్యేకత ప్రతి క్షణం నాకు మాత్రమే పరిమితమవుతోంది.

వాల్చిన కనురెప్పల వెనుక సాగే హిందోళం, అలవోక గా ఎత్తి చూసినప్పుడు సాగే దీపక రాగం, నవ్వినప్పుడు వినిపించిన సింధు భైరవి, కనుబొమ్మలు చిట్లించినపుడు మధ్యమం లో సాగే కల్యాణి, మీరు ఏదో ఆలోచిస్తు దిగులుగా మార్చిన ముఖ కవళికలలో పుట్టే గాంధారం... ఇన్ని రాగాలను ఇముడ్చుకున్న మీరే ఒక కృతి లా అలవోక గా తేలివచ్చే రాగమల్లే నా మనసును దోచిన ఏ నిమిషాన్ని మీకు ప్రత్యేకం గా చెప్పగలను చెప్పండి, నేనే మీరై ఆ రాగాలాపన లో కరిగిపోయిన క్షణాలను చెప్పగలను కాని. మీరు నన్ను అసలు గమనించి ఐనా వుంటారని నేను అనుకోవటం లేదు కాని నా చూపు మాత్రం అనుక్షణం మీ వెంట మీ నీడ లా మీ వెనుక సాగే నా శ్వాస లా తిరుగుతోంది... మీకు నాకు రెండే గోడలు అడ్డం భౌతికం గా, కాని మీ మనసును నేను అందుకోవటానికి ఎంత దూరమో నాకు తెలియటం లేదు...

క్రిష్ణవేణల్లే సాగే మీ కేశాల మధ్య చిక్కిన చేమంతి ని అలవోక గా తీస్తూ మీ స్నేహితురాలితో మీరు "నల్లని కృష్ణయ్యను బంగారు వన్నెల రాధమ్మ వదలటమే లేదే" అంటే నాకెంత ఆశ్చర్యమయ్యిందో అరె ఈమె నా మనస్సెలా చదివేరు అని అంతకు ముందు రోజే మీరు జారుతున్న జాజి పువ్వు ను ఆపి దాని స్వస్థానానికి చేరుస్తున్నప్పుడు అనుకున్నా, "బిర బిరా సాగే క్రిష్ణమ్మ నీలి కెరటం మీద మెరిసిన వెండి నురుగల్లే ఆ జాజి కెంత అదృష్టమో విడకుండా ఆమే తోనే వుంటోంది కదా" అని.

ప్రతి రోజు మూసుకున్న కనురెప్పల వెనుక సాగే నా కలల రాజ్యం లో మహా రాజ్ఞి ని సెలవడిగి కనులు తెరిచిన ఘడియ... ఆమె నా హృదయ సామ్రాజ్ఞి గా కనురెప్పల మాటు నుంచి గుండె చప్పుడు తో కలిసి నా జీవితానికొక అర్ధాన్ని జీవన మాధుర్యాన్ని నింపుతోంది... ప్రభాతాన వినిపించే తిరుప్పవై లో గోదా దేవి కృష్ణుడికోసం పడిన తపన ఆ కృష్ణుడి మనసులో కలిగించిన భావమేమో తెలియదు కాని ఈ కృష్ణుడి మనసులో ఆలోకించినా..... అవలోకించినా..... మీ మీద ప్రేమ కోటానుకోట్ల నా భావాలను " ప్రేమ" అనే ఒకే పదం గా మార్చి అన్ని వేదాలను ఓం కారం లోకి ఇమడ్చగలిగిన ప్రణవనాదం లా మోగుతొందది......

వెన్నెలా, చీకటి.... మీ రూపును లోని లావణ్యాన్ని, మీ కాటుక కంటి మెరుపును కలిపి గుప్పెళ్ళ తో నా మీద కుమ్మరిస్తున్న ఈ క్షణం, ఇలా ఈ వెలుగు నీడలు కలిపిన కొబ్బరాకు మాటున జారగిలబడి మీకు రాసే ఈ వుత్తరం, మీ దాకా పంపే ధైర్యం నాకెప్పుడూ వస్తుందో... మీరు అన్ని ఆఫీస్ కాగితాలలానే దీక్ష గా తల వంచి చదివి తలెత్తి మీ పక్కన ఆమె తో, చూసే వా ఈ పిచ్చోడు ఇలా నన్ను గమనిస్తున్నాడన్నమాట నాకు తెలియకుండా అందుకే నాకు ఈ మొగవాళ్ళంటె చిరాకు స్త్రీ కు తనదైన క్షణాలను అనేవిలేకుండా మింగేస్తారు ఈ వీక్షణ బకాసురులు అని కాగితాన్ని వుండ చేసి చెత్త బుట్టలో వేసేస్తారేమో అని ఒక భయం (మీరు లంచ్ లో మీ స్నేహితులతో మొగవాడూ వాడి ధాష్టీకం అని నిప్పులు కురిపిస్తున్నప్పుడు నేను అక్కడే మంచినీళ్ళు తాగుతు వింటున్నా మీరు గమనించి వుండరు)

నేను అలాంటి వాడిని కాదు అని అందరి లా చెప్పాలన్నా భయం వేస్తోంది కాని నేస్తామా.... స్నేహ హస్తమందిస్తానికి ప్రయత్నిస్తున్న ఈ ప్రేమ పిపాసి ని మీరు మొదటే అనుమానాస్పందం గా కాకుండా కేవలం ఒక స్నేహితుడి గా పరిచయస్తుడి గా మీ జీవన యాత్ర లో మీతో పాటు కలిసి కొన్ని క్షణాలను పంచుకునే అవకాశమిస్తే నా ప్రేమ మిమ్ములను గెలుచుకోగలదు అనే ధైర్యం తో మనసు మీదే మూగే ఆలోచనలను వెనక్కి నెట్టి మీకు ఈ వుత్తరం పంపిస్తున్నా... రెండు గోడల అవతల మీ హెలో కోసం ప్రతి క్షణం వెయ్యింతల భారమై వాటిని మోయలేక.... మోస్తూ..... చూస్తున్నా....

ప్రస్తుతానికి
మీ స్నేహితుడు కావాలని ఆశిస్తున్న,
కృష్ణ.

ఒంటరి తోడు...

2009-10-10T01:30:00.004-04:00

కృష్ణా,

ఎక్కడ నుంచి ఎక్కడికి పాకుతున్నాయో తెలియని ఈ ఆలోచనలు పాదరసం కంటే పదునైనవి, అవనీతలం కంటే బరువైనవి అని నా అనుభవం నాకు నేర్పిన పాఠాలు. .. జీవితం నేర్పించిన ఎన్నో పాఠాలలో ఇది ఎన్నవది అని అడగకు...ఎన్నైనా ప్రతి సారి కొత్తే... మరీ వుత్త బుర్ర తక్కువది నీ ఈ శిష్యురాలు ఏమి చేస్తాము చెప్పు...

రోజు ఎన్నో విషయాలు.. ప్రపంచం దృష్టి లో ఏ మాత్రం ప్రాముఖ్యం లేనివి, మనకు మాత్రమే ఎంతో  విలువైనవి నీకు ఎన్నెన్నో చెప్పాలనుకుంటానా... రోజంతా ఎలా గడుస్తుందా నిన్ను చూసిన క్షణమే అవి అన్ని ఎలా పంచుకోవాలా అని ఆలోచించి సందె మబ్బు ముసిరే చీకటి పొద్దు మొదలవ్వగానే, అన్నిటిని ఒక క్రమం లో పదాల మాలికలల్లి చిరుమల్లెలలో కలిపి కదంబం చేస్తుంటాను. ఏమి లాభం నువ్వు రాగానే అన్ని మాటలు ఒక్కసారి ఫక్కుమని నవ్వి విరిసిన మల్లెలలో కలిసి పోతాయో ఏమి పాడో ఒక్కటి గుర్తు వచ్చి చావదు.  నువ్వేమో "అందరితో ఎప్పుడు చూసినా పెదవి మీద పెదవి ఎక్కనివ్వకుండా మాట్లాడుతూనే వుంటావు. నన్ను చూస్తే ఏమిటి హఠాత్తు గా మూగ పిల్ల వైపోతావు" అని ఏడిపిస్తావు. ప్రపంచానికి నేనెవరైనా, ఏమైనా నీకు మాత్రం ఎప్పటికి ఈ మూగ పిల్లలానే నిలిచి పోతాననుకుంటా.

కృష్ణా నీవే కదా అని పాడే గొంతులోని మధురిమై పోతావో ఏమో ఒక్కోసారి నువ్వు...నీతో మాట్లాడుతుంటే ఎన్నెన్నో అవ్యక్త రాగాలు చప్పున మదికి మెరుపల్లే తోచి మాయమవుతాయి. నీతో కలిసి అడుగు వేస్తున్నప్పుడు కొబ్బరాకు కొనల సవ్వడులే ఆ మాయమైన రాగాలను ఎన్నో స్వరాలతో కలిపి వినిపిస్తుంటాయి. నిన్ను చూస్తుంటే కదిలే మదిలో భావాలన్నీ నేను ఎప్పటికైనా ఒక పదం లో పెట్టగలనో, ఒక పాదం లో కూర్చగలనో లేదో తెలియదు కాని... నా నేస్తమా, నా ప్రాణమా ఈ రోజు శ్వాస పలికే ఈ అనాచ్చాదిత భావం నీకోసం పంచటానికి ప్రయత్నిస్తున్నా, పంచకపోతే ఇది నన్ను వుక్కిరి బిక్కిరి చేసేస్తోంది మరి......

రాత్రి ఎందుకు అందరు నిద్ర పోతారో నాకు అర్ధం కాదు. "అందరికి నిద్ర పోయినా జీతాలిచ్చే వుద్యోగాలు వుండవమ్మా అందుకని ఇప్పుడే నిద్ర పోతారు మరి" అని నువ్వు అన్నప్పుడూ కోపం తో చిర చిర లాడేను కాని, నిజమే కదా.... ఐనా నువ్వు ఎంత చెప్పినా ఈ బానిస వుద్యోగాలు, ఈ తల తాకట్టు పెట్టి తెచ్చుకునే జీతాల కంటే వాటిని వదిలి నీకోసం నిదుర కాగ గల రాత్రుల కోసం చూడటమే ఇష్టం. రాత్రులే మరి విరజాజులు మాట్లాడతాయి. ఆ మాటలే నీవు వున్నప్పుడు ఏమి చెప్పాలో తెలియదు, నీవు లేనప్పుడు ఎంత రాసినా తనివి తీరదు.

రాత్రి ఎంత అందమైనది కదు...
ఒంటరి గా కిటికి పక్కన కూర్చుని నీకు వుత్తరం రాస్తూ వుంటే బయట వరండాలో కట్టిన చిరుగంటలు... వాన తో కలిసి వచ్చే గాలితో జత కూడి, రాత్రి పాడే ఈ మౌన రాగానికి వురుములతో పాటు దాని వంతు గా అది కూడా తన గొంతు అరువిస్తోంది. తల పక్క కు తిప్పి చూస్తే పక్క మీద నువ్వు నిద్దరోయే చోటు గుబులు గా , కూసంత దిగులు గా నా వైపే చూస్తోంది. అబ్బ ఈ జీవితమంతా నీ కోసం ఎదురు చూస్తు వుండటం తోనే సరి పోతుందనుకుంటా.. పక్కనే జానకి హృదయం తో కామోలు పాడుతోంది "కోరికే ఒక జన్మ కావాలని అది తీరకే మరు జన్మ రావాలని" అంటు. నిజమా కృష్ణా...

ఇంకో జన్మ కావాలా నే కోరుకున్న జీవితం నీతో గడపటానికి.. కావాలేమో... మన పెళ్ళి లో అందరు నన్ను అభినందనల పరంపర లో ముంచేసేరు. " నువ్వు చాలా అదృష్టవంతురాలివి నువ్వు కోరి వలచిన వాడే నీ వాడైపోయాడు" అని. మరి నాతో కలిసి చదివిన అందరికి తెలుసు గా నేను డేటా బేస్ ఆర్కిటెక్చర్ బుర్ర లోకి, నీ రూపం గుండెలోకి ఒకే సారి ఎక్కించుకున్నాను, రియల్ టైం ఆబ్జెక్ట్స్ తో పాటు నిన్ను కూడా నా రియల్ లైఫ్ లోకి ఆహ్వానించేసేను అని. :-)

కృష్ణా నాకు ఒక్కో సారి అనిపిస్తుంది నువ్వు ఇది అంతా నన్ను పరిక్షించటానికి చేస్తున్నావా అని. అమ్మో అంత అపవాదా నా మీద అని మొట్టికాయ వేస్తావేమో కాని నాకైతే అలానే అనిపిస్తుంది. "నీ ప్రేమ కళ్ళ నుంచి ఆగక నా వైపుకు పరుగెత్తి వెనక్కి తిరిగి రాస్తున్న నన్ను ఎన్ని సార్లు భుజాలు పట్టి తిప్పక పోతే నేను ఎందుకు చూసే వాడిని నీ వైపు" అని అనలేదు నీవు తరువాత? తెలిసీ ఏమి తెలియనట్లు ఎంత కాలం ఏడిపించి ఒక్క సారి నాకోసం హాస్టల్ కు వచ్చేసి "ఏరా గీతాంజలి కు వెళదామా" అని అడిగేవు...

ఏమైపోయింది ఆ ప్రేమావేశం.. అంటావేమో నువ్వు "ఎప్పటైకి అలానే వుండాలంటే ఎలా జీవితం, భాద్యతలు విస్తారమయ్యే కొద్ది మన పరిధి కూడా పెరగాలి" అని.. నిజమే రోజు లో 24 గంటలలో ఒక్క నిమిషం కూడా వదలకుండా గడపటం మాత్రమే ప్రేమ అని నేను అనటం లేదు.... కాని కలిసి గడిపే ఒక గంటైనా, వారానికి ఒక రోజైనా మిగతా రోజులకు గంటలకు బతకటానికి కావలసిన జీవన సారాన్ని అందిచలేకపోతే...? వున్న గంట కూడా రేపు చూడవలసిన డాక్యుమెంట్స్ మాట్లాడవలసిన మీటింగ్ ల గురించి ఆలోచిస్తే.... మనం పెట్టుబెడి పెట్టిన స్టాక్ ల గురించి అవి చెయ్యగల లాభాల గురించి ఎప్పుడో మనం రిటైర్ అయ్యాక గడిపే జీవితానికి ప్రగతి సోపానాలంటు ఈ క్షణం లోని జీవితాన్ని కాలదన్నుకుంటున్నాము అనిపించటం లేదా...

కలిసి మనం వాకింగ్ కు వెళ్ళి, ఒక పుస్తకం కలిసి చదివి, ఒక మంచి సినిమాను చూసి దానిని విశ్లేషించి ఇంతెందుకు ఇద్దరం కలిసి వంట చేసుకుని వరండాలో దుప్పటి వేసుకుని కూచుని కలిసి తిని ఎన్ని రోజులయ్యింది చెప్పు.. ఇంతటి అల్ప సంతోషాలే మనం కలిసి ఆనందించ లేక పోతున్నామే...

నేను ఏం అనకుండానే మొదలు పెట్టేస్తావు నీకు కాలం విలువ తెలియటంలేదు నేను లేనప్పుడు ఆ PMP exam పూర్తి చెయ్యమన్నానా? ఎందుకన్ని గులాబులు దొడ్డి నిండా, పొద్దుగూకులు వాటికోసం అక్కడ తిరగ... ఇక్కడ తిరగ, వున్న కాస్త ప్లేస్ చక్క గా స్టోన్ పరిపించుకుంటే తేలిక కదా ఆ బురద లో నుంచి నడుస్తూ ఎదగవా అన్నావు... గుర్తు వుందా.... ఎదగటమంటే మూలాలు మర్చిపోవటమని నాకు తెలియదు రా.. ఎంత సాధించినా.... ఎదిగినా ఇంకా సాధించ టానికి,  ఎదగటానికెప్పుడు ఏదో ఒకటి మిగిలే వుంటుంది మన అంతట మనం ఎదుగుదలను ఎలా వుండాలో అది మనకెంత సుఖానిస్తుందో తెలుసుకుని నియంత్రించుకోక పొతే...

చిటారు కొమ్మల మీదుగా ఎగురుతున్న పతంగి ని చూసి కేరింతలు కొడుతున్న నా నేస్తమా ఆ పతంగి మొదలు ఇక్కడ నేల మీద స్తిరం గా నిలబడ్డ పిల్లవాడి చేతుల నుంచి నియంత్రించబడుతోంది గుర్తు పెట్టుకో... దారం అంచులకు గాజు పొడి రాసి పక్కన వాడి ని తెంచుకుంటూ ఎగరగలుగుతున్నావని మురుస్తున్నావు కాని ఆ పొడి తయారిలో తెగిన నీ చేతి వేళ్ళ గుండా కొంత నీ రక్త నాడులలోకి చేరి నీ హృదయ తంత్రులను కోస్తోంది గమనించుకో... నీ అడుగున అడుగై వేకువ వెన్నెల లో విరిసిన వేగు చుక్కంటి ప్రేమను నిద్ర మత్తుతో తోక చుక్కని భ్రమిస్తున్నావు..

 ఏమిటో శిష్యురాలే మాస్టారుకు సుద్దులు చెపుతోందా... మధువని లో రాధిక కు కృష్ణుడికి తేడా లేదు గా.

మారిన విలువలు

2009-09-02T22:10:00.016-04:00

కౌముది లో సెప్టెంబర్ లేఖ

అన్నయ్య,

ఎలా వున్నావు రా. నేను చాలా బాగున్నా (అదే నీ దృష్టి లో ఏడ్చినట్టు). :-)

అమ్మ వాళ్ళు ఎలా వున్నారు? నాన్న చాలా సంతోషం గానే వుండి వుంటాడు నీ దగ్గర కదా వుంది. అమ్మ కు నాన్న సంతోషం తప్ప ఏమి అక్కర్లేదు కాబట్టి ఆమె సంతోషం గానే వుండి వుంటుంది. "సర్వే జనా సుఖినోభవంతు" అని ముగించెయ్యవచ్చు ఈ వుత్తరాన్ని ఇక్కడికి, కాని నా ఈ వుత్తరం వుద్దేశం అది కాదు కాబట్టి ఇంకా రాస్తున్నా. అసలు రాత్రి ఫోన్ చేద్దామనుకున్నా కాని నీ దొరతనం బైట వెలగబెట్టి కొంప కు చేరే సరికి ఏ అర్ధరాత్రో అవుతుంది, అప్పుడు మాట్లాడే ఓపిక నీకు వుండదు అని వుత్తరం రాస్తున్నా..

ఒరే అన్నయ్య గుర్తు వుందా మనం చిన్నప్పుడు, నాకు తొమ్మిది ఏళ్ళు, నీకు పదిహేను ఏళ్ళు వుండి వుంటాయి అప్పుడు, నాకు సైకిల్ నేర్ప టానికి నువ్వు నీ ఫ్రెండ్ కృష్ణా ప్రయత్నిస్తున్నారు. నేను అరుస్తున్నాను..... మీ మీద వో ఆధరపడి అసలు సరిగా నేర్చుకోవటం లేదు అని వున్నట్లుండి వదిలేసేరు నాకు చెప్పకుండా, కొంచెం సేపు అయ్యాక చూసుకుంటే మీరు లేరు, దెబ్బ కు భయ పడి నేను వెళ్ళి మన వీధి చివర శంకర్రావు గారి ఇంటి ముందట ముళ్ళగోరింత పూల చెట్టు మీద పడ్డాను. ముళ్ళు గుచ్చుకున్నాయి, నీకు గుర్తు వుండే వుంటుంది లే, అన్నీ మర్చి పోయే సెక్షన్ నాది కదా,

నేను ఏడుస్తుంటే వచ్చి ఏమన్నావో గుర్తు వుందా ... వ్యక్తి స్వాతంత్రం సాధించాలంటే ములుకు మాటలు, ముళ్ళ మార్గాలు కూడా వుంటాయి తీసి పారెయ్యాలి కాని ఇలా ఏడిస్తే ముళ్ళు ఇంకా నెప్పేస్తాయి అని.. నాకు అప్పట్లో పూర్తి గా అర్ధం కాక పోయినా, నీ మాట మాత్రం గుర్తు వుండి పోయింది. తరువాత ఇంటికి వచ్చాక నాన్న"ఆడ ముండ కు ఈ సైకిళ్ళు.... గోలా ఎందుకు రా" అని తిడుతుంటే అంటే ఎంత రోష పడ్డావో... నన్ను ఇంటి వెనుక బాదం చెట్టు దగ్గరకు తీసుకుని వెళ్ళి నాతో ఒట్టు పెట్టించుకున్నావు గుర్తు వుందా " ఎప్పటికి ఈ ఆడదాన్ని అనే బేల తనం, నా పని కాదు అనే అధైర్యత రానివ్వను నా జీవితం లో" అని, అప్పట్లో ఆ ప్రమాణం కు అర్ధం ఏమిటో తెలియక పోయినా నీ కళ్ళలో నీళ్ళు చూసి ఏడుస్తు ఒట్టు పెట్టేను... ఇప్పుడు తలుచుకున్నా ఎంత సంతోషం గా వుంటుందో నాకు, నీ లాంటి అన్నయ్య తోడు గా వున్నాడు నాకు అని. అప్పుడనే కాదు పెద్ద అయ్యే దాక ఎన్ని సార్లు నాకు ఎన్ని తెలియనివి తెలియచెప్పేవు రా..

ఇవి అన్ని ఇప్పుడు ఎందుకు గుర్తు చేస్తున్నావు అంటావా... "చెయ్యతి జైకొట్టు తెలుగోడా... గంతమెంతో ఘన కీర్తి కలవోడా" అని పాడుకుంటానికి తప్ప ఎందుకు వుపయోగం లేని మన కీర్తల్లే మన గత అనుభవాలు అవ్వకూడదనిపించింది...

జీవితం లో నిరాసక్తత మొదలయ్యి నిర్లిప్తత మన జీవన పధమవుతుందో, అవకాశ వాదం అలవాట్లను, ఆనందాలను మింగేసి మనలను మాయా విలువలున్న లోకాన్నే శాశ్వతమని భ్రమింప చేస్తుందో నాకు తెలియదు కాని నీ విషయం లో ఏదో అయ్యింది అని మాత్రం తెలుసు, చిన్నప్పటి నుంచి నాకు తెలిసిన నా అన్నయ్య ఎక్కడా కనిపించటం లేదు.. ఆ స్థానాన నాన్న కు ప్రతి రూపం (మనం ఏదైతే కాకూడదని అనుకున్నామో), డబ్బు కు మారు రూపం ఐ కనపడుతున్నావు. అమ్మ కు బదులు వదిన, మార్పు అంతే...... అదే కధ పునరావృతం... నువ్వు మారని నాన్న కు ప్రతి రూపమై ఆ ఇంటి పేరు నిలబెడుతున్నాను అని అను కుంటున్నావేమో కాని ఆ మూర్ఖత్వపు ఆనవాళ్ళను పతీవ్రతా రూపం లో ధరించే అమ్మ కు తరువాతి తరం వదిన అని గుర్తించలేక పోతున్నావు. చెల్లి కళ్ళల్లో అసహాయత రానీయకూడదని ఆరాట పడిన నా అన్నయ్య, భార్య కళ్ళల్లో నీలి నీడ లు గుర్తించలేని గుడ్డి వాడయ్యాడేమిటా అని ఆశ్చర్యం గా వుంది రా.. వుహు... అవమానం గా వుంది రా..

మొదటి సారి నా లోని బలాన్ని... నా భావాలని తట్టి లేపి మార్కిజం నుంచి ఫెమినిజం దాకా పరిచయం చేసి న నా అన్నయ్య ను ఆ ధృడ వ్యక్తిత్వం తో మళ్ళీ చూడాలంటే, కొంప తీసి మళ్ళీ నిన్ను ఆ ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ లైబ్రరీ మెట్ల మీద నిలబెట్టాలా ఏమి రా? ఆలోచించు నువ్వే మరి పరిష్కారాన్ని కూడా..

సాధన ఒక ప్రయత్నం, అర్ధవంతమైన జీవనం జీవిత సాధన కు గమ్యం. భౌతిక లాభమే సాధించటం అంటే అని జన సామాన్యం అనుకోవటం మూలం గానే కొలతలు బేరీజులు మొదలయ్యి, అర్ధం పరమార్ధం మారి, జీవితం లో అసంతృప్తి జీవిత పధమవుతోంది అని జీవిత వేదాంతాన్ని నాకు పరిచయం చేసిన నా మొదటి స్నేహితుడికి ఇంత కంటే ఏమి రాయగలను రా.. ఎంతో పౌరుషం గా నిన్ను మాటల తూటాల తో బాధ పెట్టాలని మొదలు పెట్టి (నాకు తెలుసు ఇప్పటికి నీ వీక్నెస్స్ అదే అని) నాకు తెలియకుండానే ఏడుస్తు ముగిస్తున్నా..

వుంటాను మరి... నీ చిరకాల స్నేహితుడు, నా సహచరుడు అడుగుతున్నాడు ఏమయ్యింది మీ అన్న గుర్తు వచ్చాడా అని. చూసే వా నా బలం, బలహీనత నా అన్నే అని కృష్ణ కు కూడా తెలిసి పోయింది..

వుండన

ప్రేమ తో

నేను.

ఒసెయ్ పిచ్చి,

నువ్వు ఇంకా మారలేదు, ఎప్పటికి మారవే... ఐనా నీది కాదు తప్పు, నిన్ను చిన్న దానివని గారాబం చేసి అడిగినవి అన్ని ఇచ్చి ముద్దు చేసి నెత్తికెక్కించుకున్నాను చూడు నన్ను అనుకోవాలి, అది చాలదన్నట్లు మళ్ళీ ఆ సెంటిమెంటల్ ఫూల్ గాడిని పెళ్ళి చేసుకుంటాను అంటే ఒప్పుకుని చేసేను చూడు.... అది ఇంకో తప్పు. సరే కాని, చేసిన దానికి నువ్వు ఏమి రాసినా వినక తప్పుతుందా..

ఏమంటావే ఐతే ఇప్పుడు.... పొద్దు గూకులు డబ్బు ధ్యాస లో పడి మీ ఒదిన ను పట్టించుకోవటం లేదంటావు.... మీ వదిన ఏదో నాతో చాలా కష్ట పడి పోతుందంటావు... అంతే నా.. ఈ తాపత్రయం అంతా ఎందుకు చెప్పు... దానికోసం, దాని పిల్లల కోసం కాదు... అంతకే నన్ను అంత విలన్ ను చేసేస్తున్నావు.

ఇంత వయసొచ్చాక కూడా ఇంత సున్నితమైతే నిన్ను కాదు.... నీ మొగుడిని అనాలి నిన్ను ఇంకా అంత గారాబం చేసి చెడగొడుతున్నందుకు. నీకు లా అర్ధ రాత్రి వరకు చీకటి లో పువ్వులు చూడటం కోసం తోట లో కూర్చోవటం, తెల్లవారు జామే, వేకువ అంచున చీకటి నురగ ను చూడటం కోసం సముద్రపుటొడ్డుకు పరుగెత్తటం ఇలాంటి వెర్రి మొర్రి పనులన్ని చేస్తూ కూర్చుంటే మీ ఒదిన సంతోషం గా వుంటుందా,..! అలా అని నీకు చెప్పిందా..! అది ఒక వెర్రి మాలోకం, నిన్ను చూడగానే దాని ఆనందం, నవ్వులు చూసినప్పుడే అనుకున్నా ఇలాంటివి ఏదో నూరిపోస్తున్నావు అని,

అమ్మా... తల్లి.. దానికి లేనివి నేర్పి నా మీదకు తోలక.. ఏదో చిన్నప్పుడు, చదువు కునేప్పుడు ఏదో ఆలోచించాము, ఏవో మాట్లాడేము అని ఇక జీవితాంతం అలానే వుండాలి అంటే ఎలా కుదురుతుంది చెప్పు... పరిగెత్తి జీవితాన్ని అందుకోవాలే.. అప్పుడే ఆ జీవితానికి అర్ధం... పరమార్ధం.. పరుగెత్తి పాలు తాగలేని చవట లందరు ఇలా నిలబడి నీళ్ళు తాగటం లోని లేని ఆనందాన్ని తలుచుకుని మురుస్తూ వుంటారు, ఇది ఈ కాలానికి మన వయసుకు తగిన జీవిత సిద్ధాంతం, వేదాంతము. అంత అన్న మాట వినే దానివైతే ఇకనైనా ఆ పిచ్చి గోల ఆపి, ఆ పనికి రాని టీచర్ వుద్యోగం మాని, పిల్లా పీచు రాక ముందే గ్రూప్ 2 పరిక్షలకు కూర్చుని పూర్తి చెయ్యి. తెలివంతా ఇలా ఎవరో రాసేసిన కవితల పుస్తకాలు చదవటం లో కాదు నీ భవిష్యత్తు ను నువ్వు సరి గా రాసుకోవటం లో చూపించవే పిచ్చి మొద్దు.

ఇదుగో ఇలా రాస్తుంటే తెల్లారుతుంది.. దీని బదులు కాసేపు ఏదైనా వుపయోగపడే పని చేసుకుంటే పుణ్యం పురుషార్ధం. రేపు మళ్ళీ ఆడిటింగ్ వుంది, ఈ సవత్సరం మన శ్యాం గారు లలిత అక్క వాళ్ళ ఆఫీస్ కు కూడా వస్తాను అని చెప్పేను.

అవును అమ్మ ఒకటే గోల చేస్తోంది కిందటి వారం వెళ్ళిన దగ్గర నుంచి నువ్వు ఒక్క సారి ఫోన్ కూడా చేయలేదంట, ఇంకో నెల లో ఏదో అన్నా చెల్లెళ్ళు బట్టలు పెట్టుకోవటం.. ఏదో చెయ్యాలి అట, మీ ఒదిన కు చెప్పేను మంచి చీర తీసుకోమని వీలున్నప్పుడు రా మరి... వాడిని, కృష్ణ ని కూడా రమ్మను మరీ బొత్తి గా నల్లపూసై పోయాడు... వాడి కోసం మొన్న ఎక్కడో దొరికితే నవీన్ "అంపశయ్య" తీసుకున్నా.

వుంటాను మరి.

ప్రేమతో,

అన్నయ్య.

స్వేచ్చాభిలాషులు

2009-08-18T22:10:00.002-04:00

కౌముది లో ఆగస్ట్ నెల లేఖ
స్వేచ్చాభిలాషులు లింక్

కృష్ణయ్య పుట్టిన రోజు పండుగ

2009-08-13T22:10:00.007-04:00

క్రిష్ణయ్యా, ఈ రోజు నీ పుట్టిన రోజు... ఐనా నీకు పుట్టిన రోజేమిటి మా పిచ్చి కాని..... ఆది, అంతాలే లేక సర్వ వ్యాపకుడివైన నీకు ఒక రూపాన్ని, ఒక రోజు ను, ఒక పండుగను నీకోసం కల్పించి మేము చేసే ఈ వేడుక అంతా నీ లీలా వినోదాలలో ఒక భాగం కాదు.... ఐనా మా కోసం మాలో ఒకడి గా చేరి వెన్న తింటు, అల్లరి చేస్తూ, మువ్వలన్ని గల గల మంటు సాగే కాల ప్రవాహమల్లే నువ్వు వేసే గంతులు.... ఇవి అన్ని మా కోసమే కదు...

క్షణం క్షణం పసి పాపల చిలిపి అల్లరిలో వాళ్ళ చిరు ఆనందం లో, ఇంటి ముందు గంతులేసే తువ్వాయి చురుకు చూపులలో.... పెరట్లో విరిసిన రాధా మనోహరం మొగ్గ అంచున రూపుదిద్దుకుంటున్న ఎరుపు వర్ణపు ప్రేమ ఆనవాలు లో, విరిసిన చంద్రవంక లో తళుకులీనే చంద్ర కాంతి తో కలిసి అంచున వూయలలూగుతూ అవ్యక్తా వ్యక్తం గా వినిపించే నీ అనంత వేణు గానం లో..... ప్రతి అణువణువులో నిన్ను ప్రతి క్షణం గుర్తు పట్టిన ఆనందం తో యశోదనై ఈ రోజు నీ పుట్టిన రోజు జరుపుకుంటున్న నన్ను మన్నించి నా ముంగిటకు మళ్ళీ మళ్ళీ అన్ని రూపాలలో....... ఏదో ఒక రూపం లో రావూ...!!!!

ప్రతి క్షణం నిను ఏదో అడిగి, ఇంకేదో కావాలని కోరి... ఇచ్చినదాని విలువ తెలియక...... అది విసిరేసి మళ్ళీ ఇంకేదో కావాలని ఏడ్చి.. విలువైన బొమ్మ ను విసిరేసి అట్ట పెట్టెను చూసి ఆనంద పడి దానిలోని కాగితపు ముక్కలే అనంత సంపదలని భ్రమసిన నన్ను, తండ్రి లా నువ్వు అది తీసి పక్కన పెట్టి విలువైన జీవితాన్ని కానుక గా ఇవ్వటానికి ప్రయత్నిస్తుంటే వద్దని పేచి పెట్టే ఈ పసి బిడ్డను క్షమించి నా ముంగిటకు పసి వాడై నేను నీకు జరిపే ఈ క్రిష్ణాష్టమి ను జరిపించుకోవటానికి రావూ...

యుగం కితం నా వంటి ఒక పేద తల్లి మమత ని, ఇంకో అధ్బుత ప్రేమ మూర్తి ఆరాధన ను, కొన్ని కోట్ల మూగ జీవుల ఆర్తి ని అన్నిటి కోసం, అందరి కోసం ఈ రోజే వచ్చావట ఈ లోకానికి క్రిష్ణ నామం తో, క్రిష్ణ తత్వం తో, క్రిష్ణ ప్రేమ తో......అంతా నేనే, నేనే ఎప్పటికి, అంతా నాదే అనే మా కంస ప్రవృత్తి ని అణచటం కోసం ఏతెంచావంట ఈ రోజే... మా అహంకారం, పశు ప్రవృత్తి ని పిడి గుద్దులతో అణిచేవంట లే విన్నాను ఆ కథ లు... మా కోపాన్ని ఈసు అసూయలను కూడా కాళీయ మర్ధనం చేసి మా పీచమణిచావంటలే... నల్ల నల్లని మేఘమై నీల మేఘ శ్యాముడివై మా మీద నీ ప్రేమామృతాన్ని వెన్న లా, వేణు రాగం లా మా మీద కుండలతో, బోలైన జీవిత వేణువులతో వంపి వర్షించావంటలే..

ఐతే ఏం...ఎప్పటి కథే... ఎప్పటి వెతే.. .అన్నీ మర్చి మళ్ళీ ఖాళి కుండ తో నీ పూ పొదరింట నుంచు ని నీ కరుణామృతం కోసం నిలబడిన ఈ యాచకురాలిని మన్నించి మళ్ళీ ఒక్క సారి మా ముందుకు పసి బిడ్డ వై ఈ క్రిష్ణాష్టమి కి వచ్చెయ్యవా.....

చూడు దారి గుర్తు పట్టవేమో అని నీ కోసం నీ చిన్ని పాదాలను ముద్రించి వుంచేను .. అమ్మ కోసం పాదం లో పాదం,పదం లో పదం కలిపి నీ చిట్టి అడుగులతో వచ్చెయ్యి లోపలకు నా చిన్ని కన్నా... నీకోసం నా ప్రేమ ను నా ఆప్యాయతను అన్నిటిని అంతా కలిపి నీ కోసం వెన్నుండలు చేసేను, తీపి పాయసం చేసేను, ఆటుకులను పాలతో బెల్లం తో కలిపి తీపి తీపి తాయిలాలు, భక్ష్యాలు చేసేను.. ఈ ఇంటినే ఒక మధుర చేసేను.. నచ్చలేదా.. ఈ కంస ప్రవృత్తి మద మత్సరాలను రాక్షసులు గా నా బిడ్డవైన నీ మీదికే పంపుతోందా, వద్దా.... సరే పద బృందావనం వెళ్ళి పోదాము...

దొంగా ఆ తళుకులీనే నవ్వు చూడు, నాకు తెలుసు లే నీ వేషాలు బృదావనం ఐతే నీ ఆటలన్నీ సాగుతాయని కదు... ఎప్పుడైనా యశోదమ్మ నీ ఆట కాదందా నీ మాట కాదందా... ముందు మధుర గా మలుచుకున్న ఈ అంతరం లోకి ప్రేమమూర్తి వై రా, తరువాత ప్రేమైక లోకమైన బృదావనం వెళదాము.. వుట్టి కూడా కొడదాము.. మరి ఈ పిచ్చి తల్లి కోసమో, నీ మురిపాల రాధ కోసమో, నీ దాసాను దాసులైన నీ లోని రూపాలమైన అందరి కోసమో వచ్చేస్తావు కదు

ప్రేమతో
యశోదమ్మ పంపుతున్న ఆహ్వాన పత్రం...

నేస్తం

2009-08-05T22:30:00.010-04:00

నేస్తం,
మనసు మూలల్లోకి తొంగి కూడా చూడనవసరం లేకుండానే నా హృదయం లో ఆలోచనను నా గొంతులోని పదాన్ని భావ నిర్దేశం నువ్వే చేసేవా అన్నట్లు అణువైనా మార్చకుండా చెప్పగల నా నేస్తమా... ఎక్కడ వున్నావు. ఏమై పోయావు ఎందుకంత దూరం వెళ్ళి పోయావు... నీలా నేను నీ మనసు చదవ గలిగే సామర్ధ్యం లేని దానిని అని నీకు తెలుసు కదా మరి తెలిసీ అన్నీ ఎప్పుడు పంచుకునే నీ కలం ఎందుకు అలా ఒక్క సారి మూగ నోము పట్టింది..

మర్చి పోయావా మనం కలిసి చేసుకున్న వాగ్ధానాలు... మనం కలిసి పరుగెత్తిన పూల తోటలు, వణికి పోతూ చేతి లో చేయి వేసుకుని దాటిన సమస్యల సముద్రాలు. ఒక్క రోజైనా.... ప్రయాణం లో ఎంత అలసట కలిగినా, నా బెదురు, భయం గమ్యాన్ని దూరం చేస్తున్నా నన్ను విసుక్కోకుండా నా ప్రతి అడుగులో తోడై నడిచిన నా మిత్రమా... ఎక్కడున్నావు.... నీ ఆచూకి కూడా అందనంత దూరానికి నన్ను ఇలా వదిలేసి పారిపోగల ధైర్యం నీకు ఎవరు ఇచ్చారు.. ఒక్క మాట చెప్పేవా, ఒక్కరోజైనా ఆగి ఆలోచించేవా నువ్వులేని ఈ ప్రపంచం నాకు ఏమవుతుందో...

సరే నా సంగతి వదిలెయ్ నేను లేకుండా నువ్వెలా వున్నావు? గుర్తు వుందా మనం మాస్టారి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు మాస్టారి జామ చెట్టు కింద కాయలు కోసుకుంటూ నువ్వు కింద కొమ్మకు వున్న జామకాయ కూడా చూసి కొయ్యమని అరుస్తుంటే, మాస్టారు కిందనే వుంది కోసుకోలేవా అమ్మా అని నవ్వితే ఏమన్నావు నువ్వు దానికి "మాస్టారు ఉమ దాని చేతితో తాకి చూసి కోస్తే కాని నాకు తృప్తి వుండదు, నా ఒక్క దాని అభిప్రాయం అభిప్రాయమే కాదు నా ఒక్క దాని జీవితం జీవితమే కాదు నా స్నేహితురాలు లేకుండా అని" గుర్తు వుందా, నా కంటి తో చూసి చెప్పకుండా జామకాయ మంచితనాన్నే నిర్ణయించలేని నువ్వు అంత పెద్ద నిర్ణయం నాకు చెప్పకుండా తీసుకుని నాకు తెలియకుండా ఎలా వెళ్ళిపోయావు.....

జీవితం లో వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఒక్క సారి ఒక్కసారంటే ఒక్క సారి కూడా నువ్వు తోడు లేకుండా నన్ను నేను ఒంటరి గా చూసుకున్న ప్రత్యేక సంధర్బమే లేదు. గుర్తు వుందా చిన్నప్పుడు అమ్మ లేనప్పుడూ వంట ఇంట్లో దూరి హార్లిక్స్ బొక్కినప్పడు తెలివితక్కువ గా ఆ పొడి నేలమీద వేసి ఆ జిగురు తో పట్టుబడి పోయి తన్నులు తిన్న రోజులు... మావయ్య వాళ్ళతో కలిసి వీధి చివర సత్యం గారింట్లో మామిడికాయల దొంగతనానికి వెళితే నువ్వు వెనుక వుప్పు కారం పొట్లాలు ఎవ్వరికి కనపడకుండా గౌను జేబు లో దాచి తెచ్చేదానివి.
శలవులకు మావయ్య గారి ఇంటికి నిన్ను కూడా తీసుకుని వెళితే వాళ్ళ అమ్మాయి రమ ప్రేమ వ్యవహారం లో పెద్ద పుడింగి లా గా మద్యవర్తిత్వం చేసి వీపు చిట్ల గొట్టించుకున్నావు మీ అమ్మ తో... :-)

మీ దొడ్లో బొండు మల్లె పూల పొద పక్కన అదేమి చెట్టో కూడా నాకు ఇప్పుడు గుర్తు లేదు దాని కొమ్మల మీద ఎక్కి కూర్చుని శంకరాభరణం లో పాటలు చదివి/పాడి నా కర్ణపుటాలలో తుప్పు అంతా వదల గొట్టే దానివి... ఎవ్వరు వినే వారు కాదు కదా నేను తప్ప నీ పాటలు...

జ్యోతక్క ఆపరేషన్ టేబుల్ మీద చని పోయింది అని ఎంత ఏడ్చామో మర్చిపోయావా! ఏమైపోయివుంటుందే అక్క...... ఆ ప్రాణం ఎటు వెళ్ళి వుంటుందో ఇంక జీవితమంటే ఏమిటి మనం ఇలానే ఎప్పుడో చచ్చి పోతామా అని ఎంత వణికి పోయాము అమాయకత్వం తో వచ్చిన భయం తో... అప్పుడే మనం ఒట్టు పెట్టుకున్నాము గుర్తు వుందా మనలో ముందు ఎవరు చనిపోతే వాళ్ళు మిగతా వాళ్ళకు కనపడాలి పరిక్షలలో తెలియని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పాలి పుస్తకం చూసి వచ్చి అని కూడా ఒట్లు పెట్టుకున్నాము.

చదువుల పేరు తో దారులు వేరయ్యినా ఒక్కటన్నా ఒకరికి ఒకరం చెప్పుకోకుండా ఏరోజైనా వున్నామా? నా గుండెలో క్రిష్ణ నీ కళ్ళలో మెరిసి నచ్చాకే కదా అడుగు ముందుకు పడింది... నాకు నీ మీద ఎంత కోపం వస్తోందా తెలుసా చెంపలు పగల కొట్టాలనిపిస్తోంది... ఎదురు గా చూస్తూ నవ్వుతు వుంటావు... ఎక్కడున్నావు అని ఏడుస్తావు ఇక్కడే వుంటే అని నవ్వుతావు ... ఇంత మనసు లేని దానివైపోయావే నా కళ్ళ నుంచి కారే నీటి చుక్క ను చూసి కూడా నవ్వ గలుగుతున్నావు...అవును లే శరిరాన్ని వదిలేసేవు కదా మనసు కూడా దానితో వదిలేసి వుంటావు...

నువ్వు లేకుండా నాకు జీవితం లో స్నేహమనే పదం కు అర్ధం కూడా తోచటం లేదు... నువ్వు లేని జీవితమే స్నేహ రహితం గా వుంది... నువ్వు లేక సంతోషం సగమైనట్లుంది బాధేమో రెట్టింపైంది ....
మరణమంటే కధ ముగింపు కాదు ఒక కామా నే, కథ మళ్ళీ మొదలవుతుంది స్నేహమెన్నటికి దూరం కాదు అని మధు బాబు గారు చెపుతున్నా..... కన్నీటి తో మసకైన నా కళ్ళకు, దిగులు తో ఒంటరైన నా మన్సుకు ఆ కామానే ధుర్బరం గా వుంది... ప్రాణ స్నేహితురాలినని అనుకుందామంటే నువ్వెళ్ళి పోయావు నా ప్రాణమింకా వుంది,
ఈ జన్మ లో నన్ను మోసం చేసి 30 ఏళ్ళకే వదిలేసి వెళ్ళి పోయినట్లు ఇంక ఏ జన్మ కు చెయ్యక... అలా చేస్తే నీ జత పచ్చి.....

నన్ను వదిలి వెళ్ళిన నా ప్రియ నేస్తం అను కు ఆశ్రు నివాళులతో...

ఆషాడ విరహాలు

2009-07-13T14:33:00.004-04:00

లేఖాయణం లో
ఆషాడ విరహాలు లింక్.

నిరంతర ఘర్షణ నీతో పంచుకుంటూ...

2009-06-14T04:32:00.009-04:00

క్రిష్ణా,
ఎందుకు జీవితం మరీ ఇంత మాములు ఐపోయింది... ప్రేమ లేకా!!! లేకపోతే గొప్ప దైన వెలుతురు వెన్నెల లానే రోజుచూడటం మూలం గా ప్రేమ కూడా మాములు ఐ దైనందిక జీవితం లో కలిసి పోయి ప్రతి విషయం నిస్సారం గా కనపడుతోందా...

అలా కలిసి పోతే జీవితం ఒక అధ్బుతమై ... ప్రతి క్షణమొక వరమవ్వాలే కాని ఇలా ఎందుకువుంటుంది...

నాకింకా గుర్తు వుంది.. మిగతా రోజులన్నీ ఎలా వున్నా పౌర్ణమి రోజు రాత్రి కాసేపు ఐనా బయటకు వచ్చి వెన్నెల వాన లో తడవటం.. గాలి ఎక్కడ నుంచో వింత పరిమళాలను మోసుకుని వస్తూ వుంటుంది.. ఎక్కడ నుంచి వస్తుందో ఆ వింతపరిమళం.. మళ్ళీ తెల్లరితే రాదు ....

బహుశా చంద మామ తన వెన్నెల సంతకాన్ని పూల పరిమళం తో కలిపి కానుక గాపంపుతాడేమో భూదేవి కి... ఇప్పుడేమో అమావాస్య ఏదో పౌర్ణమి ఏదో కూడా గుర్తు లేదు మూగ పోయిన మనస్సుకి. ఎందుకిలా జరిగింది అంటావు....

వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఇంకా విరగ బూసిన పారిజాతాల పరిమళం మనసుకు ఎక్కడో లీల గా తడుతోంది... అసలుజీవితమంటే ఏమిటి....

ఎన్ని సార్లు ఈ ప్రశ్న వేసుకున్నా ఏమో ఒక్కసారి ఐనా జీవితం అంటే విరబూసిన పున్నాగలు కొంచం గా మల్లెమరువం, వీటన్నిటికి మధ్య గా ప్రేమ అనే సమాధానం రావటం లేదు... అసలు అదైతే గా జీవితం అలా అని సమాధానంరావటానికి ......

కాదు అంటావా మరి ఏమిటి అంటావు ఇలా ఎన్నో ప్రశ్న లు వేస్తుంటే ముక్కు పుచ్చుకుని ఇలా ఐతేఎలా నల్ల పిల్ల అన్నిటికి ప్రశ్నలేనా అని వూయించేందుకు నువ్వు లేవు కదా అందుకని అలా అనిపిస్తోందా?

ఏమోమరి... నిన్నకు రేపొక తీరని ప్రశ్న రేపటికి మరునాడొక ప్రశ్న, కాలమనే గాలానికి చిక్కి దొరకనివెన్నెన్నో అనిపాడుకోవాలా???? ఇలా ఆలోచిస్తు ఒక రోజు పొడుకుంటే ఇంక మళ్ళీ లేవని సమాధానం దొరికే ఒక వుదయంవస్తుందేమో అప్పుడు తెలుస్తాయేమో అన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు.. ఏమో అదీ చూద్దాము...

కాంతి కవిత రాసి పంపమంటున్నారు... రాయగలను అంటావా...ఇంకా నేను కవితలు.. స్పందించే మనసు లేనప్పుడు ఏస్పందన గురించి కవిత వస్తుంది...

ఏదీ జీవితం లో అత్యంత ప్రియమైనది కాదేమో అనే మీమాంస లో పడిపోతే ఏవిషయం గొప్ప కావటం లేదు కదా.

అమాయకత్వం ఒక వరం కదా హాయి గా ప్రతి దాన్ని నమ్ముతాము అదే నిజం అని అనుకుంటాము కాని దాని మూలాలను ఎప్పుడు ప్రశ్నించటం మొదలు పెడతామో కదులు తాయి ఆ మూలాలు.... అవి వచ్చి మనతో మాట్లాడతాయి
నువ్వు అనుకున్నంత గొప్పవేమి కాదు మేము అని ఇంకా ఎన్నెన్నో దాగిన చరిత్ర కందనినిజాలు చెపుతాయి అంతే అప్పటి వరకు మనం వాటిమీద నిర్మించుకున్న సౌధాలన్నీ కూలుతుంటే ఏమి చెయ్యలేనినిసహాయత ఒక వైపు, నిజం లోని తీవ్రత కలిగించే సంతోషం ఇంకో వైపు...

నువ్వు నా దగ్గర లేక పోవటం కూడా ఒక విధం గా మేలేనోయ్ నువ్వే వుంటే ఇంత ఆలోచన కు తావేది.... నిజాన్ని నిగ్గుతీయాలనేంత కోరిక వుండదు కదా..
నువ్వు నన్ను ఎప్పుడూ సత్యాన్వేషి కమ్మన్నావు, కాని మరీ ఇది ఇంత బాధ ను, నిషాను రెండిటిని ఇస్తుందని నీకు తెలుసా? తెలిసే ఈ దారి నాకు సూచించి వూరుకున్నావా????
చేయ పట్టుకుని ఈకష్టమైన దారిని సుగమం చేయకుండా? వున్నాగా నీకు తోడు గా ప్రతి ఘడియ... నేను లేకుండానే దాటేవా ధీర్ఘ వర్షచ్హాయా రోజులన్నిటిని అంటావేమో... వు.... అది నిజమేలే...

మొన్నెప్పుడో సోమరి వేసవి సాయింత్రం బద్దకం గా ఏమి తోచక...... మరి కట్టటానికి మల్లె మాలలు లేవు... చదువుదామంటే ఒక మంచి పుస్తకం లేదు... సరి కలిసి టీ తాగుతు వాదనేద్దాము నాకు నచ్చిన కవి సామ్రాట్ విశ్వనాధ సత్యన్నారాయణ గారి గురించో నీకు నచ్చిన గోన బుద్దా రెడ్డి గారి గురించో అంటే నువ్వూ లేవాయే...

అందుకని ఎప్పుడో లోపల పడేసిన కోలాటం కర్రలు తీసి కాసేపు మనం చూసిన మహా నంది క్రిష్ణ కోలాటం పాటకు తాళంవేయాటానికి చూస్తే చాలా కష్టం ఐపోయింది రా.. మరీ నీ సావాసం ఎక్కువ ఐ పుస్తకాలకు, ఆలో చనలకు దగ్గర.... పనులకు, ప్రపంచానికి దూరం ఐపోతున్నా.. అదే మంటె అదే అసలు ప్రపంచం అంటావు

కిందటి నెల M.I.T లో MITHAS వాళ్ళది సంతాన గోపాలన్ గారి కర్నాటిక్ వోకల్ జరిగింది అట.. నా మైల్ ఎందుకనోరాలేదు.. ఎప్పుడు ఫోన్ చేసి చెప్పే శ్రీనివాసన్ కనీసం చెప్పలేదు.. ఎందుకు చెపుతాడు కిందటి సారి నువ్వు వచ్చావని మంచితనం గా భోజనానికి పిలిస్తే ఆయనతో ఆలోచనలలో సామ్య వాదం, ఆచరణలలో ఫ్యూడలిజం అంటు వాదనపెట్టుకున్నావు...

జీవితం లో ప్రతి దానికి వాదనై పోతోంది రా గమనించావా ఘర్షణ లో నుంచి పుట్టేదే నిజం ఆ ఘర్షణే లేకపోతే అమృతం పుట్టేదా అన్నావు మొన్న ఒక సారి మరి హాలాహలం కూడా ఆ నిరంతర ఘర్షణ లో నుంచే కదా అంటె ఆహాలహలమే లేక పోతే ఈ అమృతం విలువే లేదు అంటావు...

నిజమే కాని వీటన్నిటికి మించిన సత్యమొకటి వుంటుంది, అది మౌనం నుంచే.... అనతానంత మైన విశ్వ శాంతి నుంచే పుడుతుంది ... ఏమంటావు...?

లేఖాయణం

2009-06-01T21:10:00.002-04:00

కౌముది లో ఈ నెల నుంచి ప్రచురితమవుతున్న నా లేఖల లేఖాయణం లింక్.

ఎడబాటుని జపిస్తూ...

2009-05-19T00:37:00.007-04:00

నేస్తమా నా ప్రాణమా నీ లేఖ అందింది. వుహు కాదు కాదు నీ వూపిరి వినిపించింది ఆ లేఖ లో.... ఈ అధ్బుతమైన సాంకేతిక రంగం ఎంత విస్తరించి పోని... దానిని వుపయోగించుకుని నీ రూపం సదా నా కనుల ముందు ఖండాంతరాల నుంచి కూడా ఆవిష్కరింపచేయని... కాని

నా కృష్ణుడూదిన వేణు గానామృతం పదాల మధ్య వూపిరి తో కలిసి స్వరాలు గా.... వరాలు గా మారి... పదాల మద్య మెదులుతు... ఆ పదాలలో కృష్ణయ్య హృదయాన్ని కొంచెం కొంచెం గా అవిష్కరిస్తూ, అంతలోనే జలపాతమల్లే కన్నీటి సుడులలో తిప్పేస్తూ... గాఢమైన అనుభవాల సాంద్రత ను ఆ రాగాలకు దట్టిస్తూ..... జగాలన్నిటిని దాటిస్తూ..

వుహు ఆ అనుభవం... అనుభూతి కి సరి పరచ గల సాంకేతికత ఇంక రాలెదు రా బంగారం... ఐనా నిన్ను చూడటానికి ఇవి అన్ని ఎందుకు చెప్పు. ఒక్క సారి కనుల ఎదుట ప్రపంచం అంతా మాయమయ్యి మనసు ముందు నింగి ని సాగే నీలి మేఘం కోసం పరుగెడుతున్న అమ్మాయి ఆ అమ్మాయి ని మాత్రమే పట్టుకోవటానికి వెను వెంటే పరుగు తీస్తున్న అబ్బాయి నీ స్మృతి పధం లో మెదలరా...........

అంతలోనే నీలిమేఘపు మెరుపులను పూలమ్మి బుట్టలోని విరజాజుల వెలుగు ని కళ్ళల్లో దాచేసిన ఆ జంట కలిసి విశాల మైదానం లో ఎగరేస్తున్న పతంగులు కనపడవా... పతంగుల టప టప లలో కలిసిన గాలిని అందులోని చెమ్మ ను ఆర్ధ్రత గా మార్చి కళ్ళల్లో కన్నీటి పూలను కురిపిస్తు సెలవు తీసుకుంటున్న ఒక పిచ్చి ప్రేమ జంట నీ కళ్ళ ముందు మెదలటానికి ఈ కెమెరా లు ఎందుకు చెప్పు...

నీ వంకర టింకర అక్షరాలనే కోట్ల సార్లు చదువుకుంటు... ప్రతి అక్షరం లోని ఆనందాన్ని ఆవేశాన్ని ఆవేదనను చిన్న్ని రాగాలు గా వాటన్నిటిని కలిపి సాగే అనంత మోహన రాగం గా అంతర్లీనమయ్యే నీ వేణు గానాన్ని వినటం అనే అధ్బుతం ఒక్క వుత్తరం తోనే వస్తుంది ఫోన్ కాని కెమెరా లు కాని వుపయోగ పడ గలవా నువ్వే చెప్పు...

మనం యూనివర్సిటి గుల్ మొహర్ చెట్ల కింద ఆ పూల గుత్తు లను చూస్తూ వాన నీళ్ళ తో కలిసి పరుగెడుతున్న తంగేడు పూల ప్రవాహాన్ని ఆపటం కోసం దోసిళ్ళతో తీసి దాచిన నీళ్ళన్ని గుండె లోనికి చేరి ఒకటె రొద పెడుతున్నాయి రా ఎప్పుడు వస్తావు నువ్వు కలిసి వదిలేద్దాము మళ్ళీ ఆ ధారలను ప్రవాహం లోకి.... వాటిని విడతీసిన పాపమేమో మనం కూడా ఇలా ఎడబాటు ను సహిస్తూ యుగాలు గడుపుతున్నాము...

ఆనందం ఆచూకి కోసం నా స్నేహితురాలి తపన...

2009-05-14T00:04:00.002-04:00

నా స్నేహితురాలి పుట్టిన రోజు సంధర్బం గా తను రాసిన వుత్తరాన్ని తనకే అంతర్జాలం లో చూపిస్తున్నా.
జన్మదిన శుభాకాంక్షలతో.... తను కోరిన ఆనందం సదా తన సొంతమవ్వాలని కోరుకుంటు....

నేస్తమా,
అవును. ఏది? ఎక్కడ మనం కోల్పోతున్న అందమైన ఆ ఆనందం ఆచూకి? సగం పైగా దిగువ మద్య తరగతి కుటుంబాలున్న మా పల్లెలో అందరి మోము పై చిందులు వేసిన ఆ ఆనందం ఇప్పుడు ఎందరో శ్రీమంతుల్లో వెతికి చూసినా కనిపించదే? ముందుకు పరుగులు తీస్తున్నామనుకుంటూ వెనుకకు చేజారుతున్న ఆ స్వర్గాన్ని మనం బధ్ర పరుచుకునేది ఎలా?

ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్కలా నిర్వచించే ఆనందం.. ప్రతి మనిషి ఆరాటానికి మూలబిందువు ఈ ఆనందం.. మనమందరమూ పరితపించే ఆ ఆనందం ఎక్కడ వుంది? మనం ఎంతో ప్లాన్ చేసి వెళ్ళే వెకేషన్ లోనా... అప్పుడప్పుడు మనం కలిసే గెట్ టు గెదరు, బర్త్ డే, యానివర్సరీ లాంటి పార్టీస్ లోనా.. సంపాదించిన డబ్బులోనా... ఎచ్చీవ్ చేసిన సక్సెస్ లోనా.. నిజమే సుమా! వీటన్నిటిలో వెతికి చూస్తే చాలా ఆనందం కనపడుతోందే!! ఇలా కొంచం కొంచం గా అప్పుడప్పుడు వెదికిపట్టుకునే ఆనందం ప్రతి నిమిషం మన సొంతమైపోతే అదేనా భూతల స్వర్గం...

ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ కోర్సులు, పెయిన్ మేనేజిమెంటు, బ్యాలెన్సింగ్ వర్క్ అండ్ లైఫ్, పెర్సనాలిటి డెవలప్మెంట్.. ఇలా ఎన్నో .. ఎన్నెన్నో.. వీటన్నిటి ఆఖరి మజిలి ఈ ఆనందం. అన్నీ వుండి మనమింకా స్ట్రెస్... స్ట్రెస్ అంటూ వున్నామంటే లోపం ఎక్కడ వుంది... వీటి పేర్లు కాదు కదా కనీసం తెలుగులో ఒక వాక్యం చదవటానికి కష్టపడి... కరెక్టు గా చదివేనా అని అడిగి మురిసి పోయిన అమ్మమ్మ ఎప్పుడు అంత హాయి గా, ఆనందం గా ఎలా వుండేది? ఆమెకు ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ క్లాసులు ఎవరు భోదించారు...

పసిపాప లా నవ్వే ఆ తరానికి ఏదో మొహమాటం గా తప్పక నవ్వే ఈ తరానికి ఇంతటి అంతరం ఏమిటి? ఆలోచిస్తుంటే అప్పటికి ఇప్పటికి మన జీవన విధానంలో చోటు చేసుకున్న మార్పులు... పోగొట్టుకున్న అలవాట్లే కారణమేమో అనిపిస్తుంది. తర తరాలు గా వస్తున్న మన ఆచారాల్లో అలవాట్లలో క్షుణ్ణం గా పరిశీలిస్తే ఎన్నో కళలు ఎంతో స్ట్రెస్ రిలీఫ్.

టైం ఈజ్ మనీ అనుకునే మనకు మనం పోగొట్టుకున్న వాటి విలువ తెలిసేది ఎలా? టైము లేదని కొన్ని మరీ పాత కాలపు అలవాట్లని కొన్నీ, ఒడిదుడుకుల జీవితం లో కూడా మనసును వూరడించే మంచి అలవాట్లు మనం దూరం చేసుకున్నామా?

ప్రొద్దున్నే నిద్ర లేచి వాకిట్లో ఎంతో మెళకువగా ముగ్గు చక చకా వేసి .. అయ్యాక ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి ముచ్చటగా ముగ్గును చూసి, పనులు తరుముతున్నాయన్నట్లు వంటింటిలోకి పరుగెట్టిన మన అమ్మ లో వున్నది ఆర్టిస్టే కదా!! ప్రతి రోజు తల దువ్వి జడ అల్లేప్పుడు, ఎప్పటికి వుండి పోయే శిల్పాన్ని తీర్చినంత ఓపిక గా అందం గా అల్లి.. ఏది ఇటు తిరుగు అని గడ్డం పట్టుకుని తిలకం దిద్ది ప్రేమ గా చూసే మన అమ్మ లో ఎంత ఓర్పు.. పూవులు మాల కట్టటం లో ఎంత నేర్పు.

ఏదో పండుగ అనో, ఆషాడం అనో చేతులకు, కాళ్ళకు గోరింటాకు పెట్టి, మల్లెపువ్వుల జడ అల్లీ, .... ఏవి మనకు మన పిల్లలకు ఆ అనుభూతులు.... మనకి ఏది ఆ ఆనందం? దేశం కాని దేశం... అవన్ని ఇక్కడ ఎలా అనుకుంటే పొరపాటే సుమా.. మన దేశం లో కూడా అవన్ని టైము వేస్టు పనులైపోయాయి. ఇప్పుడు అక్కడ కూడా ఇళ్ళ ముందు ఏదో వుంది అన్నట్లు వున్న ముగ్గు పనిమనిషి కి ఇంకో పని. వేకువఝామునే ప్రకృతి అందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వేసే ముగ్గు అందరిలోనూ వుండే కళాకారిణి కి ప్రొద్దున్నే అర్పించే నైవేద్యమేమో...

మనం స్పీడ్ యుగం లో వున్నాము. అలాంటి పనులన్నీ చేసే తీరికేది? అందరికి అదే ప్రాబ్లం... ప్రతి ఒక్కరు పరుగులు తీసే ఫారెస్ట్ గంప్ లే ... అలా పరిగెడుతూనే దారి పక్కనే వున్న రంగు రంగు పూవుల అందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ... సుమ గంధాలను ఆఘ్రాణిస్తూ... పరుగెడితే.. గమ్యం చేరే సరికి ఆయాసం తో పాటు కొన్ని అనుభూతులు, ఆ అనుభూతులు మిగిల్చే ఆనందం మన సొంతం అవుతాయేమో ప్రయత్నం చేద్దామా? ఆ రంగు రంగుల పువ్వులు మన ఇంటి ముందు పూసిన రోజాలు కావచ్చు.. అందమైన ప్రకృతి కావచ్చు.. తెల్ల గా మెరిసే స్నో కావచ్చు, చిన్నారుల నవ్వులు కావచ్చు, చెప్పి నవ్వుకున్న జోక్ కావచ్చు.. ఇలా మనం మెచ్చే ఏదైనా...

హడావుడి గా స్కూల్ కు రెడీ అవుతుంటే ఎంచక్క గా స్కూలుకు వెళ్ళనక్కర్లేని రెండేళ్ళ బుజ్జి గాడు వాచ్చేవాడు, లంచ్ బాక్స్ లు సర్దుతూనో, తలలు దువ్వుతూనో పిల్లల అరుపులు నాన్న గారి విసుగుల మద్య కూడా ఒక గిన్నె లో మరమరాలో కారప్పూసో పోసి ఇచ్చే అమ్మలో ఎంత బ్యాలెన్సు!!

అది అందుకుని కళ్ళు మెరుస్తు నవ్వే బుజ్జి అతిధి మొహం చూస్తే కలిగే ఆనందం ఎంత ముద్దు గా వుండేది? అప్పటి వరకు త్వరగా కాని అంటూ విసుక్కున్న న్నాన్న గారు కూడా నవ్వుకుంటు ఏరా .. అప్పుడే ఆటలకు బయలుదేరేవా అంటూ ఎత్తుకుని ముద్దాడటం...

అదేనా మనం కోరుకునే స్ట్రెస్ మేనేజ్మెంట్. బుజ్జి అతిధులు బుడి బుడి నడకలతో తానుగా రాగలిగే పల్లెలో మనం లేక పోయినా ప్రతి నిత్యం మనలను మురిపించే ఉషోదయాన్ని ఒక్కసారి మనసారా పలకరిద్దామా? రొటీన్ గా మనం చేసే పనుల్లో కొంచం ఆనందాన్ని రంగరిద్దామా?

కృష్ణుడూదిన వేణు గానం

2009-05-11T02:43:00.005-04:00

చిన్నా,
ఉభయకుశలోపరి అని మొదలు పెడదామా అంటే మరి అంత అబద్దం తోనా మొదలే అనిపించి ఆపేస్తున్నా! బాగున్నావా అని అడుగుతు మొదలు పెట్టాలంటే "నువ్వులేకుండానా" అని అడిగే నీ కళ్ళు గుర్తు వచ్చి కలం దానతట అదే ఆగిపోతోంది.. ఇలా ఏమి రాయాలా అనే మీమాంస తోనే వారాలు గడుస్తున్నాయి కాని నీకు రాయకూడదని కాదు రా...

రోజు లో 12 గంటలు ఆ ఆఫీసు వాడే తీసేసుకుంటాడా.. ఇంటికి వచ్చి తలుపు తెరుస్తూ అనుకుంటా
"మూసి మూయని తలుపు తెరిచేను మది తలపు విరిసి విరియని మొగ్గ చిక్కింది నా కురుల.... జాగేల నోయి నా చిన్ని క్రిష్ణా" అంటు రాగాలు తీస్తూ ఎదురు వస్తావని.. కాని ఎదురు గా శున్యం పక్కున నవ్వుతు ఎదురు వస్తుంది...

దాని మీదకు తాళాలు విసిరేసి కక్ష్య తీర్చు కుంటాను... నేను మొగవాడిని అనే అహంకారం నిలబెట్టుకుంటానికైనా
వచ్చే కన్నిటి చుక్క ను బలవంతం గా గుండె గోడలకు చెమ్మ గా అద్దేసి తదుపరి కార్య్క్రమానికి తయారు ఐపోతాను అసలు నాకేమి కానట్లు నువ్వనే వునికే నా జీవితం లో లేనట్లు...

నువ్వు అన్నట్లు ఒంటరి రాత్రి నా గొంతు తో తప్ప నా అసలు రూపం నీకు నేను ఎప్పటికి చూపించనేమో...... మరి నీ దృష్టి లో ఈ ఆరు అడుగుల దీరోదాత్తుడు నీ క్రిష్ణ అలానే వుండాలి కదా..

నాకు నీకు లా అంత పెద్ద వుత్తరం రాయటం రాదురా... అందులో నా మనసును అక్షరాలలో కూర్చటం అసలే రాదు... అబ్బ ఏమిటి చెయ్యి ఇలా చురుక్కుమంది.. వో ఫొటో లోనుంచే నీ చూపుల వేడి తట్టుకోలేక పోతున్నా.. సరే సరే మొదలు పెట్టకు రాస్తాను ప్రతి చిన్న విషయం రాస్తాను..

ఏమి వుంటుంది రా చెప్పటానికి కేపిటలిజానికి సోషలిజానికి తేడా కూడా తెలియని మేనేజర్, ఎక్కడ చూసినా పేరుకు పోయిన బ్యూరోక్రసి.... ఎక్కువ ఐన ఆర్ధిక మాంద్యం........ ఇప్పటికే వున్న బుద్ది మాంద్యానికి తోడు.....
సమస్య కు పరిష్కారం గాయానికి బేండ్ ఎయిడ్ కాదు సర్జరి అని తెలుసు కాని తెలియనట్లు నటిస్తారు మా ఒక్క ఆఫీస్ లో నే కాదు అంతా అదే పరిస్తితి...

ప్రపంచం అంతా ప్రేమ తో వెలుగుతోంది... ఆ ప్రేమ జ్యోతి జీవితాలను ప్రకాశం చేస్తుంది అంటారు నీ వంటి పిచ్చి వాళ్ళు నాకైతే ప్రపంచాన్ని మొత్తం స్వార్ధం, ఈగో నడిపిస్తున్నాయి అనిపిస్తుంది....
నిన్న ఆదివారం కదా రామక్రిష్ణా, ప్రకాష్ వాళ్ళు భోజనానికి పిలిచారు....

నిన్న పొద్దుటే వెళ్ళి కాసేపు టెన్నిస్ ఆడి తిని మద్యాన్నం రచనా గోష్టి లో కూర్చున్నాము .... నిన్నటి విషయం "ఆధునిక కవిత్వం/ రచన ల పైన టాగోర్ ప్రభావం" నువ్వు వుండి వుంటే బాగుండేది... ప్రత్యేకం గా నేను చొరబడి అభిప్రాయాలు చెప్పేంత తెలియదు కదా అందుకే వింటూ కూర్చున్నా...

అర్ధ రాత్రి ఇలా కూర్చుని నీకు వుత్తరం రాస్తున్నానా..... మద్యలో రేపు పొద్దుటే ఆఫీస్ లో మీటింగ్ లో ఆడవలసిన అబద్దాలు ఆలోచించుకుంటున్నా... ఇంతలొ ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందో ఈ ఈగ ఒకటి నా చుట్టూతూ యెగురుతూ వుంది, చిరాకు గా వుంది ఇంత పెద్ద ఇంటి లో దానికి ఇంక చోటు ఎక్కడ దొరకనట్లు వచ్చి నా దుప్పటి , నా కంప్యూటర్ మీద వాలుతుంది ఏమిటి అని.
కొంచం శ్రద్ద పెట్టి దానిని ఒక్క దెబ్బ వేసి హరీ అనిపిద్దామా అనిపించింది మళ్ళీ అంతలోనే మనం ఒక సారి చేసుకున్న చీమ వేదాంతం చర్చ గుర్తు వచ్చింది...

ఈ ఈగ ను చంపి నేను పాపం మూట కట్టుకుంటానా అసలు ఈగ ను చంపితే పాపం వస్తుందా రాదా.. అప్పుడు మద్యాన్నం నేను తిన్న కోడి కూర రుచి గుర్తు వచ్చి అంతలోనే దిగులు వేసింది ఐతే ఆ కోడి ని చంపిన పాపం చలం గారి కథ లో లా ఈ దిగులు ఫడటం అనే శిక్ష తో పూర్తి అవుతుందా....

చిన్నా నీ ఆలోచనల జబ్బు నాకుకూడా పాకిందిరోయ్....

సావాసాల సుగంధం నాకు కూడా కొంచం అంటిందేమో గంధపు మాను ను నరికే గొడ్డలి కి కూడా ఆ సుగంధం అంటినట్లు... చూడు ఎంత పెద్ద వుత్తరం రాసేనో నేను...

నాకు ఈ వుత్తరాన్ని నీకు పంపాలని లేదు రా.. నేనే తీసుకు వచ్చి నీకు ఇచ్చి నువ్వు చదువుతు ......నవ్వుతు ..... అంతలోనే సగం కళ్ళు మూసి ఆలోచించే ఆ ఆనంద పారవశ్యపు ముద్ర ను ఎదురుగా నుంచుని చూసి ఈ నల్ల పిల్ల ప్రేమ ను ఇంత గా పొంద గలిగేను కదా అని నా అదృష్టానికి నేనే అబ్బురపడాలనిపిస్తొంది
కాని ఆ కోరిక ను మనం మళ్ళి కలిసేప్పటికి వాయిదా వేస్తూ... పంపిస్తున్నా చెలి ఈ వలపు తలపు ను నీ ప్రేమ సౌధం లోకి...

కంటి తో విను ఈ గుండె ఘోష ను..

2009-03-16T23:03:00.009-04:00

క్రిష్ణా,ఎన్ని యుగాలయ్యాక ఎక్కడ ఈ పాతాళ కుహరాల నుంచీ పిలుపు అనుకుంటున్నావా? ఇక్కడే నీ గుండె లోతుల నుంచే... నేనింక ఎక్కడ వుండ గలను చెప్పూ?

ఎలావున్నావు నేస్తం? ఇంటి ముందు పూలతీవె ఇంటి వెనుక రావిచెట్టు క్షేమమా?కదిలిపోయే కాలమంతా కావ్యమైనా కాదు సుధా మాధురులతో మరొక్క సారి తలుచుకుందాము అంటే... ఎంత రాసినా ఇంకా చెప్పవలసినవి ....అస్పృష్టం గా మనసుకు తోచి తోచనివి......చెపుదామని తీరిక గా కూర్చుని, జ్ఞాపకాల పున్నాగలను ఏరి గుచ్చుదామంటే చిత్రం ఒక్క పువ్వూ కూడా చప్పున రాలి పడటం లేదు... అన్నీ అసంపూర్ణ చిత్ర గీతాలే... అన్నీ మద్యలో ఆగి పోయిన కాలం ఆపేసిన కావ్యాలే... ఏమని చెప్పుకుందాము చెప్పు.........
రోజంతా పూస గుచ్చినట్లు చెప్పూ ...... రోజులో నేను ఎన్ని సార్లు గుర్తు వస్తానో ఎప్పుడెప్పుడు గుర్తు వస్తానో చెప్పు అన్నావు కదు కిందటి వుత్తరం లో... వూ............

ప్రొద్దున కిటికి బయట చిన్ని రంగు రంగుల గువ్వ తన ముక్కుతో అద్దం మీద కొట్టి లేప గానే వసంతమొచ్చిందని నవ్వుకుంటు లేస్తుండగానే అనుకుంటా క్రిష్ణ కు చెప్పాలి ఈ గువ్వ ఈక లో ఆ తెలుపు ఎరుపు కలిపిన లేత రంగు ఎంత అందం తెచ్చిందో దాని చిన్ని పసుపు రంగు ముక్కు ఎంత అందం గా వుందో చెప్పాలి అనుకుంటా కానీ వెళ్ళాలి కదా కదన రంగానికి అని అక్కడికి పిట్ట సంగతి... ...నీ సంగతి ,.....పక్కన పెట్టి పరుగు మొదలు పెడతా...

సరే పైన పని అంతా ఐపోయి కిందకు వచ్చి కిటికి తెర పక్కకు లాగుతుంటే ఎదురుగా చెట్టూ చిన్ని చిన్ని ఎర్రటి మొలకలు పలకరిస్తాయి మళ్ళీ మనసు మీద మూగే ఆలోచనలను తోసేసుకుని పని చేసుకుంటాను.,.. బయటకు వచ్చి పని కి వెళుతుంటే ఎక్కడో నీలి ఆకాశపు అంచున ఒక తెల్లని మేఘం ఏదో నాకంటే తొందర తొందర గా పరుగెడుతు ఇంతలోనే నా కార్ లోనుంచి మంచి పాట వినపడో ఏమో పాపం నిలిచి నన్ను తేరి పారా చూస్తున్నప్పుడూ అనుకుంటా నీకు చెప్పాలని..

ఇంకా....... మధ్యాన్నపు ఎండ ఆకులను తళ తళ లాడిస్తున్నప్పుడు ఆ మెరుపులోని నిగ నిగ లు..... సాయింత్రం తన చీకటి పరదా ని ఆకాశం మీదకు వల విసురుతుంటే ఏమీ చేయలేక మొహమంతా ఎర్రన చేసుకుని తుర్రుమన్న సూరీడి అలక గురించి ఏన్నో చెపుదాము అనుకుంటా... ఒక రోజుకు ఈ టెక్నాలజి అంతా పెరిగి పోయి నా మనసులోని ఆలోచన నేను చెపుదాము అనుకోగానే దానిని కాంతి తరంగాలు గా మార్చి నీకు అందచేసే సాధనం ఒకటి వస్తే బాగుండు...... కొత్త గా వచ్చేది ఏమి వుంది అది ఎప్పుడూ మనతోనే వుంటుంది "మనసు" అంటావేమో నువ్వు అని నవ్వుకుంటా మళ్ళీ నాలో నేనే...

భావాల తీవ్ర త ఎక్కువ ఐందేమో అనిపించి నప్పుడు వాటి గోల తో నిన్ను వుక్కిరి బిక్కిరి చేస్తానేమో అనుకున్నప్పుడు... కాసేపు ఆపుతున్నా.. ఇప్పుడే ఇంద్ర గంటి శ్రీకాంత శర్మ గారి కవితలు చదువుతున్నా.. కొన్ని చాలా బాగున్నాయి నువ్వు వుండి వుంటే నీ లాప్ టాప్ లాక్కుని నీ పిచ్చి డేటా అంతా చెరిపేస్తాను రేపు నీ రాక్షసి మేనేజర్ వుద్యోగం లో నుంచి పీకేసినా సరే అని బెదిరించి మరీ వినిపించే దానిని......

నీకోసం నేను ఎంతో కష్టపడి శ్రీ శ్రీ గారి కవిత్వం ఇంకా ఆయన ఎవరు..... ఆ ఉస్మానియా యూనివర్సిటి పుస్తకం ఆ అదే వడ్డెర చండీదాస్ గారి అనుక్షణికం బలవంతం గా విన లేదూ.... సరే ఇక్కడ రాస్తున్నా కంటితో విను...
నిన్ను విడిచి వచ్చాక గాని
నీ స్వప్నచ్చాయలింత బలమైనవనినాకు
తెలియదు....
నిన్నటి నీ శ్పర్శ ఇంతగా నా వునికిని నీలోకి లాగేసుకుంటుందని
నాకు తెలియదు..
నీ ఇష్టానిష్టాలు నాకు తెలియవుఏమి
చెపితే అది వింటావువూ అంటావు...
విషమ సంధర్బాలలో
వడగాలిలో చెట్టులాగా జుట్టు విరబోసుకుని
మండుటెండల్ని పిడికిట బట్టీ
అగ్గి స్నానం చేయటం నాకలవాటు..
నా ఆగ్రహావేశాలే తప్ప
నిన్ను గురించి ఆలోచించిందెప్పుడు??
ఇప్పుడీ ధీర్గ రాత్రి లో నన్నవరించి
సరసన పవ్వళించిన ఏకాంత శూన్యానివి నువ్వు...
వూపిరిని బంధించి బెంగను రేపే స్నేహ శ్పర్శ కాదు మనది...
అలవాటు గా పరిణమించిన దైహిక క్రియ
మన వివాహం
మనకు విశ్రాంతి లేదు...
స్వప్నాల రెక్కలు కత్తిరించటమే కర్తవ్యాల పరాకాష్ట...

విచిత్రం గా వుంది కాని నాకు నచ్చింది.. నీకు ఎలా వుంది... ఇంకా చాలా వున్నాయి బాగున్నాయి ... నాకు తెలుసు నీకు నచ్చవు ఇలాంటి కవితలు... కాని తప్పవు కదా నీకు ఈ తిప్పలు... నా కోసం...

రాత్రి 1 దాటింది.. అమావాస్య రోజులు దగ్గరకు వస్తున్నట్లు వున్నాయి.. చిక్కని చీకటి కమ్మని నిద్ర లా లోకం మొత్తం మీద పరిచి జో కొడుతుంది... అబ్బ ఎంత శబ్ధం చేసుకుంటు వెళుతుందో ఇంటి వెనుక రైలు... అంత లా కూత పెట్టక పోతే ఏమో ఇంత అర్ధ రాత్రి ఎవడు వస్తాడు పట్టాలకు అడ్డు... నిజం గా ఎవడైనా వస్తే వాడు వెళ్ళటానికి కాదు కదా ఇంక ఈ శబ్ధానికి... చూడబోతే రైలు నడిపే వాడికి అన్ని ఇళ్ళల్లో అందరు నిద్ర పోతున్నారు అని నిష్కారణం గా బాధ వచ్చి అందరిని లేపటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడేమో ... వాడికేమి తెలుసు ఎన్ని మనసులు నిద్ర రాక చీకటి లో శూన్యం వైపు చూస్తున్నాయో ఎన్ని మనసులు దిక్కు తోచక ఆలోచిస్తు ఆలోచిస్తూ... అప్పుడే నిద్ర కు జారుకుంటున్నాయో..

పాపం ఇంటి ఎదురుగా గుడి గోపురం మీద పావురం కూడా నిద్ర లోనుంచి వులిక్కి పడి లేచి విచిత్రం గా ఏదో భారం గా శబ్ధం చేసి మళ్ళీ సర్దుకుంది., పాపం దానికి కూడా నాకు లానే అనుకుంటా, ఎన్నాళ్ళు అయినా నీ విరహమింకా కొత్తగానే నీవు లేని వెలితి తప్పించూకోలేనిది గానే వున్నట్లు దానికి ఆ బాధ అలవాటు కాలేదు అనుకుంటా..

ఒంటరి గా ఇంకో రాత్రి...

2009-02-27T00:30:00.007-05:00

కృష్ణా.. ఏమి చేస్తున్నారు...

టెక్నాలజీ టెక్నాలజీ ఎటు తీసుకెళుతున్నావే అంటే నీ వునికి నీ తేజస్సు నేను లాగేసుకునే వరకు అంది అట . అలా వుంది మన పరిస్తితి . రాత్రి నుంచి మంచు పడుతుంది , ఫోన్ లేదు , టీవీ లేదు , ఇంటర్నెట్ లేదు, అమ్మయ్యో కరెంటు అయినా వుంది . ఈ దేశం లో అన్ని వుంటే మనమే రాజులం , ఒక్కటి కొంచం తేడా వచ్చినా ఏమి చెయ్యలేని బందీలము కదు . తమాషా గా వుంటుంది ఆలోచిస్తే , దేనికి ఆధార పడనవసరం లేని స్వతంత్రత , కాలు కదపటానికి కూడా వీలుకాని నిస్సహాయత రెండు పెనవేసుకుని పక్క పక్క నే మనతో నే వుంటాయేమో .

సరే ఈ గోల కేమి కాని ఏమి చేస్తున్నారు.. జన జీవన ప్రవాహం.. గల గల సాగే స్రవంతి... ఏమి వుంటుంది చేసేందుకు... వద్దు అన్నా వుహుఅన్నా సాగిపోవటం తప్ప అంటారా?

నీవున్నవన్న వుహే
నాకింకా ఈ ప్రపంచం తో పోరాడే శక్తి నిస్తోంది..
చిరునవ్వు తో వెలిగే నీ మోము
నాకు చీకటి వైపు చూడగలిగే ధైర్యాన్ని ఇస్తోంది...
నీవేగా నేస్తం ఈ రాకాసి ప్రపంచాన్ని
నీ మమతల మాయాజాలం తో
సుందర స్వప్నం చేసి నిలుపుతోంది..

అబ్బ ఈ చలి పులి వచ్చి చంపేస్తోంది.. బయటకు వెళితే చలి ఇంట్లోనేమో ఈ పిచ్చి వేడి తో విసుగు... ఈ పని... వంట... విసుగు పుడుతోంది... చదువుకునే రోజుల్లో ఎంత విర్ర వీగే దాన్ని.. నేను వీళ్ళందరి లా కాదు ప్రత్యేకం గా గడుపుతాను జీవితం అని... ఇప్పుడు తలుచుకుంటేనే నవ్వు వస్తోంది..

ఏమన్నావు కృష్ణా కిందటి సారి వుత్తరం లో చలం ప్రేమ లేఖలు ఎప్పుడైనా ఖాళీ గా వున్నప్పుడు చదువుదామని తీస్తే దాని బదులు ఒరాకిల్ పుస్తకం తిరగ వేస్తె రేపు స్టూడెంట్స్ కు ఏదైనా ప్రాజెక్ట్ వస్తే చేయించేటప్పుడు వుపయోగం కదా అనిపిస్తోందా... ఎవరు నా కృష్ణే నా అలా అంటోంది...

గుండెకు వచ్చే వెక్కిళ్ళను తీర్చే ఒకే మంత్రం మంచి సాహిత్యం అని...

నిన్నటి నీ స్వప్నం ప్రియా ఇంకా నా నిద్ర రాని నిశీధి వీధుల తారాడుతూ పలుకలేని పదాలను
కన్నీళ్ళతో కదంబ మాలికలల్లుతూ, జారిపోయే కాలాన్ని జావళీలు గా మార్చి నాకు అందించింది...
నేస్తం నేటికి స్వప్నమే నీకు బరువైతే జీవితమేమవుతుందో నాకు .........
అంటు... విరహాన్ని కవితలల్లి ఇచ్చిన నా కృష్ణే నా ఇలా మాట్లాడేది
కాలమా నీకిదే నా జోహార్లు..

ఇక్కడ అంటా ప్రశాంతం గా వుంది... అర్ధ రాత్రి నేను నా పాటలు తప్ప ఎక్కడ ఏమి చప్పుడు లేదు, దూరాన హైవే మీద కూడా దీపాల తోరణాల జోరు తగ్గి అప్పుడొకటి అప్పుడొకటి పరుగెడుతూ వున్నాయి.. బయట పాపం ఏదో పేరు తెలియని చెట్టు నెమ్మది గా చలి కి కదులుతూ తన బాధ చెప్పుకుంటోంది.. అరె అంతా ఆకులతో పువ్వులతో వున్నప్పుడు అందరు నన్ను ఎంతో మెచ్చుకుంటారు కదా ఇప్పుడు ఆ ఆకులే వుంచుకోలేక వుంచుకోవటానికి వీలు కాక వదిలేస్తే విసుక్కుంటూ వూడుస్తారు, అప్పుడు అప్పుడు తల పైకెత్తి నావైపు విసుక్కుంటూ ఇంకా ఎన్ని ఆకులు వున్నాయా అని చూస్తూ లెక్క పెడతారు... ఇప్పుడు ఇంత చలి తో బాధ పడుతుంటే అయ్యో అనైనా అనరు.. రేపు నా కొమ్మలంతా మంచు తో నిండి బరువుతోనే వంగిపోయి నుంచో లేక ఆధారం సరిగా లేక బాధ పడుతుంటే అబ్బ ఈ చెట్టు నిండా మంచు తో బలే అందం గా మెరుస్తోంది అంటారు ఎంత స్వార్ధ పరులు మీరు అని చెప్పుకుంటోంది.. ఏమి బదులు చెప్పలేక కిటికీ పరదా పూర్తి గా లాగేసి వచ్చాను..

దానికేమి తెలుసు మన బాధ.. ఎంత వున్నా ఇంకా ఏదో కావాలని పరుగు... మనుగడ కోసం పరుగు... దాని తరువాత లగ్జరీస్ అవసరాలవుతాయి.. అప్పుడు ఇంకా ఇంకా వాటి కోసం పరుగు... దాని తరువాత ఇంకా దేనికో పరుగు... మొత్తం మీద పరుగో పరుగు.. చివరకు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుందుము కదా.. చేసినా దానికి విచారిస్తూ ఇలా కాదు అని ఇంకో దారి మళ్ళి పరుగో పరుగు.. చాలు ఇంక ఆపు తల్లి అంటారా.. ఏమో కృష్ణా నా పరుగు మాత్రం గమ్యం నే పుట్టినప్పుడే నిర్దేసించ బడిందేమో నీ వైపుకు.. ప్రపంచం లో ఎక్కడ దొరకని శాంతి సంతోషం నాకు నీ చేతుల మద్యలో నే దొరుకుతుంది..
మరి నన్ను వదిలి ఎందుకు పరుగెట్టేవు అని మౌనం గా నే మీ కళ్లు అడుగుతున్నాయి ఈ వుత్తరాన్ని నాకు తెలుసు.. కాని దానికి సమాధానం కూడా మీకే తెలుసు నేను చెప్పనక్కర్లేదు.. ఈ నల్ల పిల్ల ఈ పరుగు మీరు నిర్ణయించిందే కదా.. భూమి గుండ్రం గా వుంది కృష్ణా ఎటు వెళ్ళినా ఒక రోజు మీ చేతుల మద్య మళ్లీ ఒంటరి సాన్నిహిత్యాన్ని అనుభ వించటంకోసమే ఎదురు చూస్తూ మరి సెలవిక... కలల వుషోదయానికి పరుగిక...

ప్రియమైన నీకు

2009-02-25T12:39:00.007-05:00

ప్రియమైన నీకు ,
నువ్వు నేను వేరు కాదు అవును వేరు కానే కాదు మన వలపు తీవ కు వేరు లా ఎక్కడో అడుగున నేను ... చిరు కొమ్మ కు వేసిన చిగురు లా నువ్వు వేరు కానే కాదు కాని ఎప్పటికి వేరే వేరే నే.... కాని ఇద్దరం ఒకరు లేక ఇంకొకళ్ళం లేనే లేము ...చిత్రమైన మన జీవితం...... ఈ దేశపు వాతావరణం లానే.

ఇక్కడ బాగా చలి వచ్చేసింది .. కిందటి వారమైతే దాదాపు గా 2 అడుగుల మన్చు పడింది . అబ్బ తీసి తీసి చిరాకై పోయింది ..... ఈ 3 నెలలు పెద్ద శిక్ష అనుకో ఈ వూర్లో వుండటం ... మార్చ్ వచ్చేసరికి ఎందుకు రా బాబోయ్ ఈ జీవితం ఇంక ఎంత కాలం రా ఈ వూరిలో అనే వైరాగ్యం నెత్తి దాక ఎక్కి వుంటుంది అప్పుడు మొదలు అవుతుంది ప్రకృతి కరుణ మన మీద ... తలుచుకుంటేనే ఆ అందం ఈ మంచు జడులను చలి తుఫానులను వోర్చు కోవచ్చును ...

ఇలానే కాబోలు మన జీవితం లో కూడా ఆశ నడిపిస్తూ వుంటుంది ముందు జీవితం లో వసంతం ఎదురుచూస్తుంది కొంచం గా ఈ కష్టాల పరంపర ను ఎదుర్కుంటే అని.... :-) కానీ మన జీవితం లో మాత్రం ఎప్పటికి వస్తుందో ఆ వసంతం ... చూసి చూసి కళ్లు కాయలే కాచేను అని అదేదో పాత సినిమా లోలా పాట కూడా పాడు కోవాలో ఏమో ...

మన వూరిలో ఈ సరి కి బోలెడన్ని చేమంతులు కనకాంబరాలు , ముళ్ళ గొరింట , డిసెంబర్ పువ్వులు బోలెడన్ని పూస్తాయి కాదు .... పొద్దుట పొద్దుటే పారిజాతాలు ... నిత్య మల్లెలు... ఇవి కాక పున్నాగ పువ్వులు ఎలాను నిద్ర లేపుతాయి ... సాయింత్రమైతే విరజాజుల వానలు , చంద్ర కాంత పూల పలకరింపులు ప్రకృతి ఇచ్చే అదనపు బహుమతి అనుకో ... అబ్బ అవి అన్ని తలుచుకుంటే ఎంత బెంగ గా అనిపిస్తుందో ... వదిలేసి వచ్సెసేము కదా వాటిని అన్ని టిని .. పాపం మా దొడ్లో పూలన్నీ నేను ఇక్కడికి వచ్సెయ్యగానే ఎంత బెంగ పెట్టుకున్నాయో ....

అరె అంతలోనే అంత ఎర్ర గా చూస్తావేంటోయ్ ... నువ్వు బెంగ పెట్టుకోలేదు అని అన్నానా నేను ... ఎర్ర బారిన కళ్ళలో కలువ లు చూడు ఎలా పూచాయో వాటికోసమైనా చంద్రుడి నై నేను రానా ప్రతి రాత్రి నీ కలలో కి అని నన్ను ఓదారుస్తూ నీ కళ్ళలో వచ్చిన మంకెన్నలను నేను చూడలేదనుకుంటావు నువ్వు .... అసలు ఎందుకు దూరం అవ్వాలి మనము అని నేను పెట్టిన పేచీ కు చెప్పిన మాటే మళ్ళి మళ్ళీ వెయ్య సార్లు పరిస్థితులను వివరిస్తూ నా చేతి ని గట్టి గా పెనవేసిన నీ చేయి వణకటం నేను గమనించలేదు అనుకుంటావు నువ్వు .... ఇద్దరికీ తెలుసు మళ్ళీ మన జీవితం లో తిరిగి వసంతం ఎప్పుడో తెలియదు అని కాని ఇద్దరికీ తెలియనట్లు నటించాము అంతే ... చూసేవా అందుకే నేను ప్రతి రోజు నీకు వుత్తరం రాయను .. బాధ పెట్టేనా నా ప్రాణాన్ని .... ఏమి చెయ్యను కృష్ణా ఎంత నన్ను ఓదార్చుకున్నా నువ్వు లేవు నా పక్కన అనే ఆలోచన ఒక శీతల పవనమల్లె మనసును ఒణికిస్తుంది ఒక్కోసారి ..

వు...... సరే కాని మర్చి పోకుండా శని వారం శని వారం బిర్లా టెంపుల్ కు వెళుతున్నావా . నీ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఆ పెద్ద రాయి మీద నేను కనపడక పోయినా నా మనసు ఆత్మా అంతా అక్కడే వుంటుంది నీ కోసం ఎదురుచూస్తూ ... నా శరీరం ఇక్కడ వున్నా ....

నిన్న రాం నారాయణ గారి ఇంట్లో చండీ హోమం ఐతే వెళ్ళెను ... చాలా బాగా చేసేరు ... ప్రకృతి ని చూస్తే ఎంత గౌరవం గా ఎంత భయం గా కూడా వుంటుంది కదు .. గాలి నేల నీరు నిప్పు ఆకాశం... వీటిలో ఆకాశం ఏమో తెలియదు కాని మిగతా 4 మూలాలను ను చూస్తుంటే ఎంతో గౌరవం గా కొంచం భయం గాను వుంటుంది ... అలా ప్రజ్వరిల్లే అగ్ని ... చిత్ర విచిత్ర పోకడలు పోతూ గాలి ని తోడు తీసుకుని అంతలో సందె కెంజాయి రంగు ఇంతలోనే దాని లో కలిపే నీలి మిశ్రమం .... ఒక్క నిమిషం లో వెలుగు రవ్వలు అంత లోనే వూపు తగ్గించి కలిసే చీకటి దివ్వెలు ...... ఎంత అందం గా వుంటుందో ఆ మంత్రాలు మనకు ఎలాను అర్ధం కావు కాని ఎంతో శ్రద్ద గా ఆ అగ్ని ని చూస్తూ అది చెప్పే వూసులు వింటూ .. అది పోయే పోకడలు చూస్తూ ఆశ్చర్య పోతూ .. ఆనందిస్తూ .... 4 గంటలు ఎలా గడిచాయో కూడా తెలియలేదు ....

కాలం-మనసు

2009-02-25T11:22:00.003-05:00

తెలియకుండా కాల గర్భం లో కలిసి పోయే ఇంకో ఘడియ
గడియలు వేసే మనసు తలుపులను తెరిపిస్తుందేందుకో .....
గడిచిపోయిన ఘడియ జ్ఞాపకం గా తప్ప నిలవదని
కదిలే కాలానికి తెలిసినా ...
ఆ గతించిన జ్ఞాపకం సజీవ మెప్పటికి అవ్వదని
నిలిచి పోయి గతం లోకి తొంగిచూస్తున్న మనసుకు తెలియటం లేదే !!!!!!!!!!!!!!

డైరీ లో ఇంకో రోజు

2009-02-24T14:04:00.009-05:00

కృష్ణా,

ఎన్ని రోజులు గడిచినా తరగని ఈ కత, చెదరని ఈ వెత ఎందుకో నీతో పంచుకోవాలనిపిస్తుంది. నువ్వు ఏదో పరిష్కారం వెతుకుతావని కాదు... అసలు జీవితం లో ఏ సమస్య కైనా పరిష్కారం వుంటుంది అంటారా? అసలు సమస్యే లేనప్పుడు పరిష్కారానికి తావెక్కడ వుంటుంది... సమస్యా నీ మనసే దాని పరిష్కారం నీ మనసే అంటారేమో వేదాంతులు.. నిజమే... కాని దానిని సంపూర్తి గా అర్ధం చేసుకుని ఆచరించటానికి ఎంత dedication వుండాలి కదా....

అదే వున్నప్పుడు ఈ వెతుకులాట ఎందుకు... అంతా అంతమై పోతుంది.. అంతా ప్రశాంతత అంతటా నీరవం... నిశ్శబ్దం , ఆ అచంచలమైన నిశ్శబ్దం లో నుంచి వుదయించే తొలి నాదం ఓం కారం.. అదేనా మన ప్రేమ కు శ్రీకారం ? మనదే కాదేమో ప్రేమ అనే పదానికే తోలి సాకారం... అవునా మన ప్రేమ అప్పటినుంచే అలా అనంతం గా సాగుతోందా? ఎప్పటికి కలవని సమాంతర రేఖలలా? ఎప్పటికి ముగియని కాలం లా..! అంతలోనే ముగిసి పోయిన ఒక సంధి కాలంలా... అదేనా మన ప్రేమ... ప్రేమ అనంతం.. అమరం అంటే అర్ధం అదేనేమో

ఒక్కసారి కలిసిన తరువాత ప్రేమ అంతా ఈ కలియుగపు కాల గర్భం లో పడిఈ సమాజపు మర్యాదల పద్దతుల కట్టుబాట్ల చట్రం లో పడి ఒక రూపం అదీ సభ్య సమాజం అంగీకరించే రూపం పొందవలసినదే... అవునా కృష్ణా.... ఏమో నాకైతే తెలియదు.. నాకే కాదు.. ప్రేమించే ఎవరికి తెలుస్తుంది చెప్పండి... ప్రేమిస్తే? ప్రేమిస్తే చూడాలి... మాట్లాడాలి.. కలవాలి.. కబుర్లు చెప్పుకోవాలి.. భౌతికమైన బంధం.. ఆ బంధాలకు రూపాలు... వాటిలో మన ప్రతిరూపాలు.. వీటన్నిటితో సాఫల్యమనుకోవటం... లేదంటే విరహవేదనలలో కృంగి దుఃఖ సముద్రాలలో మునిగి పోవటం... ఇంక ఎప్పుడో ఎక్కడో ఇక్కడో మరుజన్మకో అనే ఆశ తో మిగలటం.. అంతేనా ప్రేమ? అంతేనేమో అంతేనా.......

ఏమో కృష్ణా ఎన్నో ఆలోచనలు... సముద్రపు కెరటా లకు మల్లె అనంతం గా ఒక దాని వెంబడి ఒకటి ఒక దాని మీద ఇంకోటి... చాలా రోజులయ్యింది కలం తో కాగితం మీద నలుపు చేసి.. నా రాత నాకే అర్ధం కాకుండా వస్తోంది.. నా జీవితమే నాకు అర్ధం కాదు ఇంక ఈ రాత ఎలా వుంటే మాత్రం ఏమి లే అసలు జీవితం ఎవ్వరికైనా అర్ధం అవుతుంది అంటారా? ఇలా ఆలోచిస్తూ పొతే అబ్బ అర్ధం లేని ఆలోచనలు అనిపిస్తుంది... కాని నిజానికి అదే జీవితమేమో.. ఆలోచనే జీవితం ఆలోచన ఆగిన క్షణంo ఈ జీవితం కూడా ఆగుతుంది.. ఆగక సాగే ఆలోచన కు అనుసంధానం గా సాగేదే జీవితం... అరె... ఈ ఆలోచన ఏదో బాగున్నట్లు వుందే!

ఐతే మరి ఆగక సాగే ఆలోచన అంతా నువ్వే ఐనప్పుడు నా జీవితం నువ్వేనా ! నా జీవితం నువ్వే అయినా కూడా నువ్వు ఎక్కడా కనపడకుండా వుండటమేనా జీవితం .. అందులోని మెలోని ... ఒక్కొక్క క్షణం నాకు అదే అనిపిస్తుంది . కృష్ణా నేను మిమ్ములను ప్రేమించానా....... మీ వునికిని ప్రేమించానా..... మీ వూహను ప్రేమించానా ... మీ ఆకారాన్ని ప్రేమించానా .... మీ మీద ఆశ ను ప్రేమించానా .. ..మీతోటి జీవితాన్ని ప్రేమించానా... మీ ఆత్మ ను ప్రేమించానా ... అసలు మిమ్ములనే ప్రేమించానా .... ప్రేమించాలి అనే ఆశ తో మిమ్ములను , మీరు అనే అస్తిత్వాన్ని ప్రొదివి గా చేసుకుని నన్ను నేనే ప్రేమించానా ఎన్నో ప్రశ్న లు.... ఎన్నెన్నో ఆలోచనలు .. ఎవరు చెపుతారు ఈ ప్రశ్నలన్నిటికి సమాధానాలు ..

మా మధు బాబు గారైతే వెంటనే ఒక పాట లా పాడతారేమో ప్రేమా ఏమిటి ఈ అర్ధం కాని గామా హంగామా , ఎవరికీ అంతుపట్టని ప్రశ్నల డైలమా అని , లేదంటే .........ఏమిటి అండి బాబు ... ఈ ప్రశ్నల తోరణాల పూరణాలు .. ఎందుకు మాకీ శిక్ష అంటారేమో .. అవునేమో ... ఏది అబద్దం కాని ప్రతి సందేహం ఒక అర్ధం లేని ప్రశ్న తో కలుపుతున్నానా ?

మనసు మూగైన నిమిషం
నిమిషాలే యుగాలవుతాయి
కనురెప్పల వెనుక నీటి చుక్కే సముద్రమై ....
మనలను ముంచేస్తుంది .......
సాగరమైనా ... యుగాల దూరమైనా ...
కలిసి సాగే పాదం తో కలిపి దాటెయ్యగలమ్
కాని మన పాదాలే ఆవిటివై కదలలేనప్పుడు
ఎలా దాటగలను నేస్తం ... దూరాలేవైనా ఎంతున్నా ........

ఆలస్యానికి క్షమించాలి నేస్తం....

2008-12-27T04:07:00.005-05:00

ప్రియమైన నీకు,
చాలా కాలానికి వుత్తరం వ్రాస్తున్నాను అని కోపం వచ్చిందా!
ఇదుగో రేపు అదిగో మాపు అనుకుంటూనే ఈ పనుల వ్యవధి లో రాయలేక పోయాను అని కిందటి సారి నిన్ను కలిసినప్పుడు చెపితే నీ గుబురు మీసాల కిందుగా కదిలిన చిరుదరహాసం నేను గమనించలేదనుకున్నావా? అవును మరి...... ప్రేమ అన్నిటి మద్యా వుండి కూడా అన్నిటి తో కలిసి పోయిన ఒక చిత్తు కాగితం మీద రాసిన వెలిసి పోయిన వాక్యం లా మాత్రం కాదు అని... ప్రేమ లేఖ అయినా ప్రేమ అయినా ఎప్పుడు నేను అల్లరి చేసినప్పుడు నువ్వు విసుక్కుంటూ తల పక్కకు తిప్పి నవ్వినంత కమ్మ గాను అంత స్వచ్చం గాను వుంటుంది అని కబుర్లు చెప్పిన పిల్ల ఇదేనా అనుకుంటావు అని తెలుసు.....

నిన్ను నన్ను ఈ ప్రేమ ను అన్నిటిని మింగేసే మహిమ కాలానికి వుంది మరి అనకు, అంతటి కాలం.. ఎంత ప్రయత్నించి విఫలమయ్యింది చూడు మన ప్రేమ ను చెరిపేద్దామని, అది మరి మన ప్రేమ గొప్పతనం కాదు అంటావా?
కాలం విసిరిన పాచికలతో నా జీవిత వైకు౦ఠపాళి లోనేనెప్పుడు పాముల చేతిలో పడి మళ్ళీ మళ్ళి కిందకే వస్తున్నా తిరిగి పైకి వెళ్లేందుకు ధైర్యం ఇచ్చేది నీ ప్రేమే కదా కృష్ణా... పాములంటావా ఇక వాటి నోటి లోపల పడటం నీ చేతి లోనో నా చేతిలోనో లేదు కదా... మన చేతిలో నిర్ణయాలు వున్నప్పుడే మనం తీసుకోలేక పోయాము.. అది మాత్రం మన చేతిలో వుందా విధి లిఖితం తప్ప..... అబ్బా అంతా వేదాంతమే అని వెక్కిరించకోయ్ ... నీ అంత గా జీవితాన్ని చదవక పోయినా నేను ఎంతో కొంత చూసేను కదా జీవితాన్ని.... నాకు మాత్రం తెలియదా విసిరే వానజల్లు ఒక్క సారిగా సముద్రం మీది వాన లా హోరుమన్నప్పుడు మూసేసిన తలుపుల వెనుక రోది౦చే హృదయం బాధ ఏమిటో...

నిన్న R.P రోడ్ మీదుగా వెళుతుంటే ఆ చివరి తురాయి చెట్టు ఆ పక్కనే బామ్మ గారి ఇంటిలో ని పారిజాతపు మొక్క ఎంత ప్రేమ గా పలకరించాయి అనుకుంటున్నావు... నాకైతే పనులన్నీ ఆపేసి ఒక్క సారి మళ్ళీ ఆ తురాయి చెట్టు కింద కుర్చోవాలని ప్రాణం కొట్టుకుంది. నువ్వు లేవు కదా నేను ఒక్క దాన్ని కూర్చున్నా ఆ అనుభవమైతే తిరిగి రాదు గా అని ఒక్క నిట్టుర్పు ని వాటికి మధ్యాన్నపు వడగాలితో కలిపి ఇచ్చేసి వెళ్లిపోయాను.

ఏమి చేస్తున్నావు ఎక్కడో సముద్రానికి అవతల నీవు ఇక్కడ ఒంటరి గా తీరానికి చేరని నావలను చూస్తూ ఎప్పుడో దరిచేరే స౦యోగ౦ కోస౦నేను... కలిసి వున్న కాలం కంటే మనం కలలు కన్న కాలం ఎక్కువేమో కదు... కలుసుకున్నా, కలలు కన్నా అంతా ఒక్కటే అనుభవాల మాలిక, తరచి చూస్తే ఏమి వుండదు అంతా అంటాడేమో చలం కదు...

అనుభవమంటే గుర్తు వచ్చింది, మొన్న లీల ఆమె భర్తా కనిపించేరు... చాలా సేపు మాట్లాడు కున్నాము... అదే మూర్ఖత్వం ఏమి మారలేదు ఆమె.. అనుభవాలతో అభిప్రాయాలు మార్చుకోవాలి అని నేను, అను ఎప్పుడు అనుకుంటాము..... మరి ఆమెకు మారేంత గా అనుభవాలు ఎదురవ్వలేదో ఆ అనుభవపు తీవ్రత ను అభిప్రాయాలను వేరు చేసి వుంచుతారేమో ఆమె... జీవితమంటే ఇలానే వుండాలి, ఇలా చేస్తేనే ఒప్పు, ఇలా కాకుండా ఏమి చేసినా తప్పే అని ఆమె కు అంత ఖచ్చితం గా ఎలా తెలుసో. ఇంతా చేసి ఆమె ఇలానే వుండాలి అనుకునే జీవితానికి ప్రమాణాలు ఏమి వుండవు ఆమె అమ్మమ్మ, అమ్మ పక్కింటి పంకంజం పని లేక మాట్లాడుకునే మాటలు తప్ప, వాటినే ఆమె అంత గాఢ౦గా ఎలా నమ్మగలుగుతుందో, ఎంత గొప్ప గా చెప్పిందో ఆమె అభిప్రాయాలను, నవ్వే ఆడదాన్ని ఏడ్చే మొగవాడిని నమ్మకూడదు అని మన పెద్దలు వురికే పెట్టలేదు తెలుసా ఎంతో ఆలోచించే పెట్టేరు, ఎందుకు బయటవాళ్ల ముందు అంత విరగబడి అంది.. తెల్ల మొహం వేసి చూసేను... మనిషి ప్రాధమిక హక్కులలో కూడా ఆడ మొగ అని విడదీసి మనం మన హద్దులలో వుంటే అసలుగోలలే రావు అని ఒక్క మాటలో తేల్చి చెప్పింది.. అబ్బ ఇలానే ఏమిటో మాట్లాడింది... వెళ్ళేక మంచి కాఫీ పెట్టుకుని చలం ప్రేమలేఖలు కాసేపు చదివితే కాని తలనొప్పి తగ్గ లేదు..

కాని కృష్ణా ఒక్కొక్క సారి అనిపిస్తుంది అలాంటి వాళ్ల తోనే ఏ గోల లేదు మనకు ఖచ్చితం గా తెలుసు.... వాళ్లు మన౦ ఒకే భూగోళం మీద వున్నా వేర్వేరు గ్రహాలకు సంభందించిన వాళ్ళం అని.. ఎందుకురా ఈ గోలలన్నీ నీకు ఇటురా అంటు చేతుల మధ్య కు లాక్కొని నువ్వుపెట్టే తడి ముద్దు తలుచుకుంటే కాసేపు ఈ గోలలన్ని మర్చి పోతాను... ఇంతలోనే దిగులు మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్త్తావు ఇక్కడకు... నువ్వు వున్నపుడేమొ పరిగెత్తే కాలం నువ్వు లేనప్పుడు ఏమవుతుందో.... అసలు ఎక్కడ వుందో కూడా తెలియదు, ఘనీభవి౦చిన కాలం కరిగి కన్నీరైనా కాకూడదు... ఎంతో కొంత బరువు తగ్గేను...